Punt nummer één van mijn lijst ‘Only in Belgium’, de automatische indexverhoging, wordt met de dag actueler. Vorige week zaterdag drong Pierre Wunsch, de gouverneur van de Nationale Bank (NBB) nog aan om er een politiek debat over te houden. Af en toe zo’n verhoging mag, maar vier tot vijf op één jaar is ‘des Guten zuviel’.
Het klopt dat de Belgische werknemers door die automatische index minder koopkracht verliezen dan die van onze buurlanden. Het probleem daarbij is dat die verhoging wordt doorgeschoven naar de werkgevers en dat kleine en middelgrote bedrijven dat niet blijven aankunnen. De loonkostenhandicap met de buurlanden gaat naar 16%. Daardoor kost een uur arbeid in België nu zo’n 45 euro, in onze buurlanden slechts 38 euro. Vooral voor bedrijven die exporteren is dat een slechte zaak. In januari zal er voor bijna de helft van de werknemers een loonsverhoging van 11% inzitten. Bedrijven die het al moeilijk hebben zullen dan ook meer dan waarschijnlijk geen nieuwe mensen aanwerven, maar eerder afdanken, voor zover ze de zaak zelf boven water zullen kunnen houden, waarbij daar iedereen zijn job kwijt raakt..
Om de concurrentiekracht van onze bedrijven te kunnen behouden en/of verbeteren zal er hoe dan ook over die index moeten gepraat worden. Er zou bv een indexsprong kunnen gemaakt worden, waarbij één verhoging zou worden overgeslagen, iets dat één keer werd gedaan onder de regering Michel (en verscheidene keren onder die van Dehaene). Met Paarsgeel, dat Lachaert beloofde, had dat kunnen lukken. Met Paatsgroen+ zit dat er niet in. Een ander voorbeeld zou een netto indexering kunnen zijn, waarbij de werknemer dezelfde verhoging zou krijgen, maar de werkgever er niet voor zou moeten opdraaien. Die werkgeversbijdrage zou zelfs helemaal kunnen worden geschrapt of uitgesteld naar betere tijden, maar dan blijft onze nu al bijna bankroete staat met de kosten zitten.
Persoonlijk blijf ik erbij dat zo’n systeem, dat nergens anders nog bestaat, ook hier best verdwijnt. Dan zou ook de discussie over de loonnorm, die nu telkens weer oplaait, grotendeels vermeden kunnen worden. Elders wordt ook over dat probleem gediscussieerd, maar gebeurt dat per sector, zodat sectoren waarin het goed gaat wel iets kunnen doen en bedrijven waar het minder goed of slecht gaat al dan niet tijdelijk gespaard worden van de ondergang.
Als ons mateke zijn dreiging waar maakt en alle coalities met de N-VA zou stopzetten mocht die partij een akkoord sluiten met het VB, dan kan dat alleen maar in de koekenstad, de enige plaats waar momenteel zo’n coalitie bestaat. De reden waarom De Wever de gauche caviar bij in een volgende Vlaamse regering zou nemen, is omdat hij vindt dat zijn Antwerpse coalitie met matekes maten daar lijkt te werken. Bart zou echter op gewestelijk niveau beter rekening houden met de 81% van zijn eigen potentiële N-VA-kiezers die in een peiling begin dit jaar verklaarde wél bereid te zijn met het VB samen te werken mochten beide Vlaamsnationale partijen in 2024 een meerderheid halen in het Vlaamse parlement. We kunnen alleen maar hopen dat die kiezers, bij gebrek aan een alternatief zonder ons mateke, bij die verkiezingen consequent voor het VB zullen stemmen, al was het alleen maar gewestelijk.
Een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement zou niet alleen zorgen voor een Vlaamse soevereiniteitsverklaring als eerste stap naar de onafhankelijkheid, maar tevens voor het officiële einde van het ondemocratische cordon sanitaire in Vlaanderen en zou bovendien de francofonen ertoe verplichten dat ook te aanvaarden als voorwaarde om nog te praten hoe het verder moet met België.
In ’t Pallieterke van vorige week verscheen er een interview met Em. Prof. Dr. Karel Evrard, n.a.v. diens speech op de IJzerwake. De man, in een vroeger leven zenuwarts, breekt er een lans voor Vlaamse samenwerking. Wat er speciaal aan was, is dat hij de gezegende leeftijd van 98 jaar heeft bereikt en desondanks dus nog zeer goed van geest.
Prof. Evrard wijst in dit interview op de zware verantwoordelijkheid van alle partijen, maar in het bijzonder van de N-VA, die – net zoals het VB – de Vlaamse onafhankelijkheid als eerste punt in haar partijprogramma heeft staan. Daarmee zit hij op één lijn met mijn redenering dat de Vlaamsnationalisten in eerste instantie een meerderheid moeten halen in hun eigen parlement en er, als eerste stap, de Vlaamse soevereiniteit moeten uitroepen.
Het wordt daarmee steeds duidelijker dat álle Vlamingen, ook die normaal het N-VA of de traditionele partijen steunen, tenminste bij de volgende regionale verkiezingen voor het VB moeten stemmen. Zolang De Wever en Co zich immers daartegen blijven verzetten, zal het geen zin hebben regionaal anders te stemmen. Zelfs mocht De Wever tegen 2024 van mening veranderen, zou ik het nog niet doen, want een ‘Lachaertje’ is gauw gemaakt.
---
Die prof Evrard vertelde in dat interview nog iets interessants. Hij werd er ooit door journalist Hugo Camps (Gauche Caviar) van beschuldigd dat hij homoseksualiteit een ziekte zou genoemd hebben. ‘Dat is niet waar’, zegt Evrard; ‘het is louter een afwijking van de gewone norm, zoals bv linkshandigheid’. Linkshandige kinderen, die vroeger op school verplicht werden rechts te schrijven, konden daar, volgens de zenuwarts, ongunstige gevolgen in de hersenen aan overhouden. Volgens de professor is homofilie zoals linkshandigheid. De ene heeft het, de andere niet. Men moet er mee leren leven’.
Alain Grootaers is een gepensioneerde Vlaming die ergens in Zuid-Spanje renteniert, maar die e.e.a. hier en in de rest van de wereld blijft volgen. Hij is ook een tijdje zijn columns kwijt geraakt in ’t Pallieterke, maar nu kwam ik hem tegen in de Doorbraak Magazine van september met een toch wel spectaculair nieuws. Volgens Alain vroeg de overheid van California begin september haar burgers hun elektrische wagen niet meer bij te laden om zodoende het elektriciteitsnet te ontlasten. Als het klopt, zijn we er goed mee bezig, zeker als men weet dat in Californië al bijna 38% van de energiemix bestaat uit hernieuwbare energie. Zoiets zou dus straks ook hier kunnen gebeuren als zowat iedereen tegen 2035 elektrisch zou moeten rijden.
Vóór men elektrisch kan gaan rijden, moet men eerst aan zo’n wagen geraken (gesteld dat ge er het geld voor hebt) en ook dat is de dag van vandaag niet vanzelfsprekend. Alleen al om bv de groeiende vraag naar autobatterijen te volgen, is volgens een recente studie van Benchmark Mineral Intelligence, tegen 2035 zes keer zoveel lithium, drie keer zoveel kobalt; twee keer zoveel nikkel en zeven keer zoveel grafiet nodig als vandaag. Om die hoeveelheden te halen, zijn meer dan 350 nieuwe mijnen nodig, investeringen die in de honderden miljarden lopen en jaren voorbereiding vragen. Terwijl de prijzen voor de grondstoffen nu al oplopen, moet de echte krapte – men schat over drie jaar - nog komen.
Sinds begin 2020 zijn de prijzen voor de grondstoffen voor elektrische wagens verdubbeld en denkt men niet dat het daarbij zal blijven. Gegarandeerd zal het elektrisch vervoer ook een stuk duurder worden, voor zover er al genoeg stroom voorhanden zal zijn. Zoals Grootaers ook schrijft, riskeren we straks, als iedereen elektrisch moet rijden, ‘allemaal elektrisch stil te staan’. Dan wordt rijden lijden.
De stafchef van het Belgisch leger, admiraal Michel Hofman, pleit voor een herinvoering van de dienstplicht. Zijn leger heeft volk tekort. En daarmee zitten we op eenzelfde lijn, want in deze rubriek heb ik al meer dan eens gepleit voor een herinvoering van e.o.a. soort van dienstplicht. Dat is al gebeurd in de Scandinavische en Baltische landen en ook in Oostenrijk en Griekenland. Blijkt nu dat de dienstplicht in België in de jaren 1990 niet is afgeschaft – zoals ik eerst dacht – maar opgeschort. Dit laatste betekent dat de Grondwet daar niet voor moet worden aangepast en dat die met een gewone wet, gestemd door een meerderheid van het parlement, kan worden heringevoerd.
Als dat ooit zou gebeuren, zou dat geen terugkeer zijn naar de vroegere militaire dienstplicht, maar eerder een gemeenschapsdienst, een keuze tussen militaire- en burgerplicht voor zowel jongens als meesjes, met daarin verschillende categorieën, gaande van een soort extra burgerbescherming over specialisatie op IT-gebied tot echte militaire dienst. Zoals dat bv al in Zweden gebeurt, zou men er wel fatsoenlijk voor betaald worden en zou de duur afhankelijk zijn van de soort opleiding. Wie wil, kan na de dienstplicht bij het leger blijven en dan dus beroepsmilitair worden. In Zweden is dat een succes geworden.
Enfin, dat zal nog niet voor morgen zijn, maar in een steeds sneller veranderende wereld kunnen we beter tijdig voorbereid zijn, dan anders straks weer achter de feiten te moeten aanlopen. Tegelijk zal de jeugd er leren wat discipline en autoriteit betekent en zal de dienst ook kunnen dienen voor het eventueel bekomen of kwijtspelen van de nationaliteit. Dit laatste voor wie ook een andere nationaliteit heeft en op grond daarvan de dienstplicht zou weigeren.
Ik kom even terug op de uitspraak van Magnette i.v.m. de overwinning van de rechtse partijen bij de laatste verkiezingen in Italië, volgens Magnette een reden om bij ons het cordon sanitaire tegen het VB in stand te houden, waarbij hij die partij ‘fascistisch’ noemt.
Het fascisme is een goedkoop scheldwoord geworden, meestal gebruikt door mensen die niet weten wat het betekent. Dat geldt niet voor ‘professor’ Magnette. Het ontleent zijn naam aan het woord ‘fascio’, dat in feite niet meer betekent dan een busseltje hout met daarin gebonden een korte bijl. Het lijkt niets voor te stellen, maar het was een soort overwinningssymbool bij de oude Romeinen, die het voorop in elke overwinningsparade droegen. Mussolini ontleende daar de naam aan om de Italianen weer trots te maken op hun verleden. Dat was in het interbellum tussen de twee wereldoorlogen nodig. Het land was ontredderd en veel Italianen emigreerden, meestal naar de States.
Ikzelf heb in de jaren 1960/70 negen jaar in Italië gewoond, op Sardinië, waar twee van mijn drie kinderen zijn geboren. Ik had en heb er nog veel vrienden en met hen heb ik meermaals over de Italiaanse politiek gesproken. Daaruit bleek dat Mussolini uiteindelijk fout was, maar toch ook goede dingen heeft verwezenlijkt. De grote fout die hij gemaakt heeft is, dat hij zijn land mee in WOII heeft gesleurd, denkende dat Duitsland die oorlog wel zou winnen. Had hij dat niet gedaan, dan had Italië na 1945 waarschijnlijk zo’n beetje in dezelfde situatie gezeten van het Spanje van Franco.
Grote overwinnaar van de laatste Italiaanse verkiezingen is de uiterst rechtse partij ‘Fratelli d’Italia’ wat ook de eerste woorden zijn van het nationale Italiaanse hymne. Haar voorzitter is een voorzitster en heet Giorgia Meloni, een 45-jarige dame uit de regio Le Marche (hoofdstad Ancona), die al 30 jaar in de politiek zit en wel eens de allereerste vrouwelijke premier van Italië zou kunnen worden. In tegenstelling tot Mussolini, revolutionair, antidemocratisch en socialist, is zij geen fasciste van de oude stempel, maar conservatief, democratisch en op economisch vlak liberaal. Ze veroordeelt de Russische inval in Oekraïne en is bereid met de E.U. een gesprek aan te gaan. Ze is tegen Woke en de zgz ‘alfabetgeneratie’ (lgtb enz.), vóór het klassieke gezin en de eigen identiteit. Zoals ze het zelf zo kernachtig uitdrukt: ‘Ik ben Giorgia, een vrouw, een moeder, een Italiaanse, een christen,
We zullen zien hoe ze het er vanaf brengt, maar ik ga ervoor duimen..
De Vlaamse regering draait vierkant en dat is niets nieuws. Ik heb al meermaals geschreven dat de regering ‘Pasbon’ de zwakste is die we tot nu toe gekend hebben. Dat heeft in de eerste plaats te maken met het feit dat de N-VA er constant af te rekenen heeft met twee partijen – Open VLD en cd&v – die ook in de federale regering zitten en dus op twee paarden wedden. Het wordt echter steeds duidelijker dat liberalen en christendemocraten bij een volgende verkiezing flink zullen worden afgestraft. Open VLD omdat haar voorzitter zijn woord brak t.o.v. zijn donkerblauwe achterban nadat hij verkozen werd en cd&v omdat ze toegetreden is tot een federale regering die haar alleen nodig had om de Vlaamse oppositie in het federaal parlement te verzwakken. Daar komt nog bij dat de nieuwe voorzitter niet de verhoopte ‘verlosser’* is geworden en Crevits een nieuwe Coens zou kunnen worden, ongeacht of ze nog gezondheidsproblemen zou hebben of niet. Mijns inziens is Pieter De Crem de enige die daarvoor bij cd&v nog in aanmerking zou komen. De man heeft ervaring, heeft bewezen wat aan te kunnen en is daarenboven burgemeester, een niveau waarop cd&v nog wat meetelt. Vraag is maar of hij nog uit zijn ‘Cremlin’ – zoals ze het gemeentehuis noemen in Aalter – zal willen komen.
---
*Ironisch genoeg betekent de naam Mahdi, maar dan uitgesproken met een ‘a’, zoals hij wordt geschreven, in het Arabisch ‘Verlosser’.
---
En dan nog dit: in de nasleep van de overwinning van rechts in Italië roept Magnette (PS) op het cordon sanitaire bij ons in leven te houden. Hij zegt het er natuurlijk niet bij, maar in werkelijkheid hoopt hij zo minstens een kwart van de Vlamingen in het beleid van België én Vlaanderen uit te schakelen en de Waalse minderheid te verstevigen.
Wij, Vlamingen, krijgen in 2024 de kans daarop een duidelijk antwoord te geven door in de regionale verkiezingen massaal te stemmen voor het Vlaams Belang, ook zij die het met die partij niet altijd eens zijn. Nationaal kan dan nog iedereen voor de eigen partij stemmen, maar een regionale Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement kan niet alleen een einde maken aan dat cordon en – als Magnette en Co voet bij stek zouden houden – aan dit België dat lacht met onze Vlaamse, democratische, maar waardeloze meerderheid en ons zal blijven reduceren tot de betalers van het Belgische deficit.
Men kan het een politieagent niet kwalijk nemen als hij iemand neerschiet, die eerst op hem geschoten heeft. Dat zal het onderzoek trouwens moeten uitwijzen. Dat het nog maar eens een confrontatie was van de Belgische staatsveiligheid met uiterst rechtse mogelijke verdachten is een ander verhaal en voor mij geen verrassing.
Onze staatsveiligheid houdt zich nl bijna uitsluitend bezig met al dan niet uiterst rechts. Onze Vlaamsnationale partijen kunnen daarover mee spreken, als ze een ‘stille’ op bezoek krijgen bij hun diverse initiatieven. De zaak doet ook denken aan die van Jurgen Conings. Het ging nu wel om meerdere personen, maar al bij al toch eerder de klassieke drie man en een paardenkop, die zgz e.o.a. staatsgreep dreigden uit te voeren. Te gek voor woorden.
Als de bende van Nijvel uit uiterst rechtse elementen zou hebben bestaan, was ze ook waarschijnlijk al jaren geleden opgerold geweest. Het feit dat dat toen niet gebeurd is, versterkt de gedachte dat die bende eerder links was. Of die écht een uiterst linkse inslag zou gehad hebben, zullen we nooit te weten komen, gewoon omdat daarnaar nooit werd gezocht.* Dat vernamen we nog toen Eddy Vos, hoofd van het onderzoek naar de bende, in de weekeindeditie van 30 juli van De Standaard t.g.v. zijn pensionering toegaf in de 15 jaar dat hij het onderzoek geleid had, nooit naar één inbreng van de CCC – de ‘Celulles Communistes Combattantes’ – had gezocht. Sinds de dag dat die CCC werd opgerold, werd er door de bende geen enkele aanslag meer gepleegd. Té toevallig om waar te zijn. Ik weet niet of de CCC zelf de aanslagen pleegden, maar dat ze er op e.o.a. manier bij betrokken waren, blijft mogelijk, maar werd nooit onderzocht.
---
*Mijn blog van 2 augustus (‘De bende van Nijvel. De finale?’)
VRT-Wetstraatjournalist Ivan De Vadder heeft een boek uitgebracht met de sprekende titel ‘Wanhoop in de Wetstraat’, het verhaal van een vastgelopen democratie. Nu weten we dat we als Vlaamsnationalisten politieke commentaren van de VRT best met een korreltje zout nemen, maar anderzijds is het wel zo dat De Vadder & Co daar in de Wetstraat wel e.e.a. zullen hebben meegemaakt. Zo maakt hij in het boek o.m. brandhout van de dode letter gebleven Burgermanifesten van Verhofstadt, de voorloper van Lachaert, die ook zijn woord niet hield en het tegenovergestelde deed van wat hij beloofde. Vertrouwen is echter iets wat je alleen verdient door te doén wat je belooft en dat zijn ze bij de kiezers van Open VLD kwijt..
Wat De Vadders boek ook interessant maakt, is de kritiek op de Belgische politiek vanwege François Perin een Luikse grondwetspecialist die begon als links Waals activist en voorstander was van de aanhechting van Wallonië bij Frankrijk. Hij startte zijn politieke carrière in de jaren 1960 en gaf in maart 1980 – ondertussen, nota bene, liberaal geworden - zijn afscheidsspeech in een afgeladen Senaat, waarbij hij stelde dat België leed aan drie ongeneeslijke k ziekten. Ten eerste het Vlaams nationalisme (Perin hoopte dat Vlaanderen onafhankelijk werd, dat paste bij de Waalse aansluiting bij Frankrijk). Ten tweede de particratie (die er nog steeds is) en ten derde wat hij noemde ‘De stijfkoppige, egoïstische, onverantwoordelijke, negativistische en destructieve vakbonden’, die de staat verlammen en elke diepgaande hervorming blokkeren. We zijn nu zo’n 40 jaar verder en we staan blijkbaar nog geen stap verder.
---
In het boek is De Vadder ook niet mals voor Bart De Wever, die hij verwijt soms hard te zijn t.o.v. zijn eigen medewerkers en in dit opzicht als partijvoorzitter niet veel beter te zijn dan een Guy Verhofstadt, een Karel Van Miert of een Guy Spitaels. Het is niet voor niets – en dit is van mij, niet van De Vadder – dat Barts twee vice-voorzitters vertrokken zijn. Het doet allemaal zo’n beetje denken aan Hugo Schiltz die indertijd zijn Volksunie eerst ook groot maakte om ze daarna zelf af te breken. Dat gebeurde toen o.a. ook door zijn drang voor een uitbreiding naar links (Nelly Maes & Co), exact zoals De Wever nu lonkt naar de Gauche Caviar van ons mateke.
---
Tenslotte nog dit:
- Bij de mogelijke ontvoering van Quicky in Kortrijk, waren die Nederlanders daar wel degelijks zinnens iets te doen, wat wát is niet duidelijk. In hun auto in de omgeving waar Quicky woont, werd een wapen en twee flessen benzine gevonden. Ik vraag me nl wel af of ge om iemand te kidnappen flessen benzine nodig hebt...
---
- Bij de problemen rond het onderzoek naar extreem rechts in Merksem, blijkt er ook een onderzoek geweest te zijn mijn Kasterlee. Even melden dat dat niet bij mij was!
Bovenstaande grap is nog van een blog die onze vriend Jean me drie jaar geleden al stuurde, maar waarvan ik ondervonden heb dat die nog altijd actueel zou kunnen zijn. Zaterdagavond verbrak SeniorenNet nl mijn blogverbinding en raakte ik er niet meer in, wat ik ook probeerde. Daar dit in het weekeinde gebeurde kon ik mijn systeembeheerder niet direct bereiken en liep alles uit. Gelukkig is het probleem nu weer opgelost.
Ik neem aan dat SeniorenNet af en toe eens orde op zaken moet stellen, maar iemand die al 17 jaar bijna dagelijks een bijdrage levert eruit smijten zonder boe of bah vind ik toch een beetje belachelijk.
Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 14 dezer (‘La fédération fallimentaire’) weigert de staatsbank Belfius nog onbeperkt krediet te geven aan het zo goed als failliete Waals Gewest. De termijn van tien jaar, die nu staat te vervallen, wordt herleid tot twee, t.t.z. tot aan de verkiezingen van 2024. Zoals te verwachten was, kwam daarop heel wat kritiek van onze zuiderburen, die zeggen dat Belfius niet zomaar een commerciële bank is, maar een die voor 100% bezit is van de Belgische Staat, waardoor de bank zomaar niet kan doen wat ze wil. Maar een klant, in dit geval het Waals Gewest, schulden laten blijven maken die het niet meer kan vereffenen, is ook tegen de interesse van het land.
Positief in deze zaak is wel dat de fractieleiders van de N-VA én het VB – Peter De Roover en Barbara Pas - het voor een keer daarover roerend eens zijn. Hopelijk blijft dit geen uitzondering, maar zal er straks nog meer samenwerking komen en moeten we in dit land gaan naar een volledige boedelscheiding, geen zoveelste staatshervorming. Het blijft trouwens opmerkelijk dat heel wat journalisten nog steeds denken dat N-VA na de volgende verkiezingen een Vlaamse regering zou willen vormen met de Gauche Caviar van ons mateke, omdat die samenwerking met Open VLD en cd&v momenteel in de Vlaamse regering niet optimaal is, om het voorzichtig te zeggen, maar ook omdat het in Antwerpen met Vooruit beter lijkt te werken. Vlamingen die het daarmee niet eens zijn kunnen daarom – zoals ik al meerdere keren geschreven heb - bij de volgende regionale verkiezingen van 2024 best VB stemmen, ook die van de N-VA en de andere partijen. Als we iets moeten vermijden, dan zal het een nieuwe Vlaamse regering zijn die niets opgelost zal krijgen. Onze Vlaamsnationale partijen moeten gewoon het voorbeeld volgen van Italië, waar de rechtse partijen wél gaan samenwerken.
Tenslotte moet ik tot vervelens toe herhalen dat ook in het debat over de financiering van het Waals Gewest door Belfius geen woord gezegd wordt – zelfs niet in een artikel daarover in ’t Pallieterke – over de ongrondwettelijke Franse Gemeenschap, de zgz ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’, die geen tegenhanger heeft in het Vlaams Gewest en die het Waals Gewest jaarlijks oplaadt met een schuld van zo’n miljard euro. Dit blijft dweilen dan met de kraan open als men dat blijft gedogen.
