NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Op zoek naar een bepaalde info ? Geef dan hieronder een trefwoord in...
Zoeken in blog

Foto
Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom !
Foto
Gastenboek
  • lcompaniond
  • Canada marijuana
  • stone
  • legs
  • account appear

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Foto
    Raadpleeg steeds je arts !
    Foto
    Laatste commentaren
  • 86827533924 (Anthonyzooda)
        op Vluchten in het werk
  • fiscade (Evoxia)
        op Fibromyalgie - Chronische slaapstoornissen
  • kamagra 100mg chewables for sale Tiz (Kennynuats)
        op Vluchten in het werk
  • achiero (alimiPek)
        op Fibromyalgie - Chronische slaapstoornissen
  • brity (eldevy)
        op Even geduld...
  • kamagra bestellen amsterdam Tiz (Timothydag)
        op Vluchten in het werk
  • buy cialis online StephenasCal (StephenasCal)
        op Fibromyalgie & hormonen... - Deel II
  • credit and background check kentucky free (accurate-background-check.stream)
        op Fibromyalgie & hormonen... - Deel II
  • doing a background check za (checks background)
        op Fibromyalgie & hormonen... - Deel II
  • Naply (Traulse)
        op Fibromyalgie & hormonen... - Deel II
  • Foto
    Blog als favoriet !
    Foto
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    taboe
    blog.seniorennet.be/taboe
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    maricel
    blog.seniorennet.be/maricel
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    thopiet
    blog.seniorennet.be/thopiet
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    senga7
    blog.seniorennet.be/senga7
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    marcella
    blog.seniorennet.be/marcell
    Foto
    Mijn favorieten
  • Kennis=macht=gezondheid - Pillie Willie
  • Vlaamse Liga voor Fibromyalgie Patiënten
  • Lotgenoten Fibromyalgie Nederland
  • APS-Therapie
  • Alles over fibromyalgie
  • Fibromyalgie-Online
  • Leven met CVS / Leven met Fibromyalgie
  • Gezondheidspein.nl
  • TopSiteGuide.BelgischeTop100
  • Fibromyalgie PR-site
    Foto
    Fibromyalgie
    Strijd om erkenning
    01-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Cognitive therapy helps ease back pain
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


     

    Cognitive therapy helps ease back pain

    John M. Grohol, Psy.D - Psych Central, January 23, 2006
    Dr. John Grohol is the CEO and founder of Psych Central and has been writing about mental health and psychology issues online since 1992

    People with chronic lower back pain can reap as much benefit from cognitive behavioral therapy as they do from physical therapy, a new Dutch study suggests.

    Low back pain sufferers reported improvements in function and levels of pain whether they received 10 weeks of physical therapy or underwent 10 weeks of cognitive therapy, compared to those who received no treatment, researchers says.

    However, those on a combination of cognitive and physical therapy did no better than those on either treatment alone.

    People with disabling low back pain should be (active) and this can either be achieved by physical training or cognitive behavioral training,” says the study’s lead author, Dr. Rob Smeets, a consultant in rehabilitation medicine at the Rehabilitation Centre Blixembosch in the Netherlands.

    Physical training is a little bit more preferable for people with a relatively low level of disability at the start of treatment, but the cognitive behavioral treatment is to be preferred when people are moderately to severely disabled,” he says.

    Results of the study appear in the Jan. 20 issue of the open access journal Musculoskeletal Disorders from BioMed Central :

    Cognitive Therapy Helps Ease Back Pain
    Aetna InteliHealth Inc. - Source : Journal Musculoskeletal Disorders from BioMed Central, January 20, 2006 - © 2006 The New York Times News Service
    Back pain is an extremely common condition, with four out of five Americans suffering from it at some point in their lives, according to the U.S. National Institutes of Health. Fortunately, most back pain is short-term -- called acute.
    However, if back pain lasts longer than three months, it is considered chronic.
    The new study included 212 people with chronic low back pain.
    The participants were randomly assigned to one of four groups: active physical therapy, cognitive behavioral therapy, a combination of the two, or no treatment at all.
    Active physical therapy was designed to restore aerobic capability and increase back muscle strength.
    Participants had to ride a bicycle and perform back strengthening exercises.
    Cognitive behavioral therapy helped the patients cope with their pain and taught them how to overcome their reluctance to undertake physical activity.
    Treatment lasted for 10 weeks, and the study participants all completed numerous psychological and physical function questionnaires at the start and end of the study.
    Some of the measures were the Roland Disability Questionnaire, the Pain Rating Index and the Beck Depression Inventory.
    Both treatment groups saw an improvement in their function, a drop in levels of complaints, and even their pain scores improved compared to the group that received no treatment.
    The combination group also improved, but only as much as either treatment group alone did. For example, the Roland Disability Questionnaire asks 24 questions about physical function and limitation on physical function from back pain.
    The higher the score, the more disabled a person is by their back pain.
    The average score on this questionnaire increased by almost three points for the group that received no treatment.
    But scores went down an average of 2.25 for the active physical therapy group, 2.65 for the cognitive behavioral therapy group, and 2.27 for the combination group.
    Dr. Scott Eathorne, medical director of athletic medicine at Providence Hospital in Southfield, Mich., says he wasn't surprised that cognitive behavioral therapy had such an effect.
    "People with chronic back pain tend to start avoiding things that may actually be helpful to them, but cognitive behavioral therapy changed how they think about themselves," he says : "Cognitive behavioral therapy not only addresses the physical aspects of the pain, but starts to look at how they think about their pain and how they behave."
    Both Smeets and Eathorne say they were somewhat surprised that the combination therapy wasn't more effective than either treatment alone.
    Smeets says it could be that, while each group was taught in a different way, both groups learned how to overcome their pain and improve their physical function and there may be a limit to that improvement.
    It's also possible that those in the combination group didn't adhere as closely to the study protocol or the group might have been too small to produce a statistical difference, he says.
    Smeets and his colleagues are following the study participants for a year to see if the results will be long lasting.
    "A multi-disciplinary approach to back pain management is really key," says Eathorne. "We need to design treatment approaches to take into account physical, emotional and behavioral aspects of back injuries."
    Cfr. :
    http://www.intelihealth.com/IH/ihtIH/WSIHW000/8271/8014/454096.html

    Cfr. : http://psychcentral.com/blog/archives/2006/01/23/cognitive-therapy-helps-ease-back-pain/


    01-02-2009 om 23:38 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Too tired for words
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



























     





    Too tired for words

    John M. Grohol, Psy.D. - Psych Central, March 5, 2008
    Dr. John Grohol is the CEO and founder of Psych Central
    and has been writing about mental health and psychology
    issues online since 1992

    Fatigue is an ongoing concern that affects millions, and yet there are few reliable treatments for it and worse yet, no agreed-upon way of diagnosing it.
    Where does plain tiredness end and fatigue begin ?

    An article in yesterday’s Washington Post examined the issue of fatigue :

    In this era of burning candles at both ends (whoever works the longest hours wins), with stops only for caregiving and a few stolen winks, most everyone gets tired now and then.
    Sometimes all you need to recover is a solid night’s sleep or an actual vacation, sans BlackBerry.
    But in some instances, tiredness moves to the next realm and becomes the soul-sucking, energy-draining condition called fatigue.
    […]
    DeLuca notes doctors have no concrete way to assess a patient’s fatigue.
    It’s totally nonscientific. A clinician asks the question ‘Are you fatigued ? Is it mild, moderate or severe ?’...
    Everybody defines it the way they think.
    We need objective ways to measure it.

    And regular fatigue shouldn’t be confused with Chronic Fatigue Syndrome (CFS) which is severe, disabling fatigue lasting for 6 months or more.

    I find my own fatigue hits after lunch, nearly everyday like clock-work.
    I avoid eating certain foods for lunch that seem to make me more drowsy and try and keep my overall intake limited.

    This past weekend while I was in Houston, I was eating more organic foods and noticed feeling generally less tired overall.
    Could the two be related?
    My physician friend who has been on an all-organic diet for years now swears by it.

    Something to consider…


    Cfr. : http://psychcentral.com/blog/archives/2008/03/05/too-tired-for-words/


    Read the full article 'Tired beyond relief' :


    Tired beyond relief

    While fatigue afflicts many, the cause can be maddeningly elusive and treatment often limited

    Jennifer Huget - Special to The Washington Post, March 4, 2008 - © 2008 The Washington Post Company
    Jennifer Huget is a frequent contributor to Health Comments :
    health@washpost.com

    Are you beat ?
    Tuckered out ?
    Dragging, flagging or just plain pooped ?

    Or maybe you're just tired of hearing others complain about how tired they are.

    In this era of burning candles at both ends (whoever works the longest hours wins), with stops only for caregiving and a few stolen winks, most everyone gets tired now and then.
    Sometimes all you need to recover is a solid night's sleep or an actual vacation, sans BlackBerry.

    But in some instances, tiredness moves to the next realm and becomes the soul-sucking, energy-draining condition called fatigue.

    And whereas sleepiness is generally remedied by sleep, fatigue can maintain its grip even when you sleep for hours on end.
    Fatigue makes you feel exhausted just thinking of paying the bills or walking the dog.
    It makes you want to bury your head under your pillow, even though you're sitting in your cubicle at work and there's no pillow in sight.

    Kevin Ferentz, director of clinical operations in the University of Maryland School of Medicine's Department of Family Medicine, cites a 1994 study showing that fatigue is the primary reason for between 1 and 7 percent of all medical office visits made by adults and another study published in 2000 that calls fatigue the seventh most common complaint in primary care.

    But for a widespread complaint, fatigue can be frustrating to pin down.
    It can be a symptom of dozens of physical ailments, including thyroid imbalance, cancer, depression and autoimmune disease.
    It can be transient or chronic.
    It can be spurred by stress or sleep loss, a crummy diet or some medicine you take.
    Or it can creep into your life for no apparent reason.

    One explanation for why fatigue is so fuzzy : “There is no objective medical definition for the condition”, says John DeLuca, editor of the 2007 research compilation "Fatigue as a Window to the Brain".

    Fatigue as a Window to the Brain (Issues in Clinical and Cognitive Neuropsychology)
    John DeLuca (foreword : Simon Wessely) - The MIT Press (1 edition), June 1, 2005 – ISBN-10 : 0262042274 / ISBN-13 : 978-0262042277
    About the Author
    - John DeLuca is Director of Neuroscience Research at the Kessler Medical Rehabilitation Research and Education Corporation, Professor of Physical Medicine and Rehabilitation and Professor of Neurosciences at the University of Medicine and Dentistry of New Jersey-New Jersey Medical School.
    The book - Although fatigue has been actively investigated for more than 100 years, we have progressed little in either its theoretical or practical understanding.
    Fatigue has been considered to be both a symptom and an illness.
    Fatigue is a primary reason for patient visits to the physician's office, but it is difficult to measure and offers doctors little important information for diagnosis.
    Fatigue as a Window to the Brain gathers experts on a wide variety of disorders to consider what the presence of fatigue tells us about how the brain works - more specifically, to identify the neural mechanisms potentially responsible for fatigue.
    The book looks at many of the major conditions in which fatigue is observed, with the hope that patterns may emerge that will suggest paths for future research.
    It will be of interest to neuroscientists, clinical researchers and physicians and other clinicians.
    After discussing the nature of fatigue - its history and epidemiology and its assessment, measurement, and interpretation - the book turns to specific conditions associated with fatigue.
    It considers neurological conditions, including multiple sclerosis and stroke; psychiatric conditions as well as the overall treatment of fatigue in psychiatry; and general medical conditions, including HIV, heart disease, lupus, cancer and others.
    The book then offers an overview of treatment approaches.
    It concludes with a definition of fatigue - both "primary" and "secondary" - and suggestions for future study.
    Cfr. :
    http://www.amazon.com/Fatigue-Window-Clinical-Cognitive-Neuropsychology/dp/0262042274

    Nobody knows precisely where "tired" ends and "fatigued" begins; nor are experts sure how long one has to feel fagged before we start calling it fatigue or even whether the underlying source is primarily physiological or psychological or some combination of the two.

    DeLuca notes doctors have no concrete way to assess a patient's fatigue : "It's totally nonscientific. A clinician asks the question 'Are you fatigued ? Is it mild, moderate or severe ?' . . . Everybody defines it the way they think. We need objective ways to measure it."

    While garden-variety fatigue remains ill-defined, chronic fatigue syndrome or CFS, is characterized by severe, disabling fatigue lasting six months or more that can't be traced to a physical cause and that is accompanied by at least four other symptoms, including headache, joint or muscle pain, lymph-node tenderness and memory or concentration difficulties.
    More than a million people in the United States have CFS, according to the Centers for Disease Control and Prevention.

    No matter how it's defined, "fatigue in the medical setting is incredibly important," DeLuca says.
    Beyond its association with myriad conditions and its being a side effect of many medications - including beta blockers and antidepressants, which are sometimes used to treat persistent tiredness - fatigue can be a marker of other serious disorders.

    For example, DeLuca notes, a study published in the journal Stroke in 2002 shows that post-stroke fatigue is a strong predictor of death.
    Similarly”, he says, “people who have had a heart attack and who experience fatigue as their sole symptom of depression are at increased risk of another heart attack”.
    People think as you grow older, you fatigue more easily," he says. "The literature shows just the opposite, except in those who have hypertension or diabetes. If you don't have fatigue and you're elderly, you're in pretty good shape. Fatigue may be a sign that something is not right."

    Exhausting the alternatives

    When evaluating a patient complaining of fatigue, Ferentz, who practices family medicine in Baltimore, starts by taking a patient's history, administering a physical exam and, if appropriate, following up with blood tests or screenings to rule out physical causes.
    "[Fatigue is] almost always due to something else, not medical," he says.
    More often than not”, he says, “it is tied to depression, stress or lifestyle”.
    Depression can be treated with antidepressant medications”, he says.
    Lifestyle-related causes of fatigue can be addressed through maintaining a balanced diet, a healthy sleep schedule and an exercise routine”, Ferentz advises.

    Andrew Heyman, a clinical lecturer in integrative family medicine at the University of Michigan Health System, follows a similar course, first ruling out medical causes of fatigue and then addressing other issues.
    "We go back to basics," he explains, "how you sleep, eat, breathe, think. What's my diet like ? Am I exercising ? Getting enough sleep ? What's my general mental state ? Do I have sense of purpose and meaning in life ?"

    Heyman's training in alternative and complementary medicine often draws him toward theories and treatments that fall outside conventional medical wisdom, but only after he has exhausted traditional answers.
    Heyman says he has seen remarkable improvements in patients' fatigue resulting from use of acupuncture, meditation and certain herbs and supplements.

    "In my experience, the cumulative effects of stress begin to present themselves in the 40-to-50-year age range. The body cannot sustain its capacity to deal with that level of stress," Heyman says.
    He often suggests his fatigued patients take such herbs as ginseng and ashwagandha, which he describes as "adaptogenic" meaning they "help one to adapt to stress and change."
    Heyman cautions that "herbs work like drugs and can have side effects" so folks should take them only under professional guidance.

    Beyond treating underlying depression and correcting suspected lifestyle imbalances, the medical community has little to offer those complaining of fatigue.
    There's evidence that exercise can have a positive effect.
    Studies also support the effectiveness of cognitive behavior therapy, in which patients work to view their fatigue differently and learn to cope with it better while they change contributing behaviors, such as poor sleep habits.
    DeLuca notes that medications used to combat fatigue, such as phenylephrine and amphetamine, often have side effects - including addiction - and are generally prescribed only in severe cases or when behavioral treatments haven't helped.

    Your brain working overtime ?

    When the words "fatigue" first appeared in the medical literature in the late 1800s, it was described as a fact of life, not a problem.
    "You just accepted it," says DeLuca : "Then, with the Industrial Revolution, came the notion of 'man the machine,' which can only go so far without fatigue."

    People apparently were okay with being diagnosed with fatigue when it was considered a purely physical phenomenon.
    But with rising interest in psychology in the early 1900s, fatigue came to be seen as a symptom of psychological disorders, which carried a stigma.

    That stigma lingers today, as some fatigue sufferers - particularly those diagnosed with CFS - bristle at the implied notion that their illness is "all in their heads."
    But British psychiatrist Simon Wessely, a leading fatigue researcher, maintains that looking at fatigue through the lens of psychiatry increases our understanding of the condition and could help us learn to treat it better.

    DeLuca notes that relatively new imaging technologies are making important contributions to our understanding of fatigue's potential physiological roots.
    Functional MRI, for instance, allows us to monitor brain activity while a patient is completing a task that requires mental exertion”, he says.
    A healthy person's fMRI might show activity in a "circumscribed area isolated to the left hemisphere while working on the task. But the diseased person is using huge areas of both hemispheres," DeLuca says : "Perhaps the objective measure is not the behavior but the brain activity. This is new. My hypothesis is that medical fatigue may be the extra cerebral effort that it takes to perform at the same level [as a healthy person]. Maybe the brain [of the fatigued person] is working harder, needs more resources."

    “For now, though”, DeLuca says : “there are no [objective] criteria, so there can be no medical treatment. There is no way to distinguish between fatigue resulting from a cardiac condition and that associated with a psychological condition. We call it fatigue, but maybe there need to be separate categories. Some suggest we need to eliminate the term and start over."


    Cfr. : http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/02/29/AR2008022903361.html?sub=AR 

     

    01-02-2009 om 22:59 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-01-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Targin - Het nieuwe medicijn tegen chronische pijn - Deel I
    Klik op de afbeelding om de link te volgen




     























    Targin
    -
    Het nieuwe medicijn
    tegen chronische pijn
    -

    Deel I
     

    Inhoud :

    I. - Eén op de vier heeft chronische pijn

    II. - Pain In Europe – A Report

    III. - De invloed van ernstige chronische pijn

    • Pain in Europe - A Report
    • Classification of Chronic Pain - Descriptions of Chronic Pain Syndromes and Definitions of Pain Terms
    • Classification of chronic pain - Descriptions of chronic pain syndromes and definitions of pain terms - Prepared by the International Association for the Study of Pain, Subcommittee on Taxonomy
    • Opioids in chronic non-cancer pain - Systematic review of efficacy and safety
    • The role of opioids in cancer pain
      Opioids in Cancer Pain
    • White Paper on Opioids and Pain - A Pan-European Challenge

    IV. - Behandeling van chronische pijn in de eerstelijn – Protocol (samenvatting)

    • Efficacy of multidisciplinary pain treatment centers - A meta-analytic review
    • Psychologie van onbegrepen chronische pijn
    • De psycholoog als pijnbehandelaar
    • Behavioural rehabilitation of chronic low back pain - Comparison of an operant treatment, an operant-cognitive treatment and an operant-respondent treatment
    • Chronische pijn en revalidatie

    V. - Invloed van door opioïden veroorzaakte constipatie

    • Opioid bowel dysfunction
    • Assessing and managing opiate-induced constipation in adults with cancer
    • Opioid-induced bowel dysfunction – Prevalence, pathophysiology and burden
    • Management of opioid-induced constipation
    • Management of pain and pain-related symptoms in hospitalized veterans with cancer
    • Pain and pain-related side effects in an ICU and on a surgical unit - Nurses' management
    • Incidence, prevalence and management of opioid bowel dysfunction
    • Analgesic Efficacy and Safety of Oxycodone in Combination With Naloxone as Prolonged Release Tablets in Patients With Moderate to Severe Chronic Pain
    • Fixed-ratio combination oxycodone/naloxone compared with oxycodone alone for the relief of opioid-induced constipation in moderate-tosevere noncancer pain
    • Prevalence of opioid adverse events in chronic non-malignant pain - Systematic review of randomised trials of oral opioids
    • Opioids in chronic non-cancer pain - Systematic review of efficacy and safety
    • Peripherally acting opioid antagonists in the treatment of opiate-related constipation - A systematic review
    • Alvimopan
    • Alvimopan* (ADL 8-2698) is a novel peripheral opioid antagonist
    • Alvimopan for the management of postoperative ileus
    • Methylnaltrexone for opioid-induced constipation in advanced illness

    VI. - Targin(R)(orale oxycodon/naloxon-tablet met verlengde afgifte) nu gelanceerd in Europa ter behandeling van chronische pijn

    VII. - Targin® (oral oxycodone/naloxone prolonged-release tablet) now launching across Europe to control severe chronic pain with significantly reduced risk of opioid-induced constipation

    • Analgesic efficacy and safety of oxycodone in combination with naloxone as prolonged release tablets in patients with moderate to severe chronic pain
    • A randomised controlled trial with prolonged-release oral oxycodone and naloxone to prevent and reverse opioid-induced constipation
    • Fixed-ratio combination oxycodone/naloxone compared with oxycodone alone for the relief of opioid-induced constipation in moderate-to-severe noncancer pain
    • The Prevalence, Severity, and Impact of Opioid-Induced Bowel Dysfunction - Results of a US and European Patient Survey (PROBE 1)
    • Opioid bowel dysfunction
      Handbook of Opioid Bowel Syndrome
    • Opioid-induced bowel dysfunction - Prevalence, pathophysiology and burden
    • Management of opioid-induced constipation
    • Management of pain and pain-related symptoms in hospitalized veterans with cancer
    • Pain and pain-related side effects in an ICU and on a surgical unit - Nurses' management
    • Incidence, prevalence and management of opioid bowel dysfunction
    • Oxycodone - A review of its use in the management of pain
    • Patient assessment of a novel therapeutic approach for the treatment of severe, chronic pain



    I. - Eén op de vier heeft chronische pijn

    De Standaard, 28-01-2009 – Bron : Belga

    Chronische pijn is een van de meest onderschatte medische aandoeningen.
    Uit een grootschalig onderzoek bij 46.000 mensen uit heel Europa blijkt dat liefst één op de vijf aangeeft chronisch te lijden.
    In België is dat zelfs bijna één op de vier, zo melden Gazet van Antwerpen en Het Belang van Limburg.

    Het onderzoek toonde eveneens aan dat één op de vijftien zelfs een heel zware vorm van chronische pijn heeft.

    De meest getroffen locatie is de rug.
    De belangrijkste oorzaken van dat langdurige leed zijn artritis en gewrichtspijnen, hernia, trauma's en migraine.

    Het grootste aantal pijnpatiënten troffen de onderzoekers aan in Noorwegen.
    België prijkt op de vierde plaats.
    Zowat 23 procent van de Belgen heeft al minstens zes maanden af te rekenen met aanhoudende pijn.

    Het nieuwe medicijn Targin zou een goede oplossing zijn voor mensen die aan chronische pijn leiden.
    De pijnstiller werd de voorbije twee jaar getest in Duitsland : hij werkt in op zo goed als alle types pijn en veroorzaakt daarbij geen neveneffecten zoals constipatie.

    Cfr. : http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF28012009_009&ref=middagmail#




    II. - Pain In Europe – A Report

    Janet Fricker (prepared in association with Mundipharma International Limited, Cambridge, England)


    Introduction

    Dr Tim Hunt, Emeritus Consultant Palliative Medicine, Cambridge University, EU Advisor on Palliative Medicine

    Immense knowledge has been acquired since the 17th Century when the Dutch philosopher Baruch Spinoza considered pain to be evil.
    Philosophers continued to expound countless theories on the cause and purpose of pain, but these efforts were eventually superceded by the work of anatomists and physiologists such as Marshall Hall, Wilhem Erb and Carl Westphal, who demonstrated the physiological structure of the nervous system.
    This knowledge was added to in the early 20th Century by Johannes Muller's work on stimulating nervous pathways and progressed even further by Lord Adrian's studies on electrical conduction along nerve fibres.
    Additionally, in the 1960's Patrick Wall and Ronald Melzack changed our thinking with their 'gate' or 'pain receptors' theory.
    Man though could not wait for scholarship to relieve pain.
    Over time a great number of strange therapies have been applied in the name of pain relief; hemlock and a mixture of yeast, juniper and beer, to name a but a few.
    Perhaps most insightful, though, was the use of the opium poppy to relieve pain – this practice has been recorded since the earliest time of writing, about 5000 years ago.
    Later on, additional records from the mid-18th Century outline the interest in chemical extraction from the willow as an analgesic.
    This extract was called salicylic acid – which in its better known guise, aspirin, is a familiar pain remedy reached for by millions.
    In the early 1950's John Bonica published one of the first texts on pain treatment techniques, resulting in a surge of interest in cancer pain with the first significant meeting on this subject being held in 1977.
    Cancer provided the thrust and cancer pain dominated our interest in pain in general.
    The number of cancer pain articles in the principal medical journals has increased by ten fold in the last thirty years, compared with a meagre one to two-fold increase in the number of articles on non-cancer pain.
    In contrast, our interest and knowledge on non-cancer pain pathologies – joint and skeletal problems, neuropathic pain states, phantom limb syndrome and sickle cell – together with the particular problems of pain in the elderly, present a relative desert of knowledge.
    This is a real issue when you consider that these non-malignant conditions effect many more than the number experiencing pain from malignancy.
    We have all experienced the sensation of pain and most of us have known someone who has been or is still, in pain.
    Yet despite medical advances we know little as to how many people across Europe are suffering from long term pain.
    Why do we need this information ?
    For several decades national statistics in Europe have provided information on the incidence of many diseases such as cancer and diabetes, but we have almost no information on the incidence of pain.
    This is because pain is frequently a symptom or legacy of a disease or illness, but pain itself is generally not recorded in national statistics.
    With an industrial injury, pain is frequently what prevents return to work, but it is the industrial injury that enters the statistics and not the pain.
    The Pain in Europe survey opens a new chapter in our understanding of pain.
    This pan-European study embraced over 46,000 people across 16 countries.
    Essentially the study was to consider the prevalence of chronic, non-malignant pain - but with a special effort being made to understand how pain impairs the lives of those who live with it and how they viewed the help they were receiving.

    Pain In Europe – A Report 5

    The incidence of significant pain does not only effect one person – the patient – but often the family.
    Pain is a symptom that may assume enormous ramifications when we consider its demands on health and supportive care structures, employers and the economy.
    Despite this, there is a clear poverty in our knowledge of chronic and non-malignant pain, because of a previous feeble interest and almost a blindness in our understanding of this distressing and costly problem.
    The Pain in Europe survey does much to try and fill this void and presents very considerable new information.
    And, as with any good study it stimulates many questions – it will prompt further work on many of the points it has raised.
    It provides empirical information on much that was previously unknown; in part it confirms general clinical experience but elsewhere questions conventional clinical thinking.
    It suggests where the medical profession could enhance their contribution and where patients may benefit from appropriate increased knowledge.
    No study in a subject as nebulous as pain can be considered definitive, but this study is a truly auspicious milestone in an important subject that embraces all of us.

    Executive Summary

    With over 46,000 people interviewed, Pain in Europe (cfr. : www.painineurope.com -) represents the largest and most in-depth long term (chronic) pain survey ever conducted in Europe.
    The survey aims to reveal for the first time the real impact of chronic pain and illuminate a pathway for the future management of chronic pain for millions of sufferers.
    A thorough investigation into chronic pain across 16 countries, '
    Pain in Europe' investigates the issue of pain... nearly one in five Europeans suffering... individuals living with chronic pain for an average of seven years…one in six chronic pain sufferers feel the pain is sometimes so bad they wanted to die.
    '
    Pain in Europe
    ' gives a glimpse into the isolated world of chronic pain sufferers.
    A place where pain devastates everyday activities, leaving individuals depressed, unable to function properly in daily life and frequently held back in their work.
    Worryingly, given the terrible toll exacted by chronic pain, one in four patients feel their doctor doesn’t know how to control their pain and across Europe the management of chronic pain is perceived as inadequate.
    Over two thirds of sufferers believe their medication is not sufficient to control their pain at times and three quarters of pain patients have to raise the topic of pain symptoms in the consultation, rather than being proactively assessed by their doctor.
    Ultimately then, '
    Pain in Europe
    ' is a map of chronic pain, a source of suffering for many people across Europe, seriously impacting on their quality of life.
    Chronic pain does not appear to be given the priority it should and specialist pain services in particular are not being accessed.
    Patients feel cut off from information about new methods of managing their pain more effectively.
    True partnership between doctors and chronic pain patients is the only way to improve this lack of information and under treatment of pain.
    Sufferers need to consider what questions they need to ask and physicians should recognise, as declared by EFIC, that pain is a disease in its own right and should be treated with the same urgency as the condition that causes it.
    NFO WorldGroup carried out the survey which was sponsored by Mundipharma International Ltd., Cambridge, England.
    .../...

    Conclusion

    Long term pain is a widespread problem in Europe with the survey revealing that one in five adults suffers from chronic pain and one in three households have at least one member who experiences pain.
    One-third of the individuals with chronic pain are suffering severe pain on a regular basis.
    Most have suffered with pain for at least two years and one-fifth have been in pain for 20 years or more.
    The study shows that despite most respondents claiming to be coping with normal activities and reporting levels of satisfaction with the medical profession, many aren’t getting their pain under adequate control.
    Chronic pain is leaving sufferers’ lives in ruins - being less able to undertake daily activities such as lifting, exercising, sleeping and working outside the home.
    Over a quarter feel their ability to maintain independence or family relationships is impaired.
    This lowers self esteem and has clear implications for their careers and creates a negative impact on healthcare resources :

    • unemployment in this group is more than double the background rate

    • one in five chronic pain sufferers have lost a job as a result of their pain

    • those in jobs report losing an average of 7.8 working days due to pain in the last six months

    • tellingly, one in five respondents had been diagnosed with depression as a direct result of their pain

    The use of prescription medication is high among moderate to severe pain sufferers, with the vast majority (78%) having tried prescription medications and 52% continuing to take them.
    Over the counter medications are less popular, with only 47% of respondents reporting using them in the last six months.
    Of all classes of pain medication NSAIDs are the most popular, both in prescription and non-prescription categories.
    But people don’t appear to be getting the best possible care as evidenced by the time taken to achieve pain relief/control (which in half of cases took more than two years) and the fact that 79% still report experiencing pain from activity and two-thirds report their medication is inadequate at times.
    Although two thirds of people say they’re willing to try out new pain treatments, concern with side effects often stops them from actually doing so.
    Most would rather take treatments that address the underlying medical cause of the problem than treating their pain.
    People are cautious about taking new treatments and the possibility of adverse effects, forgetting that commonly used drugs, such as NSAIDS, also have well documented side effects.
    Although many people are not achieving adequate pain control most are satisfied with their doctors.
    An overwhelming 94% felt comfortable talking to their doctor about their pain and 62% were "extremely or very satisfied" with their doctor.
    But there’s evidence that doctors are not always sufficiently "proactive" with people suffering pain :

    • 71% of respondents said it was left up to them to raise the issue in consultations

    • one fifth report that their doctors only rarely evaluated pain symptoms

    • nearly a quarter didn’t feel they were given adequate time for discussing pain

    While the majority of chronic pain sufferers report their doctor evaluates their pain at every visit, few doctors make use of pain scales.
    Pain scales provide a recognised and validated method for tracking changes in pain intensity and the effectiveness of treatments.
    Also, only 23% of pain patients are being referred to specialist pain clinics that have the greatest expertise in controlling pain.
    Over two thirds of patients have only seen one or two doctors for their pain, with 70% of doctors seen being general or family physicians who receive very little pain management training.
    This has probably led to caution about the use of effective therapies that lie outside of the traditionally range of therapies that are employed, as seen through this study.
    Indeed, in a UK study of over 3000 doctors, 15% did not recall receiving any education on pain control and the situation across Europe is not much better.
    There appears to be a clear need for more formal training in the area of pain management and for ongoing education.
    When it comes to being informed about new treatments, pain patients are most likely to be the passive recipients of information rather than actively going to seek it out.
    Such attitudes are evidenced by newspapers and magazines being the most frequent ways people get informed, as opposed to using the internet.
    This may explain why one third of sufferers are poorly informed about new methods of managing pain.
    The survey revealed that many people suffering from chronic pain have a uncomplaining attitude with a high tolerance to the under treatment of their pain and acceptance of the status quo.
    There’s an urgent need to establish a true partnership between physicians and patients based on mutual understanding and information.
    EFIC have declared that pain is a major healthcare problem in Europe.
    The EFIC ‘Europe Against Pain’ initiative states that chronic pain isn’t just a symptom – it should be regarded as a disease in its own right and should be treated with the same sense of urgency as the condition that causes it.
    Not enough is being done to evaluate, assess and monitor long-term pain.
    There is a need for more and better education and a need for pain services to be provided in line with the high prevalence of chronic pain amongst the European population.
    The only effective way of beating chronic pain is for all parties; patients, doctors and policy makers to work together and make it the priority it should be.

    For further information, please contact :
    -
    Rob Cohen
    : rob.cohen@mundipharma.co.uk
    -
    Nick Francis : nick.francis@redconsultancy.com
    Or visit : www.painineurope.com
    .../...

    Cfr. :
    -
    http://www.paineurope.com/files/PainInEuropeSurvey_2.pdf
    -
    http://www.paineurope.com/index.php?q=en/book_page/the_pain_in_europe_report




    III. - De invloed van ernstige chronische pijn

    Multimedia, december 2008


    Pijn is een wijdverspreid probleem in Europa

    Chronische pijn is een wijdverspreid probleem in Europa met naar schatting één op vijftien volwassenen (n=46.394) die last heeft van ernstige chronische pijn.1
    Chronische pijn wordt geclassificeerd als pijn die aanhoudt of erger wordt over lange periode (normaalgesproken langer dan drie maanden).2
    Voorbeelden hiervan zijn onder anderen rugpijn, artritis en artrose.

    Pijn kan onderverdeeld worden in verschillende soorten :

    • Nociceptieve pijn - Deze komt voort uit de stimulatie van specifieke pijnreceptoren en kan somatisch zijn (voortkomend uit weefsels zoals huid, spieren, gewrichten, botten en ligamenten) of visceraal (voortkomend uit interne organen);

    • Neuropathische pijn - Voortkomend vanuit het perifere of centrale zenuwstelsel;

    • Gemengde pijn - Een combinatie van de bovenstaande (neuropathische en nociceptieve pijn).

    Differentiëren tussen de verschillende pijnfasen kan zeer belangrijk zijn bij het vaststellen van de juiste soort pijnbestrijding.


    De invloed van pijn

    Pijn kan een aanzienlijke invloed hebben op de kwaliteit van het leven van een patiënt.
    Volgens een recente pan-Europese enquête die gehouden werd onder 4839 personen met chronische pijn leverde voor 40% van de patiënten het uitvoeren van eenvoudige alledaagse activiteiten, zoals slapen en sporten, aanzienlijke problemen op.1
    Bijna een derde van de 4839 ondervraagde patiënten gaf aan dat hun pijn van invloed was op hun relaties met familieleden en vrienden terwijl één op de zes ervaart dat hun pijn soms zo erg is dat ze dood zouden willen gaan.1

    De invloed van chronische pijn kan ook doorvoeren tot het werkleven van patiënten.
    Bijna 500 miljoen dagen gaan elk jaar verloren aan personen die lijden aan chronische pijn en dit kost de Europese economie ten minste €34 miljard.1
    Daarnaast is één op de vijf van de 4839 ondervraagde patiënten met chronische pijn zijn/haar baan verloren en bij een vergelijkbaar percentage wordt geconstateerd dat zijn/haar pijn tot een depressie heeft geleid.1


    Behandeling van pijn

    Het algehele doel van het behandelen van chronische pijn is personen met pijn in staat te stellen complete en lonende levens te leiden ondanks hun chronische ziekte.

    Er zijn verschillende behandelingsopties voor mensen met chronische pijn waaronder non-farmacologische behandelingen zoals acupunctuur en transcutane elektrische zenuwstimulatie (TENS) en farmacologische behandelingen.
    Wanneer het niveau van de pijn stijgt kunnen verschillende soorten geneesmiddelen of doses gebruikt worden.
    Onder farmacologische behandelingen vallen :

    • receptvrije pijnstillende geneesmiddelen, waaronder een aantal niet-steroïde ontstekingsremmers zoals ibuprofen

    • anticonvulsieve middelen en antidepressiva

    • opioïde pijnstillende geneesmiddelen zoals codeïne, morfine, oxycodon.

    Ondanks de beschikbaarheid van effectieve behandelingen toont onderzoek aan dat vele patiënten in Europa niet de beste behandeling voor hun pijn ontvangen.

    Twee derde van de 4839 ondervraagde patiënten met chronische pijn voelt dat hun voorgeschreven geneesmiddelen hun pijn niet voldoende bestrijden en een op de vier voelt dat hun dokter niet in staat is om hun pijn te bestrijden.1


    Opioïden

    Opioïden vallen onder de soort pijnbestrijdende behandelingen die de gewaarwording van pijn in de hersenen verminderen.
    Het is bewezen dat ze effectief zijn in de behandeling van vele verschillende soorten pijn3,4 en ze worden wijdverspreid geaccepteerd en gebuikt door zowel huisartsen als door specialisten.5
    Opioïden worden over het algemeen onderverdeeld onder "zwak" of "sterk" wat een willekeurige classificatie is.

    Zwakke opioïden zoals codeïne and dihydrocodeïne kunnen op zichzelf ingenomen worden of in combinatie met andere geneesmiddelen zoals paracetamol.
    Als een zwakke opioïde niet effectief genoeg is om de pijn te bestrijden, kunnen sterke opioïden zoals morfine of oxycodon geïntroduceerd worden om de pijn beter te bestrijden.
    Sterke opioïde pijnstillers spelen een belangrijke rol in de behandeling van ernstige chronische niet-kwaadaardige pijn.

    Onderzoek heeft echter aangetoond dat sterke opioïden niet vaak genoeg gebruikt worden waardoor de pijn niet goed bestreden wordt wat een negatieve invloed heeft op de kwaliteit van het leven van patienten.1,5


    Referenties

    1. Pain in Europe - A Report
      Cfr. : http://www.paineurope.com/index.php?q=en/book_page/the_pain_in_europe_report

    2. Classification of Chronic Pain - Descriptions of Chronic Pain Syndromes and Definitions of Pain Terms
      Harold Merskey & Nikolai Bogduk - IASP Press (2nd edition), June 1994 – ISBN-10 : 0931092051 / ISBN-13 : 978-0931092053
      Cfr. :
      http://www.amazon.com/Classification-Chronic-Pain-Descriptions-Definitions/dp/0931092051
      Cfr. ook :
      Classification of chronic pain - Descriptions of chronic pain syndromes and definitions of pain terms - Prepared by the International Association for the Study of Pain, Subcommittee on Taxonomy
      Pain Suppl. 1986;3:S1-226 - PMID: 3461421
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/3461421

    3. Opioids in chronic non-cancer pain - Systematic review of efficacy and safety
      Kalso E, Edwards JE, Moore RA, McQuay HJ - Pain 2004;112:372-380
      Cfr. : http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15561393

    4. The role of opioids in cancer pain
      Quigley C, Cancer Centre, Hammersmith Hospital, London W12 0HZ : cquigley@hhnt.nhs.uk - BMJ. 2005 Oct 8;331(7520):825-9 - PMID: 16210282
      Cfr. : http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16210282?dopt=Abstract
      Cfr. ook :
      Opioids in Cancer Pain
      Karen Forbes - Oxford Univ Press, februari 2008 – ISBN : 9780199218806
      Cfr. : http://www.azur.be/nl/catalog/detail/Engelse%2Bboeken/373901/titel/ean/9780199218806

    5. White Paper on Opioids and Pain - A Pan-European Challenge
      The OPEN Minds Group (The OPEN Minds initiative is funded by an educational grant from Mundipharma International Limited), June 2005
      Cfr. :
      -
      http://www.europeanpainnetwork.com/files/White_Paper.pdf
      -
      http://www.doctordeluca.com/Library/Pain/OpioidsPainPanEurope05.htm

    Cfr. : http://www.prnewswire.com/mnr/targin/36704/docs/36704-Severe_Chronic_Pain_Backgrounder_Dutch.pdf




    IV - Behandeling van chronische pijn in de eerstelijnProtocol (samenvatting)

    Dit protocol is het resultaat van een samenwerking tussen de Psychologenpraktijk Mondriaanlaan, het Paramedisch Centrum, de huisartsen van het Gezondheidscentrum Mondriaanlaan en de huisartsenpraktijk Jutphaas - © 2006 Psychologenpraktijk Mondriaanlaan/ Paramedisch Centrum


    Inleiding

    Beoogde gebruikers van het protocol
    Het protocol dient gebruikt te worden bij het uitvoeren van de intake en behandelingen.
    Het is noodzakelijk dat de behandelaar kennis heeft van het gehele protocol en dient deze volledig te bestuderen.
    Als behandelaar moet je weten wat de taken zijn van de onderlinge specialismen, wat voor afspraken er onderling gemaakt worden en kennis hebben van pijn en chronische pijn.

    Doelgroep

    Een cliënt met pijn die langer duurt dan 6 maanden.
    De pijn moet benigne van karakter zijn, er mag dus geen ziekte aan ten grondslag liggen die de pijn veroorzaakt.
    De cliënt is gescreend door huisarts of specialist en verwezen naar de psycholoog.
    De psycholoog voert eigen onderzoek uit en bepaalt of de cliënt voldoet aan de inclusie criteria voor deelname aan de pijnbehandeling.
    De cliënt komt daarna bij de fysiotherapeut en die voert ook zijn eigen onderzoek uit.
    Middels een sportmedisch vragenlijst, anamnese en lichamelijk onderzoek bepaald de fysiotherapeut of de cliënt geïndiceerd is voor de pijnbehandeling.

    Hoofddoelstelling van de behandeling

    • Het minimaliseren van de invloed van de pijn op het dagelijks functioneren.

    • Het maximaal verbeteren van psychologisch, sociaal en maatschappelijk functioneren.

    Subdoelstellingen van de behandeling

    • Aanvaarden van de verantwoordelijkheid voor het omgaan met de pijnklacht.

    • Inzicht in de wijze waarop gedachten, gevoelens en gedrag samenhangen met de pijnklachten en hoe verandering van denken en gedrag, de klachten en de gevolgen van de klachten kunnen beïnvloeden.

    • Afleren van negatief pijngedrag.

    • Aanleren van positief pijngedrag.

    • Optimaliseren van activiteiten niveau, optimaliseren van sociale interactie niveau, verminderen medisch consumptie en verbeteren van psychisch functioneren.

    Domein van de behandeling

    • Het inhoudelijke domein beperkt zich tot het denken, voelen en handelen van de cliënt met pijnklachten, voorzover het in verband staat met de pijnklacht.

    • Het tijdsdomein beperkt zich tot het heden en de nabije toekomst.

    Inclusiecriteria

    • Cliënten met chronische pijnklachten van benigne oorsprong (maligniteit is door middel van medisch onderzoek uitgesloten).

    • Medische behandeling gericht op het wegnemen van de oorzaak van de pijn is niet meer mogelijk.

    • Minimale klachtenduur is 6 maanden .

    • Cliënt ervaart matige tot ernstige beperkingen in het dagelijks functioneren als gevolg van de pijn.

    Exclusiecriteria

    • Ernstige psychiatrische en persoonlijkheidsproblematiek welke interfereert met behandeling.

    • Lopende (invasieve) medische behandeling.

    • Betrokkenheid bij juridische procedures waarbij het verwerven van een financiële vergoeding wegens geleden schade of het verwerven dan wel behouden van een WIA-uitkering de doelstelling van de cliënt is.

    • Ernstige mobiliteitsbeperking waardoor trainen niet mogelijk is.

    Belanghebbenden

    Het protocol voor de pijnbehandeling project wordt ontwikkeld in samenwerking met verschillende disciplines.
    De werkgroep bestaat uit huisartsen van de Mondriaanlaan en de Diepenbrocklaan, de psychologen en fysiotherapeuten van het samenwerkingsverband.
    De werkgroep wordt ondersteund door bureau Raedelijn (ROS), een organisatie die ondersteuning biedt bij samenwerken de eerstelijns gezondheidszorg.

    Indicatiestelling

    • De eerste selectie van cliënten wordt door de huisarts gedaan.
      Indien cliënten beantwoorden aan de bovengenoemde inclusie criteria en gemotiveerd zijn voor de behandeling geeft de huisarts de 'Pijn Vragenlijst Midden Nederland' en een folder over de pijnbehandeling aan de cliënt mee naar huis.
      In deze folder staat vermeldt dat de cliënt voor de start van de behandeling vragenlijsten thuisgestuurd krijgt en deze voor de eerste afspraak met de psycholoog weer in moet leveren.

    • Vervolgens verwijst de huisarts de cliënt naar de psycholoog waarbij de Pijn Vragenlijst Midden Nederland (met toestemming van de cliënt) de benodigde voorinformatie verschaft.

    Verloop van de Behandeling

    De behandeling is gebaseerd op het behandelprotocol dat ontwikkeld is door het Kenniscentrum Pijnbestrijding van het UMC St. Radboud.
    Hierbij is gebruik gemaakt van het boek de '
    Psycholoog als Pijnbehandelaar' (Samwel, van Meer & Crul, 2002 – cfr. : http://www.bol.com/nl/p/boeken/de-psycholoog-als-pijnbehandelaar-druk-1/1001004001656007/index.html -).

    De behandeling is opgedeeld in fases

    De eerste fase is gericht op de diagnostiek.
    In deze fase wordt de cliënt uitsluitend gezien door de psycholoog.
    Na verwijzing door de huisarts krijgt de cliënt de vragenlijsten thuisgestuurd.
    De cliënt stuurt de lijsten voor het eerste gesprek terug naar de psycholoog.
    De diagnostische fase neemt maximaal 4 sessies in beslag.
    Doel van deze fase is voor de cliënt inzichtelijk te maken hoe zijn pijnklachten samenhangen met zijn gedrag, gedachten en gevoelens.
    Deze fase wordt afgesloten met een verklarende analyse van het pijnprobleem.
    Aan de hand van deze analyse wordt de cliënt een behandelvoorstel gedaan.

    De tweede fase, de werkfase, bestaat uit verschillende modules.
    Vanuit de verklarende analyse en het behandelplan wordt een gestructureerde aanpak voorgesteld voor het leren omgaan met de pijn.
    De cliënt volgt niet altijd alle modules en de volgorde kan ook aangepast worden.
    Hieronder volgt een beschrijving van de verschillende modules en wat respectievelijk de psycholoog en de fysiotherapeut tot doel hebben :

    - Module I - In feite is module I een uitzondering.
    In deze module heeft de cliënt uitsluitend contact met de psycholoog.
    Het doel van deze module is het bewerken van persoonsgerelateerde factoren (en eventueel verwijzen naar andere hulpverleners).
    In deze module komen de factoren aan de orde die van invloed zijn op de pijnbeleving (zoals relatieproblemen, levensfaseproblemen en persoonlijkheidsproblematiek).
    Deze factoren zijn al aanwezig vóór het ontstaan van de pijn.
    Omdat het gaat om co-morbiditeit (een exclusiecriterium) zal een deel van deze cliënten al bij indicatie voor het pijnprogramma afvallen.

    - Module II - Doel van module II is het vergroten van zelfregulatie mogelijkheden om het spanningsniveau te verminderen.
    De psycholoog gaat in deze module na wat de cliënt zelf kan doen om het spanningsniveau te verminderen.
    Vaak heeft de cliënt zelf al van alles geprobeerd maar heeft hij dit niet systematisch gedaan of hij is gestopt wanneer het niet meteen het gewenste effect had.
    Hierdoor ontwikkelt de cliënt de opvatting dat hij geen enkele invloed uit kan oefenen op de pijn.
    Deze cognitie gaat gepaard met gevoelens van boosheid en machteloosheid en veroorzaken op hun beurt weer spanning.
    De fysiotherapeut gaat in deze module actief aan de gang met ademhaling en ontspanningsoefeningen.
    De cliënt leert in deze module hoe hij of zij in de thuis situatie om kan gaan met spanningen.
    Deze oefeningen worden in rust en tijdens dagelijkse activiteiten toegepast.

    - Module III - In deze module staat het veranderen van pijncognities centraal.
    Vaak heeft de cliënt allerlei opvattingen ontwikkeld over zijn pijn.
    De psycholoog brengt deze opvattingen in kaart brengen waarna duidelijk wordt wat voor betekenis de pijn voor de cliënt heeft.
    Zo kan een cliënt bijvoorbeeld ervan overtuigd zijn dat de pijn een teken is dat er lichamelijk iets mis is.
    Vanuit deze gedachte is de cliënt dan geneigd om activiteiten te gaan vermijden en zo toenemend inactief te worden.
    In deze module worden niet‐helpende pijncognities geherformuleerd op zodanige wijze dat zij het pijngedrag verbeteren.
    De fysiotherapeut zal in deze fase werken aan het omgaan met pijn tijdens het uitvoeren van activiteiten.
    De cliënt zal leren dat de pijn die ervaren wordt niet in lijn staat met de activiteiten die uitgevoerd worden.
    De doelstelling is dat de cliënt de pijn los gaat zien van de activiteiten en hierdoor de activiteiten beter zal kunnen uitvoeren.
    Ook wordt er gestart met het vergroten van de belastbaarheid volgens graded activity (cfr. hiervoor de tekst onder 'Module IV' bij de omschrijving van fysiotherapie.

    - Module IV - In deze module gaat het om het bewerken van pijngerelateerd gedrag.
    Vanuit de functieanalyse wordt helder hoe de cliënt omgaat met activiteiten als werk en hobby’s die samenhangen met de pijn.
    Er wordt onderscheid gemaakt tussen vermijdingsgedrag en overbelasting.
    De psycholoog richt zich op het algemene activiteitenniveau (aansluitend bij de fysieke mogelijkheden en in balans voor wat betreft inspanning en rust), op het zo mogelijk(eventueel aangepast) weer hervatten van werkactiviteiten en het vergroten van sociale activiteiten
    De fysiotherapeut start in deze fase met behandelingen volgens graded activity.
    De therapie bestaat uit actieve oefeningen en training gericht op verhogen van de lokale en algehele belastbaarheid, met als doelstelling het activiteitenniveau van het dagelijks functioneren te verbeteren.
    Activiteiten die een cliënt uitvoert in het dagelijks leven worden in kaart gebracht.
    Hiermee kan een goede keus gemaakt worden welke activiteiten getraind kunnen worden en welke spiergroepen in belastbaarheid vergroot moeten worden ('graded activity').

    Bovenstaande modules zijn voor vrijwel alle cliënten geschikt.

    Voor cliënten met bewegingsangst heeft bovenstaande aanpak echter weinig effect.
    Dit omdat de angst voor schadelijke gevolgen van activiteiten zo groot is dat de cliënt niet te motiveren is voor een graded activity behandeling.
    Of omdat de cliënt, als gevolg van zijn angst, vermijdingsgedrag blijft vertonen tijdens de behandeling.
    Voor cliënten die in hoge mate angstig zijn voor bewegen is daarom een aangepast protocol ontwikkeld die ingaat op pijn en bewegingsvrees en de catastrofale gedachten over bewegen.
    Als bij aanmelding of in het eerste gesprek aanwijzingen zijn dat de klachten in hoge mate in stand gehouden worden door angst voor bewegen dan wordt het 'exposure in vivo protocol' gevolgd.
    Dit protocol vervangt dan de bovengenoemde werkfase (fase 2).

    Exposure in vivo
    Kenniscentrum Angst en Depressie (NedKAD)

    "Exposure in vivo" is een vorm van gedragstherapie, dat wil zeggen dat het zich richt op wat u doet.
    "
    Exposure" betekent "blootstellen
    ".
    Met "
    in vivo" wordt bedoeld "in het dagelijks leven
    ".
    Exposure in vivo wordt vooral geadviseerd als u vanwege uw angst veel situaties bent gaan vermijden.
    Als u situaties die u spanning geven inderdaad uit de weg gaat is dat wel te begrijpen, maar op den duur gaat het vermijden van dergelijke situaties in uw nadeel werken.
    Er is namelijk bekend dat de angst door dit vermijdingsgedrag juist blijft bestaan en in veel gevallen zelfs erger wordt.
    Het gevaar is dat u steeds meer in uw dagelijkse functioneren beperkt wordt.
    Het doel van exposure in vivo is om dit patroon te doorbreken.
    U zult leren hoe u het beste met de angst om kan gaan.
    Het is de bedoeling dat u zich vervolgens geleidelijk aan bepaalde angstopwekkende situaties blootstelt, door deze situaties juist op te zoeken.
    U zult met relatief eenvoudige situaties beginnen, om daarna geleidelijk steeds moeilijkere situatie op te zoeken.
    U bepaalt zelf het tempo.
    Exposure in vivo wordt gedurende acht tot twaalf zittingen toegepast.
    Veel mensen hebben baat bij deze behandeling.
    Een voorwaarde voor het slagen van de behandeling is wel dat u veel oefent.
    Het beste is om dagelijks te oefenen.
    De behandelaar zal samen met u kijken wat haalbaar is en met u samen een oefenprogramma voor u opstellen.
    Bekend is dat als u zich op deze manier aan situaties blootstelt, de angst geleidelijk aan minder wordt.
    Als u na twaalf zittingen toch klachten blijft houden, dan wordt overgestapt op cognitieve therapie of wordt de exposure in vivo met cognitieve therapie gecombineerd.
    Ook kan de behandeling worden aangevuld met een sociale vaardigheidstraining of taakconcentratietraining.
    Cfr. :
    http://www.nedkad.nl/psy_soc_fob.php

    Het protocol start met uitgebreide diagnostiek fase waarin een hiërarchie van activiteiten opgesteld wordt die de cliënt vermijdt uit angst dat er onherstelbare schade aan het lichaam optreedt.
    Vervolgens krijgt de cliënt uitgebreide uitleg over de rationale van de behandeling door de psycholoog.
    Kern hiervan is het feit dat de pijnklachten niet bepaald worden door een ernstige aandoening die vraagt om zorg en voorzichtigheid.
    Maar dat de cliënt een veelvoorkomende aandoening heeft die hij zelf kan leren hanteren.
    In de behandelfase werken de psycholoog en de fysiotherapeut nauw samen.
    In deze fase wordt de cliënt blootgesteld aan activiteiten die angst opwekken (omdat de cliënt deze associeert met letsel of schade).
    Deze blootstelling vindt gradueel plaats door onderaan de angsthiërarchie te beginnen en geleidelijk steeds moeilijkere situaties aan te pakken.
    De psycholoog brengt in de gesprekken de angstgedachten in kaart en stelt met de cliënt samen een gedragsexperiment op waarin de cliënt gaat toetsen of zijn angstgedachte ook daadwerkelijk klopt.
    Bij de fysiotherapeut voert de cliënt de experimenten uit waarbij de fysiotherapeut ook bepaald of de activiteit passend is bij de fysieke belastbaarheid van de cliënt en of de activiteit ook juist uitgevoerd wordt.
    Door het expliciet formuleren van de catastrofale en alternatieve gedachten en deze te toetsen door het uitvoeren van een experiment leert de cliënt zijn onjuiste overtuiging over de relatie tussen beweging en letsel te herzien.
    De cliënt ervaart immers dat zijn angst onterecht is en dat hij meer activiteiten kan uitvoeren dan hij denkt zonder dat dit schadelijke gevolgen heeft voor zijn lichaam.
    Hierdoor wordt de vermijding van activiteiten doorbroken, zal de bewegingsvrees afnemen en zullen de beperkingen verminderen.

    Fase 3 is de afrondingsfase.
    De psycholoog vat met de cliënt samen wat er in de behandeling bereikt is en er wordt gekeken naar hoe deze gedragsverandering kan worden vastgehouden.
    Er wordt een stappenplan gemaakt waarin wordt verwoord wat de cliënt bij een eventuele terugval kan doen.

    Effectiviteit

    Het belang van een effectieve behandeling van chronische pijnklachten wordt door Vlaeyen e.a. (1996) goed weergegeven.
    Bij de meeste mensen met acute pijnklachten verdwijnen de klachten binnen enkele weken.
    Bij een klein deel echter worden de klachten chronisch.
    Zo blijkt dat 5 tot 10% van de totale populatie, die na 3 maanden nog steeds rugklachten heeft, 75 tot 90% van de totale maatschappelijke kosten voor zijn rekening neemt.
    Onderzoeksliteratuur laat zien dat gedragstherapie, als vorm van psychologische behandeling, het meest effectief is bij het verminderen van de last van de pijn (Vlaeyen e.a. 1995; Passchier e.a. 1998).
    De effecten van de behandeling betreffen toename van het activiteitenniveau, vermindering van medicatiegebruik en verbetering van de stemming.
    In een meta analyse waarbij 65 studies naar de effectiviteit van multidisciplinaire pijnbehandelingen bij rugpijn werden betrokken komen Flor e.a. (1992) tot de conclusie dat deze behandelingen effectiever zijn dan geen behandeling, een wachtlijst en monddisciplinaire behandeling (medische behandeling of fysiotherapie).
    Wat betreft effectiviteit op de lange termijn benoemt Vlaeyen e.a. (1996) 30 tot 70% van de behaalde resultaten van een gedragsgeoriënteerde behandeling na een jaar nog aanwezig zijn.
    Om de effectiviteit van de behandeling te bepalen worden de vragenlijsten, die door de psycholoog bij de start van de behandeling worden afgenomen, na afloop van de behandeling nogmaals afgenomen.
    Voor effecten op langere termijn worden de lijsten ook na 6 maanden nog een keer afgenomen.


    Literatuur

    1. Efficacy of multidisciplinary pain treatment centers - A meta-analytic review
      Flor, H., Fydrcih, T. & Turk, D.C. (1992) - Pain, 49, 221-230
      Cfr. : http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1535122

    2. Psychologie van onbegrepen chronische pijn
      Passchier, J., Trijsburg, R.W., Wit, R. de, & Eerdmans-Dubbelt, S.L.C. - Assen : Van Gorcum, 1998

    3. De psycholoog als pijnbehandelaar
      Samwel, H., Meer, T. van. & Crul, B.J.P. - Bussum : Coutinho, 2002
      Cfr. : http://www.vanstockum.nl/product/1626713/De-psycholoog-als-pijnbehandelaar.html 


    Lees verder : Deel II

    29-01-2009 om 21:31 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Targin - Het nieuwe medicijn tegen chronische pijn - Deel II
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



     










    Targin
     - Het nieuwe medicijn tegen chronische pijn -


    Deel II



    1. Behavioural rehabilitation of chronic low back pain - Comparison of an operant treatment, an operant-cognitive treatment and an operant-respondent treatment
      J.W.S. Vlaeyen (1), I.W.C.J. Haazen (1), J.A. Schuerman (1), AM.J. Kole-Snijders & H. Van Eek, (1) Inst. rehabilitation res., 6432 CC Hoensbroek, Pays-Bas - British journal of clinical psychology, 1995, vol. 34, no1, pp. 95-118 (1 p.1/2) - ISSN : 0144-6657 - © 2008 INIST-CNRS
      Seventy-one chronic low back pain patients were assigned to one of three behavioural rehabilitation treatments or a waiting-list condition.
      The first intervention consisted of an operant treatment, aimed at increasing health behaviours and activity levels and at reducing pain and illness behaviours.
      In the second intervention, a cognitive treatment, aimed at the reinterpretation of catastrophizing pain cognitions and at enhancing self-control, was combined with an operant treatment.
      The third intervention consisted of the combination of the operant approach and a respondent treatment.
      During the respondent treatment, parents were taught to decrease muscle tension levels, using the «applied relaxation» technique supported by EMG-biofeedback and graded exposure to tension-eliciting situations.
      A repeated measurements design included observer rating of pain behaviours, observer ratings of mood, self-reported depression, residual health behaviours, pain cognitions and experienced pain intensity.
      Follow-up assessment occurred at six months and one year after termination of treatment.
      Results suggest that, for the sample as a whole, improvements are found on measures of pain behaviours, health behaviours, pain cognitions and affective distress and that these improvements are maintained at six months and one year follow-up.
      During the treatment the three treatment groups improved significantly more than the waiting-list control group on most of the measures.
      Further, the results of this study provide evidence that the operant-cognitive and operant-respondent conditions are more efficacious in decreasing pain behaviours and in increasing health behaviours and efficacy expectations than operant treatment alone.
      This differential effect among the conditions is maintained at follow-up.
      Patients who received the OC and OR treatments catastrophize less than OP patients and OC patients showed better scores on outcome-efficacy than OR patients.
      In general, the results suggest that behavioural rehabilitation programmes for chronic low back pain are effective and that the effects of an operant treatment are magnified when self-control techniques are added.
      Cfr. :
      http://cat.inist.fr/?aModele=afficheN&cpsidt=3401744

    2. Chronische pijn en revalidatie
      Vlaeyen, J.W.S., Kole-Snijders, A.M.J. & Eek, H. Van – Houten : Bohn Stafleu van Loghum, 1996
      Cfr. : http://www.bol.com/nl/p/boeken/chronische-pijn-en-revalidatie-druk-1/666826561/index.html

    Cfr. : www.raedelijn.nl/editor/resolveUid/bca8784314532c66583351bf975dacd9




    V. - Invloed van door opioïden veroorzaakte constipatie

    Multimedia, december 2008


    Opioïden en door opioïden veroorzaakte constipatie

    Opioïden vallen onder een soort behandeling die door het verminderen van de gewaarwording van pijn in het centrale zenuwstelsel (de hersenen en ruggenmerg) pijnstillend werkt.

    Opiaatbehandelingen verminderen pijn door zich te binden aan opiaatreceptoren die zich in de hersenen en ruggenmerg bevinden.
    Er zijn verschillende locaties waar opiaatreceptoren zich bevinden : centrale opiaatreceptoren die zich in het centrale zenuwstelsel (hersenen en wervelkolom) bevinden en perifere opiaatreceptoren zoals die in de darmen.
    Eenmaal gebonden aan de opiaatreceptoren in het centrale zenuwstelsel verminderen opioïden de gewaarwording van pijn.

    Wanneer opioïden zich binden aan perifere opiaatreceptoren in de darmen belemmeren zij het vermogen van de spieren om samen te trekken waardoor de stofwisseling vertraagt.
    Ze verhogen de absorptie van vloeistoffen in de darmen, drogen de inhoud van de darmen uit en beletten de doorgang door het spijsverteringssysteem nog verder wat leidt tot door opioïden veroorzaakte constipatie.
    Hoewel ze zeer effectief zijn in het bestrijden van pijn wordt het gebruik van opioïden geassocieerd met door opioïden veroorzaakte darmstoornis, een eventueel slepende bijwerking.

    Het voornaamste symptoom van door opioïden veroorzaakte darmstoornis is constipatie, waar tot 90% van de patiënten die behandeld worden met opioïde geneesmiddelen last van kan hebben.1
    Constipatie kan gedefinieerd worden als een vermindering in de doorgang van gevormde ontlasting en wordt gekarakteriseerd door harde ontlasting die zorgt voor een moeilijke stoelgang.2

    Door opioïden veroorzaakte constipatie kan een aanzienlijke invloed hebben op de kwaliteit van het leven van patiënten en op hun vermogen om dagelijkse activiteiten uit te voeren - soms zodanig dat patiënten besluiten helemaal te stoppen met hun pijnbehandeling.3,4

    Door opioïden veroorzaakte constipatie wordt vaak over het hoofd gezien en niet goed behandeld.4,5,6
    Hoewel behandelingen zoals laxeermiddelen gebruikt kunnen worden in combinatie met opioïden om de symptomen te helpen verlichten, behandelen ze niet de oorzaak van het probleem3 of leveren ze geen geschikte oplossing voor patiënten – de symptomen van door opioïden veroorzaakte constipatie blijven vaak aanhouden bij vele patiënten, ondanks het gebruik van agressieve laxeermiddelen.7

    Het is daarom belangrijk om ervoor te zorgen dat stappen genomen worden om de kans op door opioïden veroorzaakte constipatie bij patiënten te minimaliseren en de effectieve pijnbestrijding met de opioïdenbehandeling te behouden.


    Targin® orale oxycodon/naloxon-tabletten met vertraagde afgifte

    Targin orale oxycodon/naloxon-tabletten met vertraagde afgifte zijn nieuwe pijnbestrijdingsmiddelen die ontworpen zijn om ernstige pijn bij patiënten te behandelen en tegelijkertijd de darmfunctie aanzienlijk te verbeteren.8,9
    De tabletten met vertraagde afgifte bevatten twee actieve bestanddelen – oxycodon, een opioïde die pijn behandelt en naloxon, een samenstelling die de constipatie die vaak veroorzaakt wordt door de opioïden tegengaat.10,11,12

    Oxycodon is een opioïden-agonist.
    Oxycodon bindt zich aan opiaatreceptoren in het lichaam en blokkeert het vermogen van het lichaam om signalen te sturen dat het pijn ervaart.
    Naloxon is een opioïden-antagonist die, wanneer deze oraal ingenomen wordt, zich bindt aan de opiaatreceptoren in de darmen waardoor de oxycodon niet langer een opioïde invloed heeft op het spijsverteringssysteem en het in staat is normaal te functioneren.

    De effectiviteit van de oxycodon/naloxon-combinatie is onderzocht in een volledig klinisch testprogramma dat aantoonde dat de tabletten met verlengde afgifte vergelijkbare pijnverlichting leverden in vergelijking met alleen oxycodon, terwijl het de darmfunctie aanzienlijk verbeterde.8,9

    Oxycodon/naloxon-tabletten met verlengde afgifte hebben op 27 oktober via de Wederzijdse Erkenningprocedure goedkeuring gekregen voor 13 Europese landen* voor de behandeling van ernstige pijn en voor het tegengaan van door opioïden veroorzaakte constipatie.
    De oxycodon/naloxon-tablet met verlengde afgifte zal vanaf 2009 in Europese landen op de markt gebracht worden.

    De oxycodon/naloxon-combinatie zal door de onafhankelijke geassocieerde bedrijven Mundipharma/Napp/Norpharma in Europa op de markt gebracht worden onder de merknamen Targin en Targinact™.


    Alvimopan

    Alvimopan is een opioïden-antagonist die door opioïden veroorzaakte constipatie verlicht of voorkomt door zich te verbinden aan perifere opiaatreceptoren in de darmen en de opioïde effecten op de darmfunctie te blokkeren.
    Hierdoor wordt de bijwerking van constipatie verminderd zonder de pijnbestrijding te verhinderen of ontwenningsverschijnselen op te wekken.13,14

    Gegevens tonen aan dat alvimopan effectiever is dan placebo's in het verminderen van door opioïden veroorzaakte bijwerkingen zoals constipatie – waar tot aan 90 procent van de patiënten die opioïden1 neemt last van kan hebben -, buikpijn en een opgeblazen gevoel.15

    Alvimopan is in de Verenigde Staten op de markt gebracht onder de merknaam Entereg® en is toegestaan voor korte termijngebruik in het ziekenhuis voor de behandeling van post-operatieve ileus.
    Het wordt tevens ontwikkeld voor de eventuele behandeling van door opioïden veroorzaakte darmstoornis, geïrriteerde darmsyndroom en chronische idiopathische constipatie.


    Methylnaltrexonebromide

    Methylnaltrexonebromide is ook een opioïden-antagonist die de constipatie die door opioïden veroorzaakt wordt in de darmen verminderd zonder dat het een invloed heeft op de pijnbestrijding.
    Methylnaltrexonebromide is ontworpen om de opioïden te verdringen zodat ze zich niet binden aan de perifere receptoren in de darmen waarbij het verstoppende effect van opioïden verminderd wordt.

    Vanwege de chemische structuur heeft methylnaltrexonebromide geen effect op het pijnstillende effect van de opioïden op het centrale zenuwstelsel.
    Klinische onderzoeken hebben aangetoond dat methylnaltrexonebromide de darmfunctie van patiënten met gevorderde ziekten verbetert zonder invloed te hebben op de pijnbestrijding.16

    Methylnaltrexonebromide wordt toegediend door middel van een injectie voor de behandeling van door opioïden veroorzaakte constipatie bij patiënten met gevorderde ziekten die palliatieve zorg ontvangen.
    Het heeft momenteel goedkeuring om het in de Europese Unie en de Verenigde Staten op de markt gebracht te worden onder de merknaam Relistor®.


    Referenties

    1. Opioid bowel dysfunction
      Yuan, CS, Pappagallo, M. 2005 – In : 'Handbook of Opioid Bowel Syndrome' - Yuan, CS ed. - Haworth Medical Press : New York
      Cfr. : http://www.geneeskundeboek.nl/leesverder.pl?isbn=9780789021298

    2. Assessing and managing opiate-induced constipation in adults with cancer
      McMillan SC - Cancer Control. 2004; 11: 3-9
      Cfr. : http://www.moffitt.org/CCJRoot/v11s3/pdf/03.pdf

    3. Opioid-induced bowel dysfunction – Prevalence, pathophysiology and burden
      Panchal SJ, Müller-Schwefe P, Wurzelmann JI - Int J Clin Pract. 2007; 61(7): 1181-1187
      Cfr. : http://www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?artid=1974804

    4. Management of opioid-induced constipation
      Thorpe DM - Curr Pain Headache Rep. 2001; 5:237-240
      Cfr. : http://www.springerlink.com/content/922214764508t141/

    5. Management of pain and pain-related symptoms in hospitalized veterans with cancer
      McMillan SC, Tittle M, Hagan S et al. - Cancer Nurs. 2000; 23: 327-336
      Cfr. : http://www.cancernursingonline.com/pt/re/nca/abstract.00002820-200010000-00001.htm;jsessionid=JQHHYvypvgQGJmh8g2tcHspCWvySnh05hpB2Y3ssVbCgDQ1fnJ8T!136317464!181195628!8091!-1

    6. Pain and pain-related side effects in an ICU and on a surgical unit - Nurses' management
      M Tittle and SC McMillan - American Journal of Critical Care, Vol 3, Issue 1, 25-30 - © 1994 by American Association of Critical Care Nurses
      Background - Little research was found to indicate that pain is managed well in hospitalized patients and few studies were found regarding pain management for critical care patients.
      Objective
      - To determine the extent to which nurses manage pain effectively without side effects related to narcotic analgesics in an intensive care and a surgical unit.
      Methods
      - The sample consisted of 44 patients, 20 from an intensive care unit and 24 from a surgical unit.
      Patients completed a Visual Analogue Scale to measure pain intensity three times in 24 hours.
      The narcotic side effects of constipation and sedation were measured using the Constipation Assessment Scale and a sedation scale.
      Documentation was assessed using the Chart Audit for Pain.
      Results
      - Patients in both units continued to experience pain even with pain management interventions.
      The critical care nurses administered an average of 30% of the maximum narcotic dose ordered and the surgical unit nurses, 36.8%.
      Documentation of the effect of the pain medication was scant on both units.
      Although sedation was not a problem in either unit, the majority of patients reported symptoms of constipation.
      Documentation of this problem was scant in both units.
      Conclusions
      - Results from this study suggest that nurses in both intensive care and surgical units do not appropriately assess, manage or evaluate pain and pain-related side effects.
      Patients who experience pain expect to have their pain controlled.
      Efforts must be made to change nurses' pain management behaviors.
      Cfr. :
      http://ajcc.aacnjournals.org/cgi/content/abstract/3/1/25

    7. Incidence, prevalence and management of opioid bowel dysfunction
      Pappagallo M - Am J Surg. 2001; 182 (5A Suppl): 11S-18S
      Cfr. : http://cat.inist.fr/?aModele=afficheN&cpsidt=13436654

    8. Analgesic Efficacy and Safety of Oxycodone in Combination With Naloxone as Prolonged Release Tablets in Patients With Moderate to Severe Chronic Pain
      Vondrackova D, Leyendecker P, Meissner W, Hopp M, Szombati I, Hermanns K, Ruckes C, Weber S, Grothe B, Fleischer W, Reimer K, CLB FN Bulovka, Praha, Czech Republic - J Pain, 2008-08-15 - Last updated : 2008-11-03

      This randomized, double-blind, placebo- and active-controlled, parallel-group study was designed to demonstrate the superiority of oxycodone in combination with naloxone in a prolonged release (PR) formulation over placebo with respect to analgesic efficacy.
      The active control group was included for sensitivity and safety analyses and furthermore to compare the analgesic efficacy and bowel function of oxycodone PR/naloxone PR with oxycodone PR alone.
      The analgesic efficacy was measured as the time from the initial dose of study medication to multiple pain events (ie, inadequate analgesia) in patients with moderate to severe chronic low back pain.
      The full analysis population consisted of 463 patients.
      The times to recurrent pain events were significantly longer in the oxycodone PR/naloxone PR group compared with placebo (P < .0001-.0003); oxycodone PR/naloxone PR reduced the risk of pain events by 42% (P < .0001; full analysis population).
      The appearance of pain events was comparable for oxycodone PR/naloxone PR versus oxycodone PR, confirming that the addition of naloxone PR to oxycodone PR in a combination tablet did not negatively affect analgesic efficacy of the opioid.
      Furthermore, oxycodone PR/naloxone PR offers benefits in terms of an improvement in bowel function.
      In a therapeutic area of great unmet need, therefore, the combination tablet of oxycodone PR/naloxone PR offers patients effective analgesia while improving opioid-induced bowel dysfunction.
      Taken together with the observation that the safety profile of oxycodone PR/naloxone PR is consistent with that expected from other opioid analgesics except opioid-induced constipation, these findings indicate that the addition of naloxone to oxycodone in a PR combination tablet offers improved tolerability.
      Oxycodone PR/naloxone PR is therefore a promising new treatment approach for the management of chronic pain.
      Perspective - This study evaluated the analgesic efficacy and safety of the combination of oxycodone PR/naloxone PR in chronic nonmalignant pain.
      Opioids are often reduced in dosage or even discontinued as a result of impaired bowel function, leading to insufficient pain treatment.
      Not only does oxycodone PR/naloxone PR demonstrate analgesic efficacy comparable with oxycodone PR, but it also improves opioid-induced bowel dysfunction and may therefore improve the acceptability of long-term opioid treatment for chronic pain.
      Cfr. :
      http://www.druglib.com/abstract/vo/vondrackova-d_j-pain_20080815.html

    9. Fixed-ratio combination oxycodone/naloxone compared with oxycodone alone for the relief of opioid-induced constipation in moderate-tosevere noncancer pain
      Simpson K, Leyendecker P, Hopp M et al. - Curr Med Res Opin. 2008; 24(12): 3503-3512

    10. Prevalence of opioid adverse events in chronic non-malignant pain - Systematic review of randomised trials of oral opioids
      Moore RA, McQuay HJ, Pain Research and Nuffield Department of Anaesthetics, University of Oxford, Oxford Radcliffe Hospital, Oxford, UK : andrew.moore@pru.ox.ac.uk - Arthritis Res Ther. 2005;7(5):R1046-51. Epub 2005 Jun 28 - PMID: 16207320
      Adverse events of opioids may restrict their use in non-cancer pain.
      Analysis of the incidence of common adverse events in trials conducted in non-cancer pain has usually been limited to opioids used to treat severe pain according to the WHO three-step ladder.
      To examine the incidence of common adverse events of opioids in non-cancer pain, a systematic review and meta-analysis of information from randomised trials of all opioids in non-cancer pain was undertaken.
      Studies used were published randomised trials of oral opioid in non-cancer pain, with placebo or active comparator.
      Thirty-four trials with 5,546 patients were included with 4,212 patients contributing some information on opioid adverse events.
      Most opioids used (accounting for 90% of patients) were for treating moderate rather than severe pain.
      Including trials without a placebo increased the amount of information available by 1.4 times.
      Because of clinical heterogeneity in condition, opioid, opioid dose, duration and use of titration, only broad results could be calculated.
      Use of any oral opioid produced higher rates of adverse events than did placebo.
      Dry mouth (affecting 25% of patients), nausea (21%) and constipation (15%) were the most common adverse events.
      A substantial proportion of patients on opioids (22%) withdrew because of adverse events.
      Because most trials were short, less than four weeks and because few titrated the dose, these results have limited applicability to longer-term use of opioids in clinical practice.
      Suggestions for improved studies are made.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16207320

    11. Opioids in chronic non-cancer pain - Systematic review of efficacy and safety
      Kalso E, Edwards JE, Moore RA, McQuay HJ, Pain Clinic, Department of Anaesthesia and Intensive Care Medicine, Helsinki University Central Hospital, P.O. Box 340, FIN 00029 HUS, Finland : eija.kalso@helsinki.fi - Pain. 2004 Dec;112(3):372-80 - PMID: 15561393
      Opioids are used increasingly for chronic non-cancer pain.
      Controversy exists about their effectiveness and safety with long-term use.
      We analysed available randomised, placebo-controlled trials of WHO step 3 opioids for efficacy and safety in chronic non-cancer pain.
      The Oxford Pain Relief Database (1950-1994) and Medline, EMBASE and the Cochrane Library were searched until September 2003.
      Inclusion criteria were randomised comparisons of WHO step 3 opioids with placebo in chronic non-cancer pain.
      Double-blind studies reporting on pain intensity outcomes using validated pain scales were included.
      Fifteen randomised placebo-controlled trials were included.
      Four investigations with 120 patients studied intravenous opioid testing.
      Eleven studies (1025 patients) compared oral opioids with placebo for four days to eight weeks.
      Six of the 15 included trials had an open label follow-up of 6-24 months.
      The mean decrease in pain intensity in most studies was at least 30% with opioids and was comparable in neuropathic and musculoskeletal pain.
      About 80% of patients experienced at least one adverse event, with constipation (41%), nausea (32%) and somnolence (29%) being most common.
      Only 44% of 388 patients on open label treatments were still on opioids after therapy for between 7 and 24 months.
      The short-term efficacy of opioids was good in both neuropathic and musculoskeletal pain conditions.
      However, only a minority of patients in these studies went on to long-term management with opioids.
      The small number of selected patients and the short follow-ups do not allow conclusions concerning problems such as tolerance and addiction.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15561393

    12. Peripherally acting opioid antagonists in the treatment of opiate-related constipation - A systematic review
      Becker G, Galandi D, Blum HE, Department of Internal Medicine II, University Hospital of Freiburg, Freiburg, Germany : becker@medizin.ukl.uni-freiburg.de - J Pain Symptom Manage. 2007 Nov;34(5):547-65. Epub 2007 Sep 27 - PMID: 17900855
      Many patients treated with opioids suffer from constipation.
      Opiate- or opioid-related constipation is not only a frequent but also a distressing symptom and difficult to treat.
      There is emerging evidence regarding a novel approach to the management of opiate-related constipation.
      The aim of this paper is to collect, critically appraise and summarize the evidence on the effectiveness of recently developed peripherally acting micro-receptor antagonists in the treatment of opiate-related constipation.
      A comprehensive search of 11 computerized databases was conducted and efforts were made to identify unpublished and ongoing research.
      Twenty studies were identified; 13 were randomized controlled trials (RCTs) and 7 were Phase II studies assessing toxicity.
      Studies were mainly executed in healthy volunteers or members of methadone programs with opioid-induced constipation as a model to mimic the condition of patients on opioids.
      Two RCTs were conducted in hospice patients.
      Quality of study design and validity of the findings was assessed in all studies.
      Data show proof of concept but do not allow a definitive answer concerning the effectiveness of the peripherally acting micro-opioid antagonists methylnaltrexone and alvimopan in managing opiate-related constipation.
      Further research is needed. If future Phase III trials provide supportive data, opioid antagonists may become a standard therapeutic option for the treatment of opiate-related constipation in patients with advanced cancer.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17900855

    13. Alvimopan
      Neary P, Delaney CP, Department of Colorectal Surgery/A-30, Cleveland Clinic Foundation, 9500 Euclid Avenue, Cleveland, Ohio 44195, USA - Expert Opin Investig Drugs. 2005 Apr;14(4):479-88 - PMID: 15882122
      Alvimopan is a synthetic peripherally restricted mu-receptor opioid antagonist.
      Alvimopan has a greater affinity for the mu-receptor than the kappa- or sigma-opioid receptors (Ki = 0.77 nM).
      The polarity of the molecule limits gastrointestinal absorption and central nervous system penetration.
      It has limited systemic bioavailability and higher affinity for the mu-opioid receptor than naloxone (Ki = 3.7 nM).
      Completed Phase III trials suggest efficacy in accelerating the recovery of gastrointestinal function after abdominal surgery.
      Adverse events with all doses have been similar to placebo groups.
      Further efficacy in alleviating opioid-induced bowel dysfunction in patients with chronic opioid usage has also been demonstrated.
      This evidence-based review assesses this new drug and discusses its potential role in clinical practice.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15882122

    14. Alvimopan* (ADL 8-2698) is a novel peripheral opioid antagonist
      Schmidt WK, Adolor Corporation, Exton, Pennsylvania 19341-1127, USA : wschmidt@adolor.com - Am J Surg. 2001 Nov;182(5A Suppl):27S-38S - PMID: 11755894
      Alvimopan (ADL 8-2698; Adolor Corporation, Exton, PA, USA) is a novel, peripherally restricted opioid antagonist.
      After oral administration, it has activity specific to the gastrointestinal (GI) tract.
      ADL 8-2698 has low systemic absorption and a high affinity for mu-opioid receptors.
      In healthy subjects, ADL 8-2698 antagonized loperamide-induced changes in GI transit and prevented morphine-induced delays in oral-cecal transit time without antagonizing centrally mediated opioid effects, such as analgesia or pupillary constriction.
      In the treatment of opioid naive patients who underwent surgery and received opioids for acute pain, oral ADL 8-2698 (6.0 mg) improved the management of postoperative ileus (POI) by shortening the time to achieve normal bowel function and, ultimately, hospital stay.
      Postoperative nausea and vomiting and the overall incidence of all GI side effects were reduced in patients treated with ADL 8-2698 for POI.
      Analgesia was not compromised, because there were no changes in median opioid consumption or Visual Analog Scale (VAS) pain scores in patients treated with ADL 8-2698 versus patients treated with placebo.
      No drug-related side effects were observed in acute pain postsurgical patients in the initial POI study.
      In patients treated with opioids for chronic pain or opioid addiction, lower doses of oral ADL 8-2698 (0.5 to 3.0 mg) reversed opioid bowel dysfunction (OBD) and normalized GI activity.
      These effects were evident without compromising opioid analgesia or inducing central nervous system symptoms of withdrawal.
      Some chronic opioid patients receiving apparently supramaximal doses of ADL 8-2698 (> or = 3.0 mg) reported localized GI side effects, possibly indicative of a localized GI withdrawal response.
      The most common side effects of ADL 8-2698 in chronic pain patients with OBD were abdominal pain, flatulence and diarrhea.
      These effects were not observed in most OBD patients receiving lower doses of ADL 8-2698.
      Overall, ADL 8-2698 was well tolerated in clinical trials.
      Further studies to evaluate the efficacy and safety of ADL 8-2698 in clinical practice are in progress.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11755894

    15. Alvimopan for the management of postoperative ileus
      Leslie JB, Department of Anesthesiology, Mayo Clinic Hospital, 13400 E. Shea Blvd., Scottsdale, AZ 85259-5404, USA : Leslie.john@mayo.edu - Ann Pharmacother. 2005 Sep;39(9):1502-10. Epub 2005 Aug 2 - PMID: 16076918
      Objective
      - To review the pharmacology, pharmacokinetics, clinical efficacy, safety, dosage and administration of alvimopan, a peripherally acting mu-opioid receptor antagonist, in the management of postoperative ileus (POI).
      Data sources
      - A literature search (1980-October 2004) applying the terms alvimopan, ADL 8-2698 and LY246736 was conducted using MEDLINE.
      Information was also obtained from scientific congress abstracts and data on file with the manufacturer.
      Study selection and data extraction
      - Studies and abstracts investigating alvimopan and POI were considered for inclusion; however, they were restricted to English-language articles.
      Data synthesis
      - Alvimopan is a novel, peripherally acting mu-opioid receptor antagonist that is currently under evaluation for the management of POI. POI presents significant clinical challenges that can delay patient recovery and contribute to increased morbidity and prolonged hospitalization after surgery.
      Clinical trials have demonstrated that alvimopan, at oral doses of 6 and 12 mg, can accelerate time to recovery of gastrointestinal (GI) function and time to hospital discharge following abdominal surgery.
      The incidence of adverse events with alvimopan therapy was shown to be similar to that of placebo.
      Conclusions
      - Alvimopan is well tolerated and effective at accelerating GI recovery and time to discharge in patients who have undergone bowel resection or hysterectomy when administered prior to surgery and twice daily thereafter until discharge or for up to 7 days.
      Alvimopan potentially offers significant benefits for patients with POI over currently available treatments.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16076918

    16. Methylnaltrexone for opioid-induced constipation in advanced illness
      Thomas J, Karver S, Cooney GA, Chamberlain BH, Watt CK, Slatkin NE, Stambler N, Kremer AB, Israel RJ, San Diego Hospice and the Institute for Palliative Medicine, San Diego, CA 92103, USA : jthomas@sdhospice.org - N Engl J Med. 2008 May 29;358(22):2332-43 - PMID: 18509120 - Clinical Trials.gov number, NCT00402038 (ClinicalTrials.gov) - © 2008 Massachusetts Medical Society
      Background
      - Constipation is a distressing side effect of opioid treatment.
      As a quaternary amine, methylnaltrexone, a mu-opioid-receptor antagonist, has restricted ability to cross the blood-brain barrier.
      We investigated the safety and efficacy of subcutaneous methylnaltrexone for treating opioid-induced constipation in patients with advanced illness.
      Methods
      - A total of 133 patients who had received opioids for 2 or more weeks and who had received stable doses of opioids and laxatives for 3 or more days without relief of opioid-induced constipation were randomly assigned to receive subcutaneous methylnaltrexone (at a dose of 0.15 mg per kilogram of body weight) or placebo every other day for 2 weeks.
      Coprimary outcomes were laxation (defecation) within 4 hours after the first dose of the study drug and laxation within 4 hours after two or more of the first four doses.
      Patients who completed this phase were eligible to enter a 3-month, open-label extension trial.
      Results
      - In the methylnaltrexone group, 48% of patients had laxation within 4 hours after the first study dose, as compared with 15% in the placebo group and 52% had laxation without the use of a rescue laxative within 4 hours after two or more of the first four doses, as compared with 8% in the placebo group (P<0.001 for both comparisons).
      The response rate remained consistent throughout the extension trial.
      The median time to laxation was significantly shorter in the methylnaltrexone group than in the placebo group.
      Evidence of withdrawal mediated by central nervous system opioid receptors or changes in pain scores was not observed.
      Abdominal pain and flatulence were the most common adverse events.
      Conclusions
      - Subcutaneous methylnaltrexone rapidly induced laxation in patients with advanced illness and opioid-induced constipation.
      Treatment did not appear to affect central analgesia or precipitate opioid withdrawal.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18509120



    Cfr. : http://www.prnewswire.com/mnr/targin/36704/docs/36704-OIC_Backgrounder_Dutch.pdf


    Targin is een belangrijke ontwikkeling in het beheer van ernstige chronische pijn
    Dr. Gerhard Müller-Schwefe




    VI. - Targin(R)(orale oxycodon/naloxon-tablet met verlengde afgifte) nu gelanceerd in Europa ter behandeling van chronische pijn

    Janine Budding – Medicalfacts, January 27th, 2009

    Targin(R)(orale oxycodon/naloxon-tablet met verlengde afgifte) nu gelanceerd in Europa om ernstige chronische pijn te beheersen.
    Mundipharma heeft heel wat producten in de pijplijn (cfr. :
    http://minfo.biotechnews.eu/?p=maart07/art2 -).
    Gisteren werd in Londen een nieuwe pijnstiller gepresenteerd.
    Kevin Smith : “
    De pijnstiller Targin® is een combinatie preparaat die bepaalde nadelen van opioïden wegneemt. Denk bijvoorbeeld aan constipatie, obstipatie en andere maag- en darmklachten.

    Targin is een orale opioïdenpijnstiller, een combinatiepreparaat waarbij oxycodon met verlengde afgifte, een sterke opioïde-agonist, en naloxin met verlengde afgifte, een opioïde-antagonist met elkaar in een preparaat wordt gecombineerd.


    Cfr. de '
    Mode of Action Diagram' op :
    http://www.prnewswire.com/mnr/targin/36704/images/36704-hi-MOA.jpg -


    In fase III van het klinisch testprogramma, dat onder 1064 patiënten werd verricht, werd aangetoond aan dat Targin een vergelijkbare pijnverlichting levert als oxycodon met verlengde afgifte terwijl Targin het risico op door opioïden veroorzaakte constipatie aanzienlijkvermindert. (1),(2),(3)

    In ander wetenschappelijk onderzoek is aangetoond dat de eerste dosis Targin maximaal 12 uur pijnverlichting geeft.(1),(2),(3).
    Hoewel het opiaten zeer effectief zijn in het bestrijden van pijn wordt het gebruik van opioïden vaak geassocieerd met door opioïden veroorzaakte darmstoornissen.
    Het voornaamste symptoom van opiaten is constipatie, (4) waar tot 90 procent van de patiënten last van kan hebben. (5)
    Constipatie kan de kwaliteit van leven vanpatiënten ernstig beïnvloeden (6) en is één van de meest voorkomende redenen voor patiënten om pijntherapie met sterke opioïden te vermijden of stop te zetten waardoor effectieve pijnbestrijding bijna niet meer mogelijk is.(7)
    Tijdens de presentatie werd ook een film vertoond van een patiënte met chronische pijn uit het Verenigd Koninkrijk.
    Sheila vetelde :
    Toen mijn pijn erger werd, schreef mijn dokter me een sterkere pijnstiller voor. Toen ik deze begon te nemen werd de pijn minder maar ik begon me opgeblazen te voelen en ik kreeg verschrikkelijke krampen in mijn maag. Het werd zo erg dat ik moest stoppen met deze geneesmiddelen hoewel het de enige waren die de pijn verminderde.

    Door opioïden veroorzaakte constipatie wordt vaak over het hoofd gezien en niet goed beheerd.(7),(8),(9) Hoewel behandelingen zoals laxeermiddelen gebruikt kunnen worden in combinatie met opioïden om de symptomen te verlichten, behandelen ze de oorzaak van het probleem niet, geven ze vaak niet de juiste verlichting voor patiënten (10) en kunnen ze zorgen voor andere bijwerkingen.

    Cfr. : http://www.medicalfacts.nl/2009/01/27/targinrorale-oxycodonnaloxon-tablet-met-verlengde-afgifte-nu-gelanceerd-in-europa-ter-behandeling-van-chronische-pijn/




    VII. - Targin® (oral oxycodone/naloxone prolonged-release tablet) now launching across Europe to control severe chronic pain with significantly reduced risk of opioid-induced constipation

    (not intended for media in Austria, Denmark, Iceland, Norway, Sweden, UK, France, Czech Republic and Switzerland)

    PRNewswire, 26 January 2009

    First analgesic therapy to combine oxycodone, a strong opioid, with naloxone, an opioid antagonist, offers a new treatment option for physicians,

    Cambridge, 26 January 2009 /PRNewswire/ — Mundipharma today announced that 13 countries* to date have received approval of Targin, a new combination therapy designed to control severe chronic pain whilst counteracting opioid-induced constipation, a common and often debilitating side effect associated with opioid treatment1,2,3.
    A period of European launches will now be initiated.

    Targin is an oral fixed combination of prolonged-release oxycodone, a strong opioid agonist and prolonged-release naloxone, an opioid antagonist.
    The Phase III clinical trial programme, which included 1,064 patients, demonstrated that Targin provides equivalent pain relief to prolonged-release oxycodone alone, whilst significantly reducing the risk of opioid-induced constipation.1,2,3
    Targin has also been proven to provide pain relief that lasts for up to 12 hours from the first dose.1,2,3

    Although highly effective in the control of pain, the use of opioids is associated with opioid-induced bowel dysfunction.
    Its primary symptom is constipation,4 which can affect up to 90 percent of patients.5
    Constipation can have a severe impact on patient quality of life6 and is one of the most common reasons patients avoid or discontinue pain therapy with strong opioids, compromising effective analgesia.7

    One chronic pain patient from the UK, describing her experience, said : "When my pain got worse my doctor prescribed me a stronger painkiller. When I started taking it, although the pain got much better I started feeling really bloated and got terrible cramps in my stomach. It was so bad that I had to stop taking the medication, even though it was the only thing that gave me any relief."

    Opioid-induced constipation is often overlooked and inadequately managed.7,8,9
    Whilst treatments such as laxatives can be used in conjunction with opioids to help alleviate its symptoms, they do not treat the cause of the problem6 and often do not provide adequate relief for patients10 and can cause other side effects.

    "Targin is a significant development in the management of severe chronic pain," comments Dr. Gerhard Müller-Schwefe, President of the German Pain Association : "Clinicians treating pain must ensure we treat our patients not only with the most appropriate opioid to ensure adequate pain control, but also with a treatment which may minimise the incidence and impact of opioid-induced constipation, which can have a significant impact on patient quality of life."

    Opioid treatments provide pain relief by attaching to opioid receptors located in the brain and spinal cord to reduce the perception of pain.
    However, opioids also attach to peripheral opioid receptors in the gut, interfering with the ability of muscles to contract which slows gastrointestinal motility.
    They also influence secretion and increase the absorption of fluid in the gut, drying out gut contents and further impeding their passage through the digestive system, resulting in opioid-induced constipation.

    Due to its very low bioavailability when given orally the naloxone component of Targin acts only locally on peripheral opioid receptors in the gut wall.
    This largely prevents the opioid from binding to these receptors, inhibiting the oxycodone from exerting its effects on the digestive system and significantly reducing the risk of opioid-induced constipation, thus maintaining normal bowel function.1,2,3

    Oxycodone, the opioid component of Targin, is absorbed by the gut and distributed throughout the entire body.
    It binds to opioid receptors, including those in the central nervous system (the spinal cord and brain), thus providing analgesia.

    "Mundipharma has a strong heritage in pain management and we are proud to introduce Targin, the first treatment of its kind to be specifically designed to provide pain control whilst significantly improving bowel function and improving the quality of life of patients by minimising the risk and effect of opioid-induced constipation," concluded Dr. Karen Reimer, Mundipharma's European Research & Development Director : "We trust this novel drug will provide clinicians with an important new option in the management of severe chronic pain."


    Notes to Editors

    About Targin
    Targin is a combination of the strong opioid analgesic oxycodone and the opioid receptor antagonist naloxone in a prolonged-release tablet formulation.
    Targin has been clinically proven to provide comparable analgesic efficacy to that of oxycodone, whilst significantly counteracting opioid-induced constipation, a class effect associated with all opioids.
    Targin is a prolonged-release formulation providing twice-daily dosing.
    Targin received approval on 27th October 2008 via the Mutual Recognition Procedure for 13 European countries (*Austria, Belgium, Cyprus, Denmark, Finland, Germany, Iceland, Ireland, Luxembourg, Netherlands, Norway, Sweden, United Kingdom) for the treatment of severe pain and to counteract opioid-induced constipation.
    Targin will be launched in European countries from 2009 onwards.
    Targin was launched in Germany in 2006 via an expedited approval procedure.

    About oxycodone
    Oxycodone is a strong opioid analgesic, used for the treatment of severe chronic pain.
    Its efficacy has been demonstrated across a broad spectrum of severe pain states such as somatic and neuropathic pain.11

    About naloxone
    Naloxone is an opioid receptor antagonist that, when taken orally, has negligible systemic bioavailability (<3%),12 providing a full inhibitory effect on local opioid receptors in the gut – counteracting opioid-induced constipation – without impacting on the centrally acting analgesic efficacy of oxycodone.
    The oxycodone/naloxone combination will be marketed across Europe under the brand names Targin and Targinact™.

    About Mundipharma International Limited
    The Mundipharma/Napp/Norpharma independent associated companies, including Mundipharma, Purdue and Napp, are privately owned companies and joint ventures covering the world's pharmaceutical markets.
    The companies worldwide are dedicated to bringing to patients with severe and debilitating diseases the benefits of novel treatment options in fields such as severe pain, haemato-oncology and respiratory disease.
    Prolonged release oxycodone / naloxone was developed by Mundipharma Research.
    For more information :
    www.mundipharma.co.uk -.
    For further information please contact :
    -
    Aoife Gallagher, Cohn & Wolfe : +44 (0)20 7331 2324 - +44 (0) 7981 429 797 (Mobile) - Aoife.gallagher@cohnwolfe.com
    -
    Laura Gardner : +44 (0) 20 7331 5381 - laura.gardner@cohnwolfe.com -.


    Cfr. : de '
    Visual sheet - Targin® / Targinact™ (oral oxycodone/naloxone prolonged-release tablet) - A new option in the management of severe chronic pain’ op :
    http://www.prnewswire.com/mnr/targin/36704/docs/36704-targinlaunchvisualscohnandwolfe.pdf

    &

    Cfr. de 'Summery of the product characteristics' op :
    http://www.prnewswire.com/mnr/targin/36704/docs/36704-UPDATEDtarginactcombinedukspccohnandwolfe.pdf


    References

    1. Analgesic efficacy and safety of oxycodone in combination with naloxone as prolonged release tablets in patients with moderate to severe chronic pain
      Vondrackova D, Leyendecker P, Meissner W. et al., CLB FN Bulovka, Praha, Czech Republic - J Pain. 2008; 9(12): 1144-1154
      This randomized, double-blind, placebo- and active-controlled, parallel-group study was designed to demonstrate the superiority of oxycodone in combination with naloxone in a prolonged release (PR) formulation over placebo with respect to analgesic efficacy.
      The active control group was included for sensitivity and safety analyses and furthermore to compare the analgesic efficacy and bowel function of oxycodone PR/naloxone PR with oxycodone PR alone.
      The analgesic efficacy was measured as the time from the initial dose of study medication to multiple pain events (ie, inadequate analgesia) in patients with moderate to severe chronic low back pain.
      The full analysis population consisted of 463 patients.
      The times to recurrent pain events were significantly longer in the oxycodone PR/naloxone PR group compared with placebo (P < .0001-.0003); oxycodone PR/naloxone PR reduced the risk of pain events by 42% (P < .0001; full analysis population).
      The appearance of pain events was comparable for oxycodone PR/naloxone PR versus oxycodone PR, confirming that the addition of naloxone PR to oxycodone PR in a combination tablet did not negatively affect analgesic efficacy of the opioid.
      Furthermore, oxycodone PR/naloxone PR offers benefits in terms of an improvement in bowel function.
      In a therapeutic area of great unmet need, therefore, the combination tablet of oxycodone PR/naloxone PR offers patients effective analgesia while improving opioid-induced bowel dysfunction.
      Taken together with the observation that the safety profile of oxycodone PR/naloxone PR is consistent with that expected from other opioid analgesics except opioid-induced constipation, these findings indicate that the addition of naloxone to oxycodone in a PR combination tablet offers improved tolerability.
      Oxycodone PR/naloxone PR is therefore a promising new treatment approach for the management of chronic pain.
      Perspective
      - This study evaluated the analgesic efficacy and safety of the combination of oxycodone PR/naloxone PR in chronic nonmalignant pain.
      Opioids are often reduced in dosage or even discontinued as a result of impaired bowel function, leading to insufficient pain treatment.
      Not only does oxycodone PR/naloxone PR demonstrate analgesic efficacy comparable with oxycodone PR, but it also improves opioid-induced bowel dysfunction and may therefore improve the acceptability of long-term opioid treatment for chronic pain.
      Cfr. :
      http://www.leaddiscovery.co.uk/articles/18708300

    Lees verder : Deel III


    29-01-2009 om 21:24 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Targin - Het nieuwe medicijn tegen chronische pijn - Deel III
    Klik op de afbeelding om de link te volgen













     

    Targin
    - Het nieuwe medicijn tegen chronische pijn -


    Deel III



    1. A randomised controlled trial with prolonged-release oral oxycodone and naloxone to prevent and reverse opioid-induced constipation
      Meissner W, Leyendecker P, Mueller-Lissner S, Nadstawek J, Hopp M, Ruckes C, Wirz S, Fleischer W, Reimer K, Clinic of Anaesthesiology and Intensive Care, Friedrich-Schiller-University, 07740 Jena, Germany - Eur J Pain. 2009 Jan;13(1):56-64. Epub 2008 Aug 31 - PMID: 18762438
      Background
      - Opioid-induced constipation can have a major negative impact on patients' quality of life.
      This randomised, double-blinded study evaluated the analgesic efficacy of prolonged-release (PR) oral oxycodone when co-administered with PR oral naloxone and its impact on opioid-induced constipation in patients with severe chronic pain.
      Another objective was to identify the optimal dose ratio of oxycodone and naloxone.
      Methods
      - A total of 202 patients with chronic pain (mainly non-cancer related, 2.5% of patients had cancer-related pain) under stable oral oxycodone therapy (40, 60 or 80 mg/day) were randomised to receive 10, 20, 40 mg/day naloxone or placebo.
      After a 4-week maintenance phase, patients received oxycodone only for 2 weeks.
      Pain intensity was evaluated using a numerical analogue scale and bowel function was assessed using the bowel function index.
      Results
      - No loss of analgesic efficacy with naloxone was observed.
      Mean pain intensity scores on randomisation were comparable for placebo, 10mg, 20mg and 40 mg naloxone dose and remained unchanged during treatment.
      Bowel function improved with increasing naloxone dose.
      Naloxone 20mg and 40 mg significantly improved bowel function at the end of the maintenance phase compared with placebo (p<0.05).
      Overall, the combination was well tolerated, with no unexpected adverse events.
      There was a trend towards an increased incidence of diarrhoea with higher doses of naloxone.
      The 2:1 oxycodone/naloxone ratio was identified as the most suitable for further development.
      Conclusion
      - Co-administration of PR oral naloxone and PR oral oxycodone is associated with a significant improvement in bowel function compared with PR oral oxycodone alone, with no reduction in the analgesic efficacy of oxycodone.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18762438?dopt=Abstract

    2. Fixed-ratio combination oxycodone/naloxone compared with oxycodone alone for the relief of opioid-induced constipation in moderate-to-severe noncancer pain
      Simpson K, Leyendecker P, Hopp M, Müller-Lissner S, Löwenstein O, De Andrés J, Troy Ferrarons J, Bosse B, Krain B, Nichols T, Kremers W, Reimer K, Leeds Teaching Hospitals, Leeds, UK - Curr Med Res Opin. 2008 Dec;24(12):3503-12 - PMID: 19032132
      Objective
      - Opioid therapy is frequently associated with treatment-limiting constipation.
      Naloxone is an opioid antagonist with low oral systemic bioavailability.
      This Phase III clinical trial assessed the safety and efficacy of an oral fixed-ratio combination of oxycodone prolonged-release (PR) and naloxone PR compared with oxycodone PR in relieving opioid-induced constipation.
      Study design
      - This double-blind, multicenter trial was conducted in specialist and primary care centers in four European countries in an out-patients setting.
      The study included 322 adult patients with moderate-to-severe, noncancer pain requiring opioid therapy in a range of >or=20 mg/day and <or=50 mg/day oxycodone.
      Following a run-in phase patients were randomized to receive oxycodone PR/naloxone PR or oxycodone PR for 12 weeks.
      The primary outcome was improvement in constipation as measured using the Bowel Function Index (BFI).
      Secondary/exploratory assessments focused on pain intensity and additional bowel parameters. Trial registration : NCT00412152.
      Resulsts
      - A significant improvement in BFI scores occurred with oxycodone PR/naloxone PR compared with oxycodone PR after 4 weeks of double-blind treatment (-26.9 vs. -9.4, respectively; p < 0.0001), observed after only 1 week of treatment and continued until study end.
      A significant increase in the number of complete spontaneous bowel movements and decrease in laxative use were also reported.
      This improvement in bowel function was achieved without compromising the analgesic efficacy of the oxycodone component; pain intensity remained constant throughout the study.
      The incidence of adverse events was comparable in both groups and consistent with those expected of opioid analgesics.
      As the study was limited to a dose range of up to 50 mg oxycodone equivalent per day, further research on higher doses would be recommended.
      Conclusion
      - The fixed-ratio combination of oxycodone PR/naloxone PR is superior to oxycodone PR alone, offering patients effective analgesia while significantly improving opioid-induced constipation.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19032132

    3. The Prevalence, Severity, and Impact of Opioid-Induced Bowel Dysfunction - Results of a US and European Patient Survey (PROBE 1)
      Bell TJ, Panchal SJ, Miaskowski C, Bolge SC, Milanova T, Williamson R, GlaxoSmithKline, Research Triangle Park, North Carolina, USA - Pain Med. 2008 Aug 18 - PMID: 18721170
      Objective
      - This multinational, Internet-based survey was designed to assess the prevalence, frequency, severity and impact of opioid-induced bowel dysfunction (OBD) in patients receiving opioid therapy for chronic pain and taking laxatives.
      Design
      - In total, 322 patients taking daily oral opioids and laxatives completed the 45-item questionnaire.
      At the time of the survey, 45% of patients reported <3 bowel movements per week.
      The most prevalent opioid-induced side effects were constipation (81%) and straining to pass a bowel movement (58%).
      Those side effects considered most bothersome by patients were (in order of rank) constipation, straining, fatigue, small or hard bowel movements and insomnia.
      Results
      - Most of the OBD symptoms specified in the questionnaire were experienced by the majority of patients >/=4 times a week.
      Constipation was the OBD symptom that was most often reported as severe.
      Most patients reported that their OBD symptoms had at least a moderate negative impact on their overall quality of life and activities of daily living.
      A third of patients had missed, decreased or stopped using opioids in order to make it easier to have a bowel movement.
      Conclusion
      - The survey findings confirm that OBD occurs frequently, despite the use of laxatives, in individuals taking daily oral opioids for chronic pain.
      These gastrointestinal symptoms add to the burden already experienced by chronic pain patients, negatively impacting quality of life and, in some cases, affecting opioid treatment itself.
      Cfr. :
      http://opi.areastematicas.com/articulooriginal.php?id=175

    4. Opioid bowel dysfunction
      Yuan, CS, Pappagallo, M – 2005 – In : '
      Handbook of Opioid Bowel Syndrome' (Yuan, CS ed.) - Haworth Medical Press : New York
      Handbook of Opioid Bowel Syndrome

      Chun-Su Yuan - Taylor & Francis Ltd, December 2005 - ISBN : 0789021293 / 9780789021298
      This groundbreaking book will help physicians in their day-to-day practice and help researchers and academics prepare the next generation of clinicians to make more efficient use of opioids, '
      Opioid Bowel Dysfunction' presents complete, authoritative, current information in the mechanisms and action of opioids and the management of opioid bowel dysfunction - the number one reason why physicians avoid prescribing opioids.
      The book includes charts, tables and illustrations that facilitate an casier understanding of complex information, making this vexing problem accessible and easier to understand.
      All the chapters in this title are well referenced for further study.
      Cfr. :
      -
      http://www.amazon.com/Handbook-Opioid-Bowel-Syndrome-Chun-Su/dp/0789021293
      -
      http://www.geneeskundeboek.nl/leesverder.pl?isbn=9780789021298

    5. Opioid-induced bowel dysfunction - Prevalence, pathophysiology and burden
      Panchal SJ, Müller-Schwefe P, Wurzelmann JI, National Institute of Pain and Coalition for Pain Education Foundation, Tampa, FL 33558, USA : sunilpanchal2000@yahoo.com - Int J Clin Pract. 2007 Jul;61(7):1181-7. Epub 2007 May 4 - PMID: 17488292
      As a result of the undesired action of opioids on the gastrointestinal (GI) tract, patients receiving opioid medication for chronic pain often experience opioid-induced bowel dysfunction (OBD), the most common and debilitating symptom of which is constipation.
      Based on clinical experience and a comprehensive MEDLINE literature review, this paper provides the primary care physician with an overview of the prevalence, pathophysiology and burden of OBD.
      Patients with OBD suffer from a wide range of symptoms including constipation, decreased gastric emptying, abdominal cramping, spasm, bloating, delayed GI transit and the formation of hard dry stools. OBD can have a serious negative impact on quality of life (QoL) and the daily activities that patients feel able to perform.
      To relieve constipation associated with OBD, patients often use laxatives chronically (associated with risks) or alter/abandon their opioid medication, potentially sacrificing analgesia.
      Physicians should have greater appreciation of the prevalence, symptoms and burden of OBD.
      In light of the serious negative impact OBD can have on QoL, physicians should encourage dialogue with patients to facilitate optimal symptomatic management of the condition.
      There is a pressing need for new therapies that act upon the underlying mechanisms of OBD.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17488292

    6. Management of opioid-induced constipation
      Thorpe DM, Pain Medicine and Palliative Care, The Huntsman Cancer Institute, University of Utah, 2000 Circle of Hope, Suite 2100, Salt Lake City, UT 84112, USA : Deborah.Thorpe@hci.utah.edu - Curr Pain Headache Rep. 2001 Jun;5(3):237-40 - PMID: 11309211
      Constipation is an expected side effect of opioid use and as such should be treated prophylactically.
      However, because it is often overlooked and under-appreciated it is one of the most common reasons patients avoid or abandon opioid use and, as a result, suffer pain needlessly.
      Thorough assessment, ongoing evaluation and patient teaching are key factors in establishing an effective bowel regimen.
      A bowel clean-out is indicated for patients who have not had a bowel movement in more than 5 days.
      Once any impactions have been eliminated, a regular regimen of senna and docusate is recommended.
      Dietary modifications, fluids and exercise are important but usually not sufficient to overcome opioid-induced constipation.
      Although many of the medicines that are used to treat pain and related symptoms come with a significant potential for distressing side effects, it is important to understand that most side effects, especially constipation, can be managed and quality of life can be preserved without sacrificing needed analgesia.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11309211

    7. Management of pain and pain-related symptoms in hospitalized veterans with cancer
      McMillan SC, Tittle M, Hagan S, Laughlin J, University of South Florida College of Nursing, Tampa 33612, USA - Cancer Nurs. 2000 Oct;23(5):327-36 - PMID: 11037952
      Unrelieved pain continues to be a problem among hospitalized patients with cancer.
      The purpose of this study was to evaluate pain management outcomes in a group of veterans with cancer receiving inpatient care.
      The sample consisted of 90 veterans with cancer hospitalized in one of two large veterans medical centers in the southeastern United States.
      Daily pain was assessed by administering the visual analog scale (VAS) for pain three times in a 24-hour period and averaging these three scores.
      The Brief Pain Inventory (BPI) and Constipation Assessment Scale (CAS) were administered once.
      The charts were audited using the Chart Audit for Pain (CAP).
      The sample was predominantly male (93.3%) and white (82.8%).
      The length of time since diagnosis ranged from newly diagnosed during this hospitalization to 16 years.
      Average daily pain was 32.9 on the VAS and 4 on the BPI.
      However, approximately one-fourth of the patients reported average daily pain above the midpoint (VAS > 50) and some patients reported average daily pain to be as high as 98.
      Fewer than half of charts (42%) showed evidence that a pain rating scale was used.
      Other assessment data also were very limited.
      Patients reported that pain interfered with all activities on the BPI, with highest interference scores for walking and sleep (mean, 5.5).
      Although 80% of the patients reported some problem with constipation, the chart audit indicated that this was recorded in only 11 patient records.
      No patient records indicated a problem with sedation.
      The findings indicate that limited attempts were made to manage pain using nonpharmacologic methods.
      In addition, only one of the nine charts reporting these attempts showed evidence that results from the attempt were evaluated.
      It may be concluded that pain management continues to be less than ideal in these veterans hospitals.
      Study results indicate that nurses are not documenting careful assessment of pain, not documenting evaluation of approaches to pain management, and not attending to the constipation that is inevitable when opioids are administered.
      Continued emphasis on nursing education related to pain management is needed.
      Future research should be undertaken to evaluate these outcomes.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11037952

    8. Pain and pain-related side effects in an ICU and on a surgical unit - Nurses' management
      Tittle M, McMillan SC, University of South Florida, College of Nursing, Tampa - Am J Crit Care. 1994 Jan;3(1):25-30 - PMID: 7906992
      Background
      - Little research was found to indicate that pain is managed well in hospitalized patients and few studies were found regarding pain management for critical care patients.
      Objective
      - To determine the extent to which nurses manage pain effectively without side effects related to narcotic analgesics in an intensive care and a surgical unit.
      Methods
      - The sample consisted of 44 patients, 20 from an intensive care unit and 24 from a surgical unit.
      Patients completed a Visual Analogue Scale to measure pain intensity three times in 24 hours.
      The narcotic side effects of constipation and sedation were measured using the Constipation Assessment Scale and a sedation scale. Documentation was assessed using the Chart Audit for Pain.
      Results
      - Patients in both units continued to experience pain even with pain management interventions.
      The critical care nurses administered an average of 30% of the maximum narcotic dose ordered and the surgical unit nurses, 36.8%.
      Documentation of the effect of the pain medication was scant on both units.
      Although sedation was not a problem in either unit, the majority of patients reported symptoms of constipation.
      Documentation of this problem was scant in both units.
      Conclusions
      - Results from this study suggest that nurses in both intensive care and surgical units do not appropriately assess, manage or evaluate pain and pain-related side effects.
      Patients who experience pain expect to have their pain controlled.
      Efforts must be made to change nurses' pain management behaviors.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/7906992

    9. Incidence, prevalence and management of opioid bowel dysfunction
      Pappagallo M, New York University School of Medicine, Hospital for Joint Diseases, New York, New York 10003, USA : marco.pappagallo@med.nyu.edu - Am J Surg 2001 Nov;182(5A Suppl):11S-18S – Source : Opioids.com
      Opioid bowel dysfunction (OBD) is a common adverse effect associated with opioid therapy.
      OBD is commonly described as constipation; however, it is a constellation of adverse gastrointestinal (GI) effects, which also includes abdominal cramping, bloating and gastroesophageal reflux.
      The mechanism for these effects is mediated primarily by stimulation of opioid receptors in the GI tract.
      In patients with pain, uncontrolled symptoms of OBD can add to their discomfort and may serve as a barrier to effective pain management, limiting therapy or prompting discontinuation.
      Patients with cancer may have disease-related constipation, which is usually worsened by opioid therapy.
      However, OBD is not limited to cancer patients.
      A recent survey of patients taking opioid therapy for pain of noncancer origin found that approximately 40% of patients experienced constipation related to opioid therapy (<3 complete bowel movements per week) compared with 7.6% in a control group.
      Of subjects who required laxative therapy, only 46% of opioid-treated patients (control subjects, 84%) reported achieving the desired treatment results >50% of the time.
      Laxatives prescribed prophylactically and throughout opioid therapy may improve bowel movements in many patients.
      Nevertheless, a substantial number of patients will not obtain adequate relief of OBD because of its refractory nature.
      Naloxone and other tertiary opioid receptor antagonists effectively reduce the symptoms of constipation in opioid-treated patients.
      However, because they also act centrally, they may provoke opioid withdrawal symptoms or reverse analgesia in some patients.
      There are 2 peripherally selective opioid receptor antagonists, methylnaltrexone and ADL 8-2698 (Adolor Corporation, Exton, PA, USA), that are currently under investigation for their use in treating OBD.
      Early studies confirm that they are effective at normalizing bowel function in opioid-treated patients without entering the central nervous system and affecting analgesia.
      With a better understanding of the prevalence of OBD and its pathophysiology, a more aggressive approach to preventing and treating OBD is possible and will likely improve the quality of life of patients with pain.
      Cfr. :
      http://opioids.com/obd/index.html

    10. Oxycodone - A review of its use in the management of pain
      Riley J, Eisenberg E, Müller-Schwefe G, Drewes AM, Arendt-Nielsen L, Department of Palliative Care, The Royal Marsden NHS Trust, London, UK : Julia.Riley@rmh.nhs.uk - Curr Med Res Opin. 2008 Jan;24(1):175-92 - PMID: 18039433
      Background - Oxycodone is a strong opioid that acts at mu- and kappa-opioid receptors.
      It has pharmacological actions similar to strong opioids, but with a specific pharmacologic profile and greater analgesic potency to morphine.
      The efficacy of oxycodone in managing neuropathic and somatic pain, both of malignant and non-malignant origin, has been established in a wide range of settings.
      Scope
      - This review aims to provide a comprehensive evaluation of oxycodone and its role within clinical settings in order to provide an evidence-based perspective on its use in the clinic.
      Literature searches using Medline, EMBASE and Cochrane Databases were used to compile data for review.
      The review provides information on the pharmacokinetics and pharmacodynamics of oxycodone and also profiles established clinical data in neuropathic and somatic pain as well as emerging data to support the use of oxycodone in visceral pain, which may be due to its interaction with kappa-opioid receptors.
      Oxycodone is available in a range of formulations for oral, intraspinal and parenteral administration.
      Findings
      - The prolonged-release form of oxycodone offers a fast onset of analgesia, controlling pain for 12 hours and providing clinically meaningful relief of moderate to severe pain and improving quality of life across a broad spectrum of pain types.
      Conclusions
      - Oxycodone provides significant pain relief.
      It has relevant points of difference from other opioids and as such may be a suitable alternative to morphine.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18039433

    11. Patient assessment of a novel therapeutic approach for the treatment of severe, chronic pain
      Nadstawek J, Leyendecker P, Hopp M, Ruckes C, Wirz S, Fleischer W, Reimer K, Clinic of Anaesthesiology and Intensive Care Medicine, University of Bonn, Bonn, Germany - Int J Clin Pract. 2008 Aug;62(8):1159-67 - PMID: 18705820
      Background and objectives
      - Opioid-induced constipation can have a major negative impact on patients' quality of life.
      This randomised clinical trial evaluated patient assessment of the efficacy and tolerability of oral prolonged-release (PR) oxycodone when co-administered with oral naloxone PR.
      Methods
      - Two hundred and two patients with chronic cancer- or non-cancer-related pain undergoing stable oxycodone PR therapy (40, 60 or 80 mg/day) were randomised to one of four intervention groups : 10, 20 or 40 mg/day naloxone PR or placebo.
      Following a 4-week maintenance phase, patients were followed-up for 2 weeks in which time they received oxycodone PR only.
      At the end of the maintenance phase, patients and investigators were asked to assess treatment efficacy and tolerability, as well as preference for the titration or maintenance phase.
      Results
      - Patient and investigator global assessment of efficacy and tolerability improved with increasing naloxone dose.
      Efficacy was ranked as 'good' or 'very good' by 50.0%, 67.4% and 72.5% of patients in the 10, 20 and 40 mg naloxone PR dose groups, respectively, compared with 43.5% of patients in the placebo group.
      Patient assessment of tolerability was similar between treatment groups and placebo, being ranked as '
      good' or 'very good'
      by 83.3%, 79.1% and 82.5% of patients in the 10, 20 and 40 mg/day naloxone PR dose groups, respectively, compared with 71.7% of patients in the placebo group.
      The maintenance treatment phase was preferred by patients in the naloxone groups.
      A 2 : 1 dose ratio of oxycodone to naloxone was also assessed.
      Efficacy was ranked as '
      good' or 'very good
      ' by 70.4% of patients treated with the 2 : 1 dose ratio compared with 43.5% of patients receiving placebo.
      Tolerability of the 2 : 1 dose ratio was ranked as being '
      good' or 'very good'
      by 81.5% of patients compared with 71.1% for the placebo group and patients preferred the maintenance phase.
      Conclusions
      - The co-administration of oral naloxone PR with oxycodone PR improves patient assessment of analgesic opioid therapy for severe chronic pain, in terms of both efficacy and tolerability.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18705820

    Cfr. : http://www.prnewswire.com/mnr/targin/36704/


    29-01-2009 om 21:22 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jolan is een fantastische lego-bouwer !
    Klik op de afbeelding om de link te volgen














         Jolan is een fantastische lego-bouwer !

              Hij werkt volgens de handleiding, maar bouwt vooral veel

      eigen creaties en uitvindingen

       Jullie kunnen vanaf nu van zijn kunstwerkjes genieten op zijn blog.

    Het zal hem veel plezier doen als jullie ook af en toe een berichtje achterlaten.

    Cfr. : http://berbot.blogspot.com/



    29-01-2009 om 16:41 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    27-01-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voelen, denken, doen...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen












     


















      Voelen, denken, doen...


    "Jaag niet achter het verleden aan.
    Verlang niet naar de toekomst.
    Het verleden is niet meer.
    De toekomst is nog niet begonnen.
    "

    Boeddha


    Inhoud
    :

    1. I. - Meditatie in plaats van gedragstherapie

    2. II. - Mindfulness-based cognitieve therapie (MBCT) zeer populair

    3. III. - Mindfulness-based cognitieve therapie voorkomt depressies

    4. IV. - Aandachtgerichte cognitieve therapie bij depressie - Een nieuwe methode om terugval te voorkomen ('Mindfulness-Based Cognitive Therapy for Depression - A New Approach to Preventing Relapse')

    5. V. - Hervalpreventie bij depressie

    6. VI. - Haal meer uit je leven met mindfulness


    I. - Meditatie in plaats van gedragstherapie

    Martine Boelsmad – Algemeen Dagblad, 29-12-2008

    Meditatie neemt in de spreekkamer van de psycholoog of psychiater steeds vaker de plaats in van de gangbare therapieën.
    'Mindfulness', een uit het boeddhisme afkomstige techniek waarbij mensen door meditatie leren in het hier en nu te leven en zich niet te laten meeslepen door hun gedachten, is een effectieve behandeling bij depressie en angststoornissen”, zegt hoogleraar psychiatrie Anne Speckens van het Universitair Medisch Centrum St Radboud in Nijmegen.

    ,,Steeds meer therapeuten laten zich omscholen. Overal in het land worden cursussen aangeboden en die zijn meteen volgeboekt. Het is echt booming.''

    Speckens ziet in mindfulness de opvolger van de cognitieve gedragstherapie, de meest gangbare behandeling bij klachten als depressie, angst en burn-out.
    Samen met drie universitaire centra en tien instellingen voor geestelijke gezondheid doet Speckens onderzoek naar het effect van mindfulness in vergelijking tot antidepressiva.

    Bekend is al dat mindfulness de kans op terugkeer van een depressie halveert en dat het stress vermindert.
    Speckens maakt zich echter wel zorgen over de vele meditatie- en yoga-leraren die cursussen mindfulness aanbieden : ,,Prima voor gezonde mensen, maar als je psychische problemen hebt, moet je naar een goed opgeleide therapeut.''

    Cfr. : http://www.ggz.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=3602&Itemid=153



    II. - Mindfulness-based cognitieve therapie (MBCT) zeer populair

    Redactie Medicalfacts/ER, December 28th, 2008

    Mindfulness Based Cognitieve Therapie (MBCT) is een training die elementen van meditatietechnieken combineert met aspecten van cognitieve gedragstherapie.
    Mindfulness Based Cognitieve Therapie wordt ook wel Aandachtgerichte Cognitieve Therapie genoemd of Training in Opmerkzaamheid.

    De training heeft als doel het helpen voorkomen van terugval bij mensen die last hebben van terugkerende depressies.
    Op onze polikliniek wordt deze mindfulness-training gegeven in groepen van ongeveer 12 personen.
    Daarbij wordt ook onderzoek gedaan naar de effecten van de training.
    Dit gebeurt door middel van vragenlijsten en computertaken.

    Leven in het hier en nu, met je aandacht aanwezig zijn bij het moment - ook wel mindfulness genoemd - brengt meer rust en geluk.
    En dat is niet alles.
    Mindfulness vermindert stress, helpt depressies voorkomen en kan mensen verlossen van angststoornissen en burnout, zo blijkt uit wetenschappelijke studies.

    Anne Speckens, hoogleraar psychiatrie aan de Radboud Universiteit Nijmegen, doet onderzoek naar de uit het boeddhisme afkomstige techniek : ,,Waarom en hoe mindfulness werkt, weten we niet precies. Wel weten we dat mensen die veel piekeren, sneller depressief en angstig zijn. En mindfulness werkt goed tegen piekeren.’
    Een prima voornemen voor het nieuwe jaar dus, die mindfulness.
    Maar helaas, simpel is het niet.
    Wie probeert om met zijn aandacht in het hier en nu te zijn, zal direct merken dat gedachten hun eigen weg gaan.
    Sinds ze drie jaar geleden in Nijmegen als hoogleraar begon, is het haar missie om meer onderzoek te doen naar de werking van meditatie : ,,Wie een paar keer depressief is geweest, heeft 90 procent kans om opnieuw een depressie te krijgen. Oefenen met mindfulness halveert die kans”.

    Onlangs kreeg ze een ruimhartig bedrag van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) om samen met drie universitaire centra en tien instellingen voor geestelijke gezondheidszorg de toepassingen van mindfulness verder te onderzoeken, de werking te vergelijken met die van anti-depressiva en te kijken wie nu wel en niet baat hebben bij de methode.
    Daarnaast wil Speckens weten wat mindfulness doet met de hersenen : ,,Er zijn aanwijzingen dat je brein door meditatie verandert. Vooral aandacht en geheugen worden beter. Dat is met allerlei testjes te meten.’’

    Meer onderzoek is hard nodig, juist omdat de opmars van de techniek onstuitbaar is in therapieland.
    Nu mindfulness zo populair wordt in Nederland, is nog een andere waarschuwing op zijn plaats, vindt Speckens : ,,Er zijn veel meditatie- en yogaleraren die mindfulness-trainingen aanbieden. Prima voor gezonde mensen. Maar als je psychische problemen hebt, is het belangrijk dat je bij een goed opgeleide therapeut terecht komt, die ook kan signaleren of er toch een andere behandeling nodig is”.
    Speckens verwacht dat alle therapieën veranderen wanneer een therapeut eenmaal gewend is met mindfulness te werken : ,,Je eigen grondhouding verandert en dat sijpelt door in wat je doet. Als therapeut wil je de gemoedstoestand en het lijden van je patiënt veranderen. Je wilt iets doen. Met mindfulness leer je te verdragen dat dingen zijn zoals ze zijn. Je bent meer trainer en coach dan therapeut. Het is gelijkwaardiger. Mindfulness is ook heel geschikt voor mensen die géén psychische problemen hebben, laten we dat vooral ook niet vergeten.’’

    Cfr. : http://www.medicalfacts.nl/2008/12/28/mindfulness-based-cognitive-therapy-mbct-zeer-populair/



    III. - Mindfulness-based cognitieve therapie voorkomt depressies

    Universitair Ziekenhuis Gent, 08-07-2008

    Onderzoekers van de Universitaire Dienst Psychiatrie deden opvallende vaststellingen bij een wetenschappelijke studie naar de effecten van mindfulness-based cognitieve therapie (MBCT) in Vlaanderen.
    Het onderzoek toont aan dat MBCT bij niet-acuut depressieve personen die minstens drie depressieve episodes achter de rug hebben, een doeltreffende interventie is voor de preventie van herval.
    MBCT draagt bij tot het aanleren van vaardigheden waardoor mensen beter omgaan met dreigende crisissituaties.
    Het is een aanvulling op medicamenteuze en/of psychotherapie.
    In ons land was de doeltreffendheid van MBCT nog niet wetenschappelijk aangetoond.

    Opzet onderzoek

    In de studie onder leiding van prof. dr. Kees van Heeringen gingen de onderzoekers na wat het effect is van MBCT op het risico op herval in depressie en op de kwetsbaarheidsfactoren voor depressie en zelfdoding.
    De therapie is een combinatie van een meditatief stressverminderingsprogramma en cognitieve therapie (cognitieve therapie is een vorm van psychotherapie die zich richt op de invloed van gedachten op de stemming en bijvoorbeeld tracht automatische negatieve gedachten te doorbreken) die op internationaal niveau al bewezen heeft gunstige perspectieven te bieden bij de hervalpreventie van depressie.
    Mindfulnesstraining wordt al vele jaren toegepast in het UZ Gent, voor verschillende doelgroepen.

    Voor deze studie werden 106 deelnemers, die in het verleden minimaal drie depressieve episodes doormaakten en niet-acuut depressief waren bij de start van het onderzoek, willekeurig verdeeld over twee groepen : een "controlegroep" die haar gewoonlijke behandeling volgde en een "experimentele groep" die naast de gewoonlijke behandeling ook MBCT volgde.
    De studiedeelnemers in beide groepen werden een jaar lang gevolgd om aan de hand van gesprekken en vragenlijsten te bepalen hoe het met hen ging.

    Opmerkelijke resultaten

    De resultaten van het onderzoek zijn opvallend.
    Waar in de controlegroep bijna 70% in de loop van het jaar minstens één nieuwe depressieve episode meemaakte, was dat slechts het geval bij 30% van de mensen die MBCT volgden.
    Het herval in depressie kwam ook sneller bij mensen die geen MBCT volgden.
    De Gentse onderzoekers stelden bovendien vast dat MBCT op korte en langere termijn een gunstig effect heeft op meerdere kenmerken die een rol spelen in de kwetsbaarheid voor depressie en de risicofactoren voor suïcidaal gedrag : een vermindering van depressieve symptomen, een verbetering van de globale lichamelijke en psychische status, een vermindering van angst, een daling van de mate van piekeren, een veranderd (gunstiger) patroon van probleemoplossende vaardigheden, een stijging van de mate van aandachtgerichtheid en een verbetering van de levenskwaliteit.

    Depressie en MBCT

    Tijdens een depressieve episode is sprake van negatieve stemming, negatieve gedachten en lichamelijke sensaties.
    Onderzoek heeft aangetoond dat mensen een verband leren tussen deze verschillende symptomen.
    Men spreekt dan van een depressief denkprogramma dat ook na herstel van depressie op de achtergrond aanwezig blijft en vatbaar is voor reactivatie.
    Hoe meer depressieve episodes mensen meemaken, hoe sterker het aangeleerde verband tussen de stemming, gedachten en lichamelijke sensaties en hoe groter de kans op terugval.

    Het MBCT-programma bestaat uit acht sessies waarbij inzichtmeditatie, cognitieve exploratie en gedragsinterventies een centrale rol spelen.
    Door de mindfulness-oefeningen leren deelnemers de gewaarwording van de zogenaamde ‘automatische piloot’ : veel van wat we denken en doen gebeurt immers automatisch en vrij onbewust.
    De aandachtsoefeningen tijdens de training leiden tot een verhoogde herkenning van (negatieve) gedachten, gevoelens en lichamelijke gewaarwordingen alsook tot het aannemen van een andere houding tegenover deze processen.
    Zo wordt er meer ruimte gecreëerd voor de ervaringen in het hier-en-nu, in tegenstelling tot bijvoorbeeld piekeren.

    Aan de MBCT-sessies zijn dagelijkse huiswerkopdrachten gekoppeld, zoals het inoefenen van aandachtsgerichte oefeningen met behulp van instructieve cd’s.
    Deelnemers verwerven vaardigheden en inzichten die kunnen toegepast worden in het dagelijkse leven.

    Ziekte van de 21e eeuw

    Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie is depressie ‘de ziekte van de 21e eeuw’.
    Eén op de zeven Belgen maakt één of meerdere keren een depressie door.
    Als iemand één keer een depressie heeft gehad, is de kans op herval heel groot en die kans neemt toe tot 80% naarmate men meer depressies heeft gehad.
    Voorkómen van herval is dus uiterst belangrijk.

    Binnen het Vlaams actieplan suïcidepreventie van minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin, Steven Vanackere, zijn mensen die lijden aan terugkerende depressies een van de specifieke doelgroepen waaraan bijzondere aandacht wordt verleend.
    Het UZ Gent-onderzoek werd daarom gefinancierd door de Vlaamse Regering.
    Binnenkort gaat minister Vanackere met de onderzoeksgroep rond de tafel zitten om na te gaan op welke wijze de resultaten kunnen geïmplementeerd worden in Vlaanderen.

    Cfr. : http://www.uzgent.be/wps/wcm/connect/nl/web/onderzoek/MBCT-onderzoek



    IV. - Aandachtgerichte cognitieve therapie bij depressie
    - Een nieuwe methode om terugval te voorkomen -

    'Mindfulness-Based Cognitive Therapy for Depression - A New Approach to Preventing Relapse
    ' (New York, 2002)
    Zindel V. Segal, J.M.G. Williams & J.D. Teasdale (vertaald door R. van de Weijer, Stanneke Wagenaar) - Nieuwezijds B.V., april 2004 – ISBN10 : 9057121913 / ISBN13 : 9789057121913

    De auteurs zijn oprichters van de Academy of Cognitive Therapy.
    Prof.dr. Zindel Segal is verbonden aan de afdeling psychiatrie van de Universiteit van Toronto, prof.dr. J. Mark G. Williams aan de afdeling psychiatrie van de Universiteit van Oxford en dr. John D. Teasdale aan de Medical Research Council's Cognition and Brain Unit in Cambridge, Engeland.

    Susan Bögels in Gedragstherapie : `Nog nooit las ik een boek waarin zo helder tot in details het programma is uitgewerkt... Niet alleen de doorwrochte evaluatie ... overtuigt, maar ook de heldere theoretische verhandeling over de mogelijke werkzame mechanismen van mindfulness-training.'

    Dit boek biedt een vernieuwend programma van acht therapiesessies ter voorkoming van terugval bij patiënten met depressie.
    Het introduceert de `oosterse' aandachtsmeditatie in de reguliere `westerse' psychotherapeutische praktijk.
    De auteurs combineren cognitie met emotie en plaatsen aandachtgerichtheid ('mindfulness') in een raamwerk van principes en technieken van cognitieve therapie.
    Klinisch-wetenschappelijk onderzoek heeeft inmiddels de effectiviteit van de methode bewezen.
    Aandachtgerichte cognitieve therapie bij depressie laat zien hoe een therapeut cliënten leert een eenvoudige maar radicale verandering te bewerkstelligen in de beleving van gedachten en gevoelens die kunnen bijdragen aan een terugval in depressie.
    Ze beschrijven de theoretische basis van de aandachtgerichte methode, bespreken in detail gestructureerde groepssessies en bieden praktische informatie over de implementering van het programma, inclusief sessie-draaiboeken, handouts voor deelnemers, casus-voorbeelden en richtlijnen voor het opzetten van een eigen aandachtgerichte praktijk.

    Cfr. : http://www.bol.com/nl/p/boeken/aandachtgerichte-cognitieve-therapie-bij-depressie-druk-1/1001004002064295/index.html



    V. - Hervalpreventie bij depressie

    Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT)

    Depressie wordt volgens de Wereldgezondheidsorganisatie ook wel de ‘ziekte van de 21e eeuw’ genoemd ...
    Prevalentiecijfers weerspiegelen de impact van dit ziektebeeld in de gezondheidszorg.
    Uit de literatuur blijkt duidelijk dat eens mensen een depressie doorgemaakt hebben er een groot risico op herval bestaat.
    Het domein van de hervalpreventie bij de recidiverende depressieve stoornis verdient bijgevolg de nodige aandacht.

    Welke mechanismen spelen bij depressie een belangrijke rol ?

    Negatief denken heeft een bewezen effect op de stemming.
    Denken we hierbij aan ruminatie, waarbij patiënten de realiteit voortdurend vergelijken met wat verwacht, verlangd of misschien gevreesd wordt.
    Hierdoor blijven ze gevangen in een negatieve denkspiraal.
    De negatieve automatische gedachten zijn bij depressie zeer invaliderend.

    Ook de invloed van de stemming op de cognities speelt een heel belangrijke rol.
    Tijdens een depressieve episode kan een verband gelegd worden tussen het zich minder goed voelen, negatieve gedachten en lichaamsgewaarwordingen.
    Wanneer mensen op een bepaald moment opnieuw een negatieve stemming ervaren, zoals bij stress, dan kan het samenspel van deze drie factoren tot een nieuwe depressie leiden.
    Naarmate mensen reeds meer depressieve episodes hebben doorgemaakt worden ze meer kwetsbaar, wordt de drempel voor het uitlokken van herval steeds kleiner en verschijnen de negatieve denkpatronen meer en meer automatisch.
    Mindfulness-Based Cognitive Therapy wil een antwoord bieden op de beschreven werkingsmechanismen die de depressie in stand houden.

    Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT) & depressie

    Deze Mindfulness-Based Cognitive Therapy is een combinatie van Oosterse wijsheid en cognitieve psychologie en krijgt steeds meer aandacht in de medische wereld.

    Mensen leren tijdens 8 wekelijkse groepssessies evidence-based-strategieën aan die hen helpen bewust om te gaan met stresserende gebeurtenissen in plaats van te reageren op basis van automatische negatieve gedachten.

    Er wordt gewerkt met training van aandacht o.a. met behulp van de ademhaling, inzichtmeditatie, yoga, de kracht van het nu, lichaamsgewaarwording, cognitieve en oplossingsgerichte technieken.
    MBCT leert mensen volledig aanwezig te zijn in het moment, met de focus op de realiteit van de situatie om deze te leren herkennen en accepteren voor wat ze is.
    Deze oefeningen worden thuis verder ingeoefend.
    Het helpt duidelijk de kans op herval in depressie te verminderen.

    Men leert zich bewust te worden en afstand te nemen van emotionele gewoonten om zo uit geconditioneerde patronen te stappen.
    Op deze manier wordt het spanningsveld tussen het steeds meer willen van wat aangenaam is en het steeds minder willen van wat als onaangenaam wordt ervaren, verkleind.

    De overgang van de doen- naar de zijnsmodus wordt beoogd.
    Zo worden ook ruminatieve gedachtenpatronen beïnvloed.

    Tijdens de mindfulness-training leren patiënten hoe ze eerder matige depressieve toestanden onder controle kunnen houden (preventie) in tegenstelling tot de voortdurende activatie van hun depressogene – repetitieve, ruminatieve – denkprogramma’s die leidt tot escalatie.
    Er wordt een verandering in de verhouding ten opzichte van hun dysfunctionele gedachten en negatieve affecten bewerkstelligd, in plaats van deze te veranderen of te elimineren.
    Men leert gedachten te observeren in plaats van deze te beschouwen als reflecties van de realiteit.

    MBCT wordt niet toegepast tijdens de acute fase van een depressie, daarentegen wel bij remissie of herstel en vormt een aanvulling op de medicatie en/of psychotherapie.
    Het is een voorbeeld van de combinatie van farmacotherapie in de acute fase met psychologische profylactische interventies na herstel (cfr. 'Instituut voor aandacht & mindfulness' op :
    http://www.aandacht.be/ -).

    Waaruit bestaat MBCT ?

    MBCT bestaat uit een unieke combinatie van oosterse meditatie en westerse psychologie.

    Tijdens acht wekelijkse sessies wordt gewerkt met groepstherapie, praktische oefeningen en huiswerkopdrachten.
    In de sessies wordt gebruik gemaakt van :

    - de ademhaling als bron van stabiliteit
    - lichaamsgewaarwording
    - yoga (oefeningen voor iedereen)
    - oplossingsgerichte technieken
    - inzichtmeditatie (emoties, gedachten , geluiden en lichamelijke sensaties)
    - aandachtstraining
    - situationeel stressgewaarzijn
    - gezondheidsplan.

    Hoe werkt MBCT ?

    'Cognitieve therapie' gaat uit van de verbanden tussen 'gevoelens, gedachten en gedrag'.
    Het is gebaseerd op de vaststelling dat negatieve gedachten psychische klachten kunnen in stand houden.

    Stresserende gebeurtenissen kunnen leiden tot dergelijke negatieve gedachten en onderhouden zo negatieve gevoelens en lichamelijke spanningen.

    Via “MBCT' leert men rechtstreeks met die negatieve gedachten, emoties en spanningen omgaan.

    Door het aanleren van een aantal technieken kan MBCT ertoe leiden dat mensen niet meer op basis van die automatische negatieve gedachten, emoties of onaangename gewaarwordingen gaan reageren, doch dat ze bewust kunnen kiezen hoe ze aandacht geven aan stresserende
    gebeurtenissen.

    Op deze manier leren de deelnemers op een bewuste manier te antwoorden op dergelijke gebeurtenissen.
    Aandacht, gewaarzijn en bewustwording zijn belangrijke aspecten van MBCT.

    Cfr. : http://www.mbct.be/depressie.html



    VI - Haal meer uit je leven met mindfulness

    Marisa Garau - Uitgeverij Lannoo Algemeen Fonds, 05-10-2007 – ISBN : 978 90 209

    Stel, je wordt geleefd door negatieve gedachten, het leven is niet helemaal wat je ervan verwacht en je bent eigenlijk niet de persoon die je zou willen zijn...
    Dan kun je twee dingen doen.
    Klagen, zeuren en vooral blijven zitten waar je zit of jezelf stevig aanpakken en bewust gaan werken aan een nieuwe ik.
    Voor de eerste optie hoef je niets te doen, je kunt gewoon blijven hangen en er nog eens een lekkere klaagzang tegenaan gooien.
    Heb je echter het lef om voor optie twee te kiezen, dan helpt deze gids je op weg naar een leven met minder stress en met meer zelfvertrouwen, tevredenheid en plezier.

    Cfr. : http://www.bol.com/nl/p/boeken/haal-meer-uit-je-leven-met-mindfulness/1001004005511422/index.html


    27-01-2009 om 21:25 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tips for a great night's sleep
    Klik op de afbeelding om de link te volgen







     

    Tips
    for a great night's sleep

    Jacob Teitelbaum MD
     From Fatigued to Fantastic !

    From Fatigued to Fantastic !
    Newly revised 3rd edition – Avery, October 2007
    Cfr. : http://www.endfatigue.com/store/products/publications/from-fatigued-to-fan/

    The Basics - Good Sleep Hygiene

    Poor sleep hygiene is the major cause of poor sleep for most Americans and it is important to address this first.
    The following are some important things to consider :

    • Do not consume any caffeine after 4:00 p.m. (and better yet, not after lunch).

    • Take a hot bath before bed, but keep your room cool.
      The hot bath relaxes your muscles and mind, allowing you to drift into sleep.
      To stay asleep though, your body likes it cool.

    • Have a light, high protein, snack before bedtime.
      Hunger causes insomnia in all animals and humans are no exception.
      Adding foods high in the amino acid tryptophan, such as milk and turkey, also contributes to sleep.

    • Exercise during the day, but not within an hour of going to sleep.
      Yoga during the day and meditation or prayer before bedtime makes a wonderful combination.


    Natural Sleep Remedies

    Most of the natural sleep remedies discussed here are not sedating, yet they help you fall asleep and stay in deep sleep.
    The good news is that many natural remedies that are very effective for sleep also directly help pain because they are also muscle relaxants.
    The first six herbs listed below are available in a combination formula as well, called the "Revitalizing Sleep Formula" by Enzymatic Therapy (cfr. :
    http://www.endfatigue.com/store/products/supplements/sleep-formula-90/ -).

    My 6 favorites natural sleep aids are :

    • SunTheanine
      Theanine, an amino acid (protein) that comes from green tea, has been shown to not just improve deep sleep but also helps people maintain a calm alertness during the day.
      L-theanine likely plays a role in the formation of gamma amino butyric acid (GABA).
      This inhibitory neurotransmitter is critical for sleep and is what is stimulated by many medications that help improve sleep.
      L-theanine also directly stimulates the production of alpha brain waves during the day.
      These brain waves are associated with an awake, yet relaxed (almost meditative), state.
      It is also often used in weight loss products, as studies show that green tea helps with weight loss and the animal model studies suggest that the theanine in the green tea contributes significantly to this.
      Green tea also is helpful as an immune stimulant and has many other benefits; however, the amount of L-Theanine present is not enough to advocate drinking it as a sleep aid.
      If you drink enough green tea to help you sleep, you'll be up all night peeing !
      The only form of theanine that I use and recommend is called "SunTheanine" (pure L-Theanine) as most other brands include inactive forms of the theanine that block its effectiveness.
      In fact, SunTheanine is the only form that most companies that maintain high quality standards will use in their products.
      In the chapter in my book 'From Fatigued to Fantastic !' (cfr. : 'From Fatigued to Fantastic !' (cfr. :
      http://www.amazon.com/Fatigued-Fantastic-Jacob-Teitelbaum/dp/1583332898 -) on "More Natural Remedies" I discuss SunTheanine at more length in the section on how to treat anxiety without worsening brain fog.
      As the FDA just approved its use as a food additive in the United States (it's been used in drinks in Japan for decades for its calming effects), it may just be a matter of time until the barista at the local Starbucks asks "One pump of SunTheanine or two ?"
      Take 50 to 200 mg at bedtime, although it can also be used several times a day for anxiety.

    • Wild lettuce
      Traditionally, wild lettuce has been found to alleviate for anxiety and insomnia, as well as for headache, muscle and joint pain.
      Wild lettuce also helps to calm restlessness and reduces anxiety and may help decrease restless leg syndrome.
      Take 30 to 120 mg at bedtime.

    • Jamaican dogwood
      The extract acts as a muscle relaxant and also helps people to fall asleep while calming them.
      According to tradition, Jamaican Dogwood was once used by Jamaican fishermen.
      Large amounts were thrown in the water.
      The fish would then fall asleep and be easy to net !
      Take 12-48 mg of the extract at bedtime.

    • Hops
      The hops plant is a member of the hemp family and the female flowers are used in beer making.
      It also has some hormonal activity, can suppress breast, colon and ovarian cancer in test tube studies and has been reported to reduce hot flashes in menopausal women.
      It also has antibiotic and antifungal activity.
      It has long history of being used as a mild sedative for anxiety and insomnia and a study using showed an improvement in insomnia with effectiveness similar to Valium family medications.
      It is considered to be very safe.
      As any beer drinking college student can tell you, it helps your muscles to relax and helps to promote sleep as well !
      Take 30-120 mg of a hops extract at bedtime.

    • Passionflower (Passiflora)
      This herb is commonly used throughout South America as a calming agent, even present as an ingredient in sodas.
      A number of studies support its have a calming effect.
      Herbalists have also used it to treat muscle spasms, colic, dysentery, diarrhea, anxiety and menstrual pain and it may also increase men's libidos, all problems often associated with CFS/FMS.
      Passionflower has other pain management benefits as well.
      In one animal study, it was shown that it decreases morphine tolerance, so that less medication is needed, as well as decreasing withdrawal symptoms from morphine.
      Passionflower may, then, decrease the pain of fibromyalgia.
      Take 90-360 mg of the extract at bedtime.

    • Valerian
      Valerian is commonly used as a sleep remedy for insomnia.
      A number of studies show numerous benefits, including an improvement in deep sleep, speed of falling asleep and quality of sleep without next-day sedation.
      In these studies, the benefits were most pronounced when people used valerian for extended periods or time, as opposed to simply taking it for one night.
      Valerian's effectiveness has been compared to a Valium family medication (Oxazepam), without the "hung-over" feeling present with most Valium medications.
      However, valerian doses from 450 and 900 mg are associated with this feeling.
      A review of multiple studies found that "Valerian is a safe herbal choice for the treatment of mild insomnia and has good tolerance… Most studies suggest that it is more effective when used continuously rather than as an acute sleep aid."
      Clinical experience shows that for around 10% of people, valerian is energizing and may keep them up.
      If this happens to you, you can use valerian during the day instead of at night, as Valerian does have a calming effect and can be used during the day for anxiety as well.
      It is nontoxic, even at high doses.
      Take 200-800 mg of the extract at bedtime.

    All 6 of these herbs can be found in combination and in the optimal dose in the Revitalizing Sleep Formula by Enzymatic Therapy (cfr. : http://www.endfatigue.com/store/products/supplements/sleep-formula-90/ -).
    Take one to four capsules at bedtime to help sleep or take the same dosage one to three hours before bedtime if the main problem is falling asleep.
    These capsules can also be used during the day for anxiety and muscle pain.

    Other natural remedies include :

    • D-Ribose
      Most "energy drinks" are largely sugar and caffeine and act like energy loan sharks while causing insomnia.
      Ribose is an energy superstar and this special sugar was shown to increase energy an average of 45% in a recent study, while also improving sleep and brain functioning.
      Pitch your "energy drink" and substitute Ribose (Corvalen by Bioenergy – cfr. :
      http://www.endfatigue.com/store/products/supplements/corvalen-d-ribose/ -) 5 grams 2x day added to a cup of tea or water.

    • Magnesium and calcium
      Taking 200 milligrams of magnesium (cfr. :
      http://www.endfatigue.com/store/products/supplements/fibrocare-magnesium/ -) at night is a good idea because it can help your sleep.
      Lower the dose if it causes diarrhea.
      Taking 600 milligrams of calcium (cfr. :
      http://www.endfatigue.com/store/products/supplements/bone-health/ -) at bedtime also may improve the quality of your sleep and you may wish to take the two supplements together.

    • Turn off your stress hormones so you can sleep !
      Cortisol helps you deal with stress during the day, but can keep you up at night.
      Ashwaganda and magnolia (250 mg each) are stress busting herbs that can help lower cortisol levels of the stress hormone called cortisol, so your mind can turn off and you can sleep at night.
      They can be found in a new product called 'Sleep Tonight !' by Enzymatic Therapy (cfr. :
      http://www.endfatigue.com/store/products/supplements/sleep-tonight/ -).
      This, Revitalizing Sleep Formula (cfr. :
      http://www.endfatigue.com/store/products/supplements/sleep-formula-90/ -) and sleep medications can all be taken together if needed for 8 hours of solid sleep a night.

    • Melatonin
      This is a hormone made by the pineal gland.
      Although it is natural and available over the counter, this does not mean that it is without risk.
      My concern with any hormone is that although it might be quite safe when used within the body's normal range, I worry about toxicity when people take more than the body would normally make.
      For most people, all it takes to restore melatonin to normal levels is 1/3 milligram.
      The usual dose you find in stores, however, is 3 milligrams, which is ten times the level I recommend.
      Except for a small subset of people, who likely have trouble absorbing it properly, a half milligram is every bit as effective for sleep as higher doses.
      Moreover, high levels of melatonin may raise the level of another hormone, prolactin, aggravating the risk of depression or infertility.
      Although I don't know of any danger yet from using melatonin in higher doses — and it may even have immune stimulating and antioxidant effects that could well be beneficial — I would only use a dose higher than 1/2 milligram under close supervision of your doctor.

    • Aromatherapy
      The smell of lavender has been shown to help sleep and sleeping with a small lavender filled pillow can be helpful.

    • For children and pregnant women
      Although Chamomile tea is mild and won't handle severe insomnia like the other treatments above, it has the benefit of being OK for children and pregnant women to use.
      Ambien may be used in pregnancy if required and calcium and magnesium at bedtime would certainly be OK in pregnancy.

    For severe insomnia as is seen in CFS and fibromyalgia, start with the natural aids, but also add Ambien, Desyrel, neurontin, Flexeril and even Klonopin (if you have restless legs — but may be addictive) in as needed to get your 8 hours sleep a night.
    Our sleep section of the treatment protocol has over 30 sleep aids and we can find a combo that gets virtually everyone 8 hours of restful sleep each night.

    Sweet Dreams ;-)

    Cfr. : http://www.endfatigue.com/health_articles_f-n_2/Insomnia-basics_good_sleep_hygiene.html



    27-01-2009 om 21:05 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wool for fibromyalgia pain relief
    Klik op de afbeelding om de link te volgen













































     
    Wool for fibromyalgia pain relief

    Jacob Teitelbaum MD - From Fatigued to Fantastic !

    Experience has shown that people's fibromyalgia pain worsens in the winter cold.
    A simple tool has been shown to be very helpful in practice.
     
    Simply use wool for warmth.

    Wool has the wonderful ability to keep you warm while also pulling moisture away from your skin.
    Used for clothing, especially long underwear covering your chest and trunk at least to above your knees, it will keep your muscles from locking in the short position by keeping them warm.
    Used as a bed liner, it will make your sleep much more comfortable.
    The joke is that the girl in the story "The Princess and the Pea" must have had fibromyalgia.
    In addition, a woolen blanket/quilt will keep you warm and a wool pillowcase will soak up moisture (head sweat) and leave your head dry and warm.

    During winter time, I would add all of these in combo (wool underwear from neck to knees, pillow case, bed liner and quilt) if you can.
    If you can afford, a company called "Cuddle Ewe" – cfr. :
    http://www.cuddleewe.com/ - makes the best sheepskin bed liners.
    These are the entire skins and not only the wool, so they are pricier — but make for an excellent and comfortable sleep.

    A less expensive option is to simply get the woolens and not the whole sheep skin.
    At
    http://www.wool-underwear.com/securestore_usd/agora.cgi?cart_id=9051490.14963&xm=on&product=Wool-Quilts you'll find a large web shop in Australia which mails worldwide and Australia makes great wool.
    Also, the Australian dollar is weak against the U.S. and Canadian dollars and Euros, making their products a good value.
    I have not bought from them, but their website looks good.
    After you try this approach (you'll be glad you did ;-) write us and let other readers know which woolens companies worked best for you.

    P.S. : Wool blends are OK as long as they are at least 75% wool.

    Cfr. : http://www.endfatigue.com/health_articles_o-q/Pain-wool_for_fibromyalgia.html


    27-01-2009 om 19:46 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-01-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Richtlijn medisch arbeidsongeschiktheidscriterium
    Klik op de afbeelding om de link te volgen







     

    Richtlijn medisch arbeidsongeschiktheidscriterium

    Mr. F.H.G. de Grave, Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, 20-01-1998

    Aan de Voorzitter van de Vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal

    Met uw brief van 1 oktober jl. heeft u mijn aandacht gevraagd voor de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling van ME-patienten.
    U refereert daarbij aan de discussie die daarover de afgelopen maanden in media en vakpers is gevoerd.
    U vraagt mij om uitgebreid op de daarin aangevoerde argumenten in te gaan.

    Voorts legt u mij een aantal specifieke vragen voor met betrekking tot de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep (CrvB) – cfr. : http://nl.wikipedia.org/wiki/Centrale_Raad_van_Beroep - over dit onderwerp.


    l. - Recente discussie over het medisch arbeidsongeschiktheidscriterium

    De afgelopen maanden is in de media en in vakliteratuur een discussie gaande geweest over de vraag of de richtlijn 'medisch arbeidsongeschiktheidscriterium' in strijd is met de wet.
    Een aantal juristen is die mening toegedaan, omdat de richtlijn naar hun opvatting ruimer is dan het wettelijk arbeidsongeschiktheidscriterium toestaat.
    De achterliggende gedachte bij deze opvatting is de volgende.
    '
    ME' of het 'Chronisch Vermoeidheidssyndroom
    ', staat voor een verzameling klachten waarvoor geen medische oorzaak te vinden is.
    Dergelijke klachten kunnen in deze visie geen basis zijn voor een arbeidsongeschiktheidsuitkering, omdat de wet vereist dat aan de arbeidsongeschiktheid een '
    ziekte' of 'gebrek
    ' ten grondslag ligt.
    In deze visie wordt ME in het kader van de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling derhalve - primair - niet als ziekte aangemerkt.
    Subsidiair wordt in deze visie gesteld, dat een
    objectieve vaststelling
    van de (mate van) arbeidsongeschiktheid bij ME niet mogelijk is.
    Met andere woorden : zou ME als ziekte moeten worden erkend, dan kan een ME-patient desontdanks niet als arbeidsongeschikt worden aangemerkt, omdat de verzekerringsarts niet tot een objectieve vaststelling van de arbeidsongeschiktheid kan komen.
    Bij deze subsidiaire stellingname wordt over het algemeen gerefereerd aan de met de wet TBA (de wet '
    Terugdringing Beroep op de Arbeidsongeschiktheidsregelingen
    ') - http://www.st-ab.nl/wettba.htm - aangebrachte aanscherping van de medische component van het arbeidsongeschiktheidscriterium.
    Deze aanscherping houdt in,
    dat de arbeidsongeschiktheid een 'rechtstreeks en medisch objectief vast te stellen' gevolg van ziekte of gebrek moet zijn.
    De richtlijn '
    medisch arbeidsongeschiktheidscriterium
    ' – cfr. : http://www.steungroep.nl/archief/wetten/maoc.pdf - sluit niet uit dat onverklaarbare chronische vermoedheidsklachten tot recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering kunnen leiden.
    Om die reden wordt in deze visie geconcludeerd dat de richtlijn in strijd is met de wet en met de uitleg daarvan door de CrvB.

    In de discussie speelt de vraag of ME een 'ziekte' is een belangrijke rol.
    In het wettelijk arbeidsongeschiktheidscriterium staat echter niet de ziekte als zodanig centraal, maar de ongeschiktheid tot werken als gevolg van ziekte.
    Het is immers niet de ziekte die recht op uitkering geeft, maar de mate waarin betrokkene als gevolg daarvan verminderd belastbaar is
    .
    De vraag wat precies onder '
    ziekte
    ' moet worden verstaan dient in deze context te worden beantwoord.
    Er zijn andere redenen denkbaar die maken dat een persoon zijn werk niet of niet meer in volle omvang aankan.
    Bijvoorbeeld de situatie waarin betrokkene een stapje terug moet doen, omdat de arbeid die hij verricht voor hem te hoog gegrepen is.
    Of de situatie waarin een arbeidsconflict ertoe leidt dat betrokkene zijn werk niet meer kan verrichten.
    Dergelijke ongeschiktheid voor arbeid is geen arbeidsongeschiktheid als gevolg van ziekte of gebrek.
    De kern van de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling betreft dus niet de vraag of betrokkene aan een '
    erkende
    ' ziekte lijdt, maar de vraag of de - eventuele - uit ziekte of gebrek voortvloeiende beperkingen betrokkenes arbeidsmogelijkheden aantasten.
    De verzekeringsarts en de arbeidsdeskundige dienen in individuele gevallen deze beoordeling te maken.
    Uiteraard is die beoordeling des te moeilijker in gevallen waarin betrokkene zelf overtuigd is van zijn onvermogen tot het verrichten van arbeid.
    Een dergelijke overtuiging speelt bij de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling een belangrijke rol, maar is niet allesbepalend.
    In de richtlijn staat dit als volgt verwoord (cfr. :
    http://www.nvvg.nl/download/vatools/MAOC.pdf -, pagina 11) : "
    de verzekeringsarts stelt bij zijn onderzoek vast of deze klachten aanleiding geven tot ongeschiktheid. Dat gebeurt doordat hij van het bestaan en de logische samenhang van stoornissen, beperkingen en handicaps overtuigd raakt. De verzekeringsarts gaat dus uit van de beleving van de client. Maar de verzekeringsarts stelt vast - en niet de client. Er is altijd een verschil in perceptie mogelijk waarbij de verzekeringsarts de situatie van de client ernstiger dan wel minder ernstig in kan schatten dan de client zelf. Het vaststellen heeft in de praktijk het karakter van plausibiliteit".

    Die gedachte (de subjectieve beleving is niet bepalend) is met de aanscherping van het medisch arbeidsongeschiktheidscriterium benadrukt.
    Het uitgangspunt van de wet TBA is dat niet meer centraal dient te staan wat betrokkene niet meer kan, maar juist wat betrokkene nog wel kan.
    In de medische component van het arbeidsongeschiktheidscriterium is deze gedachte tot uitdrukking gebracht door het verband te benadrukken tussen de aandoening enerzijds en de vermindering van de verdiencapaciteit anderzijds.
    Daarmee is aangegeven dat loonderving door andere dan medische oorzaken niet onder 'arbeidsongeschiktheid' mag worden begrepen.
    In dit licht moeten de passages in de wetgeschiedenis worden gezien waarin gesteld wordt dat de begrippen ziekte en gebrek niet te ruim mogen worden uitgelegd.
    Uit de wettekst noch uit de wetsgeschiedenis kan worden afgeleid dat aandoeningen waarvoor de medische wetenschap (nog) geen verklaring heeft per definitie niet tot een arbeidsongeschiktheidsuitkering zouden kunnen leiden.
    De opvatting dat ME-patienten uitgesloten zouden zijn van het recht op arbeidsongeschiktheidsuitkering is derhalve onjuist.

    De wet TBA vereist een omslag in denken bij verzekerden en bij beoordelaars.
    De verzekeringsarts heeft met deze wet de opdracht gekregen zijn beoordeling toe te spitsen op de resterende arbeidscapaciteit van een individuele verzekerde, in plaats van op de verloren gegane verdiencapaciteit.

    Voor iedereen die, al dan niet als toetreder, aanspraak maakt op een arbeidsongeschiktheidsuitkering geldt dat de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling geen bevestiging is van de bestaande arbeidsongeschiktheid, maar gezien moet worden als een zorgvuldig gemaakte inschatting van het resterend vermogen tot het verrichten van arbeid.
    Dit is met name voor personen met moeilijk objectiveerbare aandoeningen een moeilijke opgave.
    Het onbegrip (bij de behandelend sector, in de privesfeer en op het werk) dat inherent is aan dergelijke aandoeningen leidt ertoe dat men juist bij deze aandoeningen geneigd is de arbeidsongeschiktheidsuitkering primair te beschouwen als een erkenning van de klachten.

    In de richtlijn 'medisch arbeidsongeschiktheidscriterium' zijn de uitgangspunten voor de verzekeringsgeneeskundige beoordeling verwoord.
    Daarbiij is nauwkeurig aangesloten bij de doelstellingen van de wet TBA.
    Het College van Toezicht Sociale Verzekeringen – cfr. :
    http://nl.wikipedia.org/wiki/CTSV - acht, blijkens zijn brief van 1 september (kenmerk 973335), de richtlijn in overeenstemming met het wettelijk arbeidsongeschiktheidscriterium.
    Ook naar het oordeel van het College is derhalve de toepassing van de richtlijn in de praktijk rechtmatig.


    2. - Vragen met betrekking tot de uitspraken van de CrvB


    2.1 - Kan naleving van de richtlijn 'medisch arbeidsongeschiktheidscriterium' in de praktijk door middel van beroepsprocedures afgedwongen worden, voorzover
    het gaat om beslissingen die zijn genomen :
      a- vóór 19 september 1996
      b- tussen 19 september 1996 en 1 maart respectievelijk 2 april 1997
      c- ná 1 maart respectievelijk 2 april 1997 ?

    De richtlijn is op 19 september 1996 tot stand gekomen.
    Het TICA ('
    Tijdelijk Instituut voor Coördinatie en Afstemming'
    ) heeft de richtlijn naar alle voormalige bedrijfsverenigingen gezonden, met de aanbeveling de richtlijn in de medische beoordelingspraktijk toe te passen.
    Alle bedrijfsverenigingen hebben deze aanbeveling overgenomen en de richtlijn daarmee tot beleidsregel gemaakt.
    In de praktijk wordt de richtlijn sinds die datum door verzekeringsartsen gehanteerd.
    Daarmee is geen nieuw beleid geintroduccerd : de richtlijn is een bevestiging van bestaand beleid.
    De richtlijn kan uiteraard pas worden nageleefd nadat zij tot stand is gekomen.
    Beslissingen die vóór 19 september 1996 zijn genomen zijn derhalve niet op de richtlijn gebaseerd, maar op de uitvoeringspraktijk die voor die tijd gangbaar was en die uiteindelijk in de richtlijn is neergelegd.
    Tot 1 maart 1997 (datum inwerkingtreding nOSV) had de richtlijn de status van beleidsaanbeveling aan de bedrijfsverenigingen.
    Sinds 1 maart 1997 is de richtlijn, blijkens de publicatie in de staatscourant van het daartoe strekkende besluit van het Lisv d.d. 2 april 1997, voor de uitvoeringsinstellingen een verbindend voorschift.
    Voornoemd besluit heeft terugwerkende kracht gekregen tot 1 maart 1997.
    Op de juridische consequenties van deze ontwikkelingen ben ik in mijn beantwoording van de in augustus jl. gestelde kamervragen (1) al uitvoerig ingegaan.

    Met betrekking tot de vraag of de naleving van de richtlijn kan worden afgedwongen in beroepsprocedures voor de CRvB zou ik het volgende willen benadrukken.
    Het is niet de CRvB, maar het Lisv dat primair verantwoordelijk is voor de handhaving van de richtlijn.
    Het Lisv heeft de mogelijkheid om binnen zijn verhouding met de uitvoeringsinstellingen af te dwingen dat de uitvoeringsinstellingen de richtlijn naleven.
    De mandaatsverhouding alsmede de jaarovereenkomsten die het Lisv met de uitvoeringsinstellingen sluit zijn daartoe toereikend.
    De uitspraken van de CRvB hebben uitsluitend betrekking op individuele gevallen.
    De vraag die de CRvB in een beroepsprocedure beantwoordt, is de vraag of de beslissing rechtmatig is.
    Het door de uitvoeringsinstelling ten behoeve van die gevallen ontwikkelde beleid is voor de CrvB in principe een gegeven.
    Staat dit beleid ter discussie in een beroepsprocedure, dan toetst de rechter of het beleid binnen de kaders van de wet past.
    Voorts toetst de rechter of in het voorliggende geval het beleid in overeenstemming met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur is toegepast.
    De inhoud van het beleid, de nadere invulling van door de wetgever aan de uitvoeringsinstellingen overgelaten detailleringen, wordt door de CRvB in principe dan ook slechts marginaal getoetst.


    2.2 - Hoe operaliseert de CRvB het medisch arbeidsongeschikheidscriterium
    : wat verstaat de Raad onder medisch objectief vast te stellen en welke maatstaven legt de Raad in de praktijk aan om te beoordelen of er aan dit criterium is voldaan ?

    Zoals ik hiervoor heb aangegeven toetst de CRvB in een individueel geval de beslissing omtrent de aanspraak op arbeidsongeschiktheidsuitkering op rechtmatigheid.
    Het criterium dat de CRvB m.b.t. de medische kant van de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling aanlegt is in feite al lange tijd hetzelfde.
    Onder arbeidsongeschiktheid wegens ziekte of gebreken verstaat de CRvB 'het op medische gronden naar objectieve maatstaven gemeten niet kunnen of mogen verrichten van de in aanmerking komende arbeid' (cfr. : bijvoorbeeld RSV 1989/124, 1993/214, 1994/201, 1994/203 en 1995/129).
    Bij de wijziging van de wettelijke omschrijving van het criterium is aangesloten bij deze jurisprudentie.
    De CRvB ziet, zo heeft de Raad onder meer in zijn jaarverslag over 1992 aangegeven, in deze wijziging dan ook een bevestiging van zijn jurisprudentie.
    Uit de uitspraak, gepubliceerd in RSV 1996/161 blijkt, dit de CRvB ook in het geval van een ME-patient een arbeidsongeschiktheidsuitkering niet uitsluit.
    In deze uitspraak overwoog de CRvB dat een beroep op ME uitsluitend gebaseerd op de ernst van de ondervonden en geuite klachten op zichzelf niet kan leiden tot het aannemen van arbeidsongeschiktheid.
    In bijzondere gevallen is volgens de Raad een toereikende objectieve vaststelling van ongeschiktheid echter niet uit te sluiten.
    Dit is het geval als onder onafhankelijke medische deskundigen een vrijwel eenduidige, consistente en naar behoren medisch gemotiveerde en verantwoorde opvatting bestaat dat ongeschiktheid tot werken voldoende aannemelijk is, ook al is niet steeds geheel en al duidelijk aan welke ziekte of gebrek precies die ongeschiktheid valt toe te schrijven of al verschillen zij zelfs tot op zekere hoogte van mening over het antwoord op die vraag.
    Uit deze jurisprudentie komt naar voren dat het onderzoek van de verzekeringsarts gericht moet zijn op het objectiveren van de gestelde klachten als uiting of gevolg van ziekte of gebreken.


    2.3 - Wat moet er volgens de CRvB precies medisch worden vastgesteld
    :
      a- de klachten en/of
      b- de ziekte en/of
      c- de beperkingen en/of
      d- een causaal verband tussen a en b en/of tussen a en c en/of tussen b en c..

    Wat vastgesteld moet worden is of betrokkene arbeidsongeschikt is als gevolg van ziekte of gebrek.
    Dit gevolg dient rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen te zijn.
    Op die manier is het onder d. genoemde causaliteitsvereiste in de wet vastgelegd.
    De ziekte wordt over het algemeen door de behandelend sector vastgesteld en door de verzekeringsarts in zijn beoordeling meegenomen.
    Met betrekking tot de klachten die betrokkene heeft stelt de verzekeringsarts vast of deze aanleiding geven tot ongeschiktheid.
    De beperkingen van betrokkene vergen een medisch en arbeidskundig oordeel.


    2.4 - Welke maatstaven legt de CRvB in de praktijk aan om te beoordelen of de beperkingen medisch objectief zijn vastgesteld
    :
      a- bij mensen met een ziekte waarbij lichamlijke afwijkingen zijn aangetoond die klachten kunnen verklaren
      b- bij mensen met een psychiatrische ziekte
      c- bij mensen met ME/CVS
      d- bij mensen met moeilijk objectiveerbare klachten ?

    In het eerste gedeelte van deze brief ben ik al uitvoerig ingegaan op de betekenis van de aanscherping die de wet TBA heeft gebracht in de medische component van het arbeidsongeschiktheidscriterium.
    Dit criterium geldt ongeacht welke diagnose ten aanzien van betrokkene kan worden gesteld.
    De CRVB kan dan ook geen verschillende maatstaven aanleggen al naar gelang een andere diagnose in het spel is.


    2.5 - a. Zijn er aanwijzingen dat de CRvB de objectiveringseis ten aanzien van ME-patienten of personen met andere moeilijk objectiveerbare klachten strenger hanteert dan ten aanzien van mensen met een psychiatrische ziekte ?

    - b - Zo ja, op welke gronden doet de CRvB dit ?

    lk beschik niet over dergelijke aanwijzingen, althans niet voorzover het zou gaan om een onderscheid in benadering door de CRvB van moeilijk objectiveerbare aandoeningen enerzijds en psychiatrische aandoeningen anderzijds.
    Daarbij is van belang dat ook psychische klachten - al of niet voortvloeiend uit een psychiatrische aandoening - soms moeilijk objectiveerbaar zijn.

    Wel zegt de CRvB dat de objectiveringseis bij moeilijk objectiveerbare aandoeningen stringenter dient te worden gehanteerd.
    Dat ligt, in het licht van mijn voorgaande betoog, in de rede.
    Bij moeilijk objectiveerbare aandoeningen komt immers de vraag of betrokkene ziek is dan wel om andere redenen niet meer kan werken pregnanter naar voren.
    Voorts is ook de mate waarin een betrokkene die aan een dergelijke aandoening lijdt nog belastbaar is voor arbeid soms heel moeilijk vast te stellen.
    Uit de jurisprudentie van de CRvB met betrekking tot geschillen van medische aard blijkt overigens, dat de CRvB het oordeel van de verzekeringsarts, ongeacht om welke aandoening het gaat, over het algemeen in stand laat.
    Een dergelijke terughoudende benadering past bij de wijze van toetsing door de rechter, die, zoals hiervoor al is beschreven, neerkomt op het beantwoorden van de vraag of de beslissing rechtmatig is.

    Ik heb overigens geen aanwijzingen dat de CRvB bij toekenningsbeslissingen minder terughoudend zou zijn dan bij beslissingen om geen uitkering toe te kennen of een uitkering in te trekken.
    Ook dit kan er op wijzen, dat de CRvB de beslissing van de verzekeringsarts in principe respecteert, ook als de arts wel tot arbeidsongeschiktheid concludeert.
    Op een dergelijke situatie ziet de uitspraak van de rechtbank Assen, waaraan u in uw brief refereert.
    De rechtbank oordeelde in die uitspraak dat het beroep van betrokkene, gericht tegen het feit dat zij niet een volledige maar slechts een gedeeltelijke WAO-uitkering kreeg, niet gehonoreerd moest worden.
    De rechtbank plaatste daarentegen zelfs vraagtekens bij de rechtmatigheid van de toekenning van de uitkering.
    Tegen deze uitspraak is geen hoger beroep ingested, zodat de CRvB aan een oordeel daarover niet toekomt.
    Er zijn mij geen uitspraken van de CRvB bekend waarin de hoogste rechter de rechtmatigheid van een aan een ME-patient toegekende uitkering betwist.
    De betekenis van de uitspraak van de rechtbank Assen reikt dan ook niet verder dan het individuele geval.


    2.6 - Is er sprake van tegenspraak tussen de maatstaven die de CRvB
    in de praktijk aanlegt bij het beoordelen van de vraag of er sprake is van arbeidsongeschiktheid bij ME-patienten en andere chronisch zieken met onverklaarbare klachten en de maatstaven die in de richtlijn 'medisch arbeidsongeschikheidscriterium' worden aangelegd ?

    Naar mijn mening zijn de door de CRvB aangelegde maatstaven niet wezenlijk anders dan de maatstaven die in de richtlijn zijn neergelegd.
    Het Ctsv is, blijkens zijn hiervoorgenoemde brief van 1 september jl. dezelfde mening toegedaan.


    3. - Beleidsoverwegingen

    In de uitvoeringspraktijk vindt sinds enkele jaren een diepgaande heroverweging plaats van de inhoudelijke vraagstukken bij de verzekeringsgeneeskundige beoordeling.
    Deze heroverwegingen resulteren in verzekeringsgeneeskundige richtlijnen.
    In het licht van de belangrijke doelstelling van de wet TBA, dat de resterende arbeidsmogelijkheden centraal dienen te staan, in plaats van de verloren gegane, is dat een noodzakelijke ontwikkeling.
    Immers de richtlijnen zijn in de eerste plaats een belangrijk hulpmiddel bij het voorkomen van het opnieuw uit de hand lopen van het arbeidsongeschiktheidsvolume.
    De ontwikkeling van het arbeidsongeschiktheidsvolume in Nederland heeft de afgelopen jaren een dalende tendens te zien gegeven.
    Uit de meest recente cijfers kan worden afgeleid dat thans van een stabilisatie sprake is.
    Het aantal arbeidsongeschikten is in Nederland echter nog altijd veel hoger dan in omringende landen.
    Het aandeel arbeidsongeschikten in de beroepsbevolking bedroeg in Nederiand in juni 1997 12,7%.
    Ter vergelijking : in Belgie bedroeg dit percentage in 1995 3,9, in Duitsland 4,8, in Zweden 8,4 cn in Groot Brittannie 6,3 (2).

    De wet TBA is een belangrijke pijler in de volumeverminderingsoperatie, die verzekerden rechtstreeks heeft geraakt.

    Ik wijs erop dat een versoepeling van de regels de noodzaak van dergelijke pijnlijke, in de uitkeringen ingrijende maatregelen opnieuw in het verschiet zou doen liggen.
    De met de wet TBA gegeven scherpere normen dienen wat mij betreft dus onverkort gehandhaafd te blijven.
    Deze normen dienen zo uniform en zo zorgvuldig als mogelijk is te worden toegepast.
    Dat is de tweede belangrijke functie van de richtlijn 'medisch arbeidsongeschiktheidscriterium' en de andere richtlijnen.
    De expliciete formulering van de verzekeringsgeneeskundige uitgangspunten komt de rechtszekerheid ten goede.
    De richtlijnen maken voor verzekeringsarts en verzekerde het kader helder waarbinnen de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling dient plaats te vinden en de principes die daarbij dienen te worden gerespecteerd.
    De richtlijnen geven uiteraard echter geen pasklaar antwoord op elk individueel geval.
    De individuele arbeidsongeschiktheidsbeoordeling blijft dus een moeilijke beslissing, over de uitkomst waarvan een groot verschil van mening kan ontstaan tussen de verzekeringsarts en de client.

    Verbeteringen dienen wat mij betreft gezocht te worden in een verdergaande investering in het verhogen van de kwaliteit van de uitvoeringspraktijk waaronder - als belangrijk onderdeel – de verzekeringsgeneeskundige beoordelingspraktijk.
    In de eerste plaats hecht ik om die reden sterk aan een verdergaande ontwikkeling van verzekeringsgeneeskundige standaarden en benadruk ik dit keer op keer in mijn contacten met het Lisv.
    Er zijn op dit moment 9 verzekeringsgeneeskundige richtlijnen en er zijn er nog verschillende in voorbereiding.
    In de tweede plaats acht ik het in dit verband van groot belang dat het Lisv minimumnormen voor de sociaal medische beoordeling opstelt.
    Het Lisv heeft hieraan - op mijn verzoek - inmiddels hoge prioriteit gegeven.
    Voorts richt ik mijn aandacht op de deskundigheidsbevordering van verzekeringsartsen.
    Ik heb de NVVG onlangs aanbevolen daarbij expliciet aandacht te schenken aan de problematiek van de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling van ME-patienten.
    Aan het congres dat de NVVG in december a.s. over de standaarden organiseert zal ik een bijdrage leveren.


    4. - Tot slot

    Ik communiceer wat de problematiek van de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling betreft intensief met de uitvoeringsorganisaties en met ME-patienten zelf.
    Ik correspondeer regelmatig met de Steungroep ME en Arbeidsongeschiktheid en heb met enkele vertegenwoordigers daarvan enkele maanden geleden een lang gesprek gehad.
    Een gesprek waarin wij niet alleen bij de wensen van de Steungroep, maar ook bij de vorderingen die reeds gemaakt zijn als het gaat om verbeteringen in de uitvoeringspraktijk hebben stilgestaan, zoals bijvoorbeeld het tot stand komen van de richtlijn 'medisch arbeidsongeschiktheidscriterium'.
    Ik heb de Steungroep leren kennen als een belangenvereniging die zeer actief is en adequaat te werk gaat en die ook een goed oog heeft voor wat reeds is bereikt.

    Voor de suggestie van de Steungroep, om een expertmeeting met betrekking tot ME-patienten te organiseren heb ik bij het Lisv expliciet aandacht gevraagd.
    Specifieke aandacht van verzekeringsgeneeskundigen voor de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling van personen met moeilijk objectiveerbare aandoeningen is noodzakelijk, omdat de essentie van die problematiek, te weten de onverklaarbaarheid van de klachten, niet aan een - eventueel - recht op uitkering in de weg mag staan.

    Ik vertrouw erop u met het vorenstaande voldoende te hebben geinformeerd.

    De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
    Mr. F.H.G. de Grave.

    Noten :

    (1) - Antwoorden d.d. 10 september 1997 op vragen van de leden Oedayraj Singh Varma (296971400), Van Boxtel en Schimmel (2969714720), Bijleveld-Schouten (29697148900) en Marijnissen (2969715190).

    (2) - Overigens zijn deze cijfers vanwege definitieverschillen niet zonder  meer met elkaar vergelijkbaar. Voor Nederland zijn bijvoorbeeld vroeggehandicapten, ambtenaren en zelfstandigen meegeteld, terwijl die niet in ieder land in de reguliere arbeidsongeschiktheidsstatistieken voorkomen.

    Cfr. : https://listserv.surfnet.nl/scripts/WA.EXE?A2=ind9801c&L=me-net&D=1&T=0&P=2362&F=P

     

    26-01-2009 om 19:37 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Blog als favoriet !

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Foto

    Raadpleeg steeds je arts !
    Inhoud blog
  • Tijd om afscheid te nemen...
  • Fibromyalgie in het kort
  • Leden ME/CVS Vereniging unaniem tegen CBO-voorstel
  • Blood donation, XMRV & chronic fatigue syndrome
  • Illness duration and coping style in chronic fatigue syndrome
  • Review confirms PTSD in Gulf vets - Panel finds many reports of multisymptom illnesses
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel I
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel II
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel III
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel IV
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel V
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel VI
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel VII
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel VIII
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel IX
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel X
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel XI
  • When do symptoms become a disease ?
  • Burnout
  • Gepest ? - Zet de juiste stappen
  • Voldoet jouw werkplek aan de ARBO-normen ?
  • Chiropractie - Vrijspraak voor Simon Singh in smaadzaak
  • ME/CVS ? - Werk mee aan onderzoek naar tegemoetkoming chronisch zieken !
  • Magical Medicine - How to make a disease disappear
  • A new hypothesis of chronic fatigue syndrome - Co-conditioning theory
  • A light in the darkness - Good news ahead for XMRV ?
  • Zomertijd - Help je biologische klok
  • Beter van de bedrijfsarts
  • De invloed van economisering op het werk van artsen
  • Chronisch Vermoeidheidssyndroom (IOCOB)
  • Gezond brein, gezonde darmen
  • A retrospective review of the sleep characteristics in patients with chronic fatigue syndrome and fibromyalgia
  • Opdracht voor het volgende kabinet : afschaffing van het UWV
  • Test maakt validering pijn bij ME/CVS patienten mogelijk
  • Surprise discovery that HIV retrovirus hides in bone marrow offers new hope for eradication
  • A doctor's roadmap for dealing with the problems of ME/CFS
  • De Terug Plezant Club
  • Het retrovirus XMRV - Waar of niet waar ?
  • Being homebound with chronic fatigue syndrome - A multidimensional comparison with outpatients
  • Oplaaiende symptomen ME patient verraden ontstekingsreactie
  • UWV : 'ME/CVS is ziekte in zin van arbeidsongeschiktheid'
  • Een succesverhaal met Vistide in de strijd tegen ME/CVS - Een verhaal over herstel
  • Depressie
  • Hoe stressvol is je leven ?
  • Making the diagnosis of CFS/ME in primary care - A qualitative study
  • A new system of evaluating fibromyalgia and chronic fatigue
  • Nijmeegs onderzoek haalt CVS-doorbraak onderuit
  • Psychotherapie bij depressie overschat
  • Secrets of novel retrovirus unfolding
  • XMRV : 'missing link' bij ME/CVS ?
  • Reeves, hoofd van CDC CVS onderzoeksprogramma, gaat weg
  • Constant agony of an ME sufferer
  • Canon van de geneeskunde in Nederland
  • Dr. Frank dieet
  • Defeatism is undermining evidence that chronic fatigue syndrome can be treated
  • Cellular and molecular mechanisms of interaction between the neuroendocrine and immune systems under chronic fatigue syndrome in experiment
  • Zo zorg je voor weerstand - Houd je lichaam in optimale conditie
  • Fibromyalgie Vlaanderen Nederland - Dr. Bauer
  • Bussemaker komt terug op erkenning CVS
  • Postexertional malaise in women with chronic fatigue syndrome - Laboratioriumonderzoek bevestigt inspanningsintolerantie bij ME/CVS
  • Ze vertelden stervende dochter dat ze een leugenaar was - Interview met ME moeder Criona Wilson
  • Bijwerkingen antidepressiva erger dan gedacht
  • Bereken je BMI
  • Host range and cellular tropism of the human exogenous gammaretrovirus XMRV
  • The Brain Boosting B-12 - Hydroxocobalamin
  • Vertaling Canadese criteria ME/CVS
  • Slapeloosheid & osteopathie
  • Het Advies- en meldpunt ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid
  • Association between serum ferritin [stored iron] level and fibromyalgia syndrome
  • Dr. Mikovits XMRV Seminar (videos)
  • Zorgen voor een ander (2010) - Antwoorden op veelgestelde vragen
  • Herwin je veerkracht - Omgaan met chronische vermoeidheid en pijn
  • Je eten bepaalt je slaap
  • Dierenleed
  • ME/CVS erkend als chronische ziekte
  • Understanding fibromyalgia pain
  • Hyperalgesia in chronic fatigue syndrome
  • Wegwijzer psychische problemen
  • Positieve psychologie
  • Fietsen in de sneeuw...
  • Tips tegen de koude
  • Failure to detect the novel retrovirus XMRV in chronic fatigue syndrome
  • Nieuwe behandeling VermoeidheidCentrum zeer effectief
  • Een Zalig Kerstfeest en een gezond en voorspoedig 2010 !
  • Taming stressful thoughts
  • Burn-out - Werken tot je erbij neervalt - Deel I
  • Burn-out - Werken tot je erbij neervalt - Deel II
  • Canadese kriteria voor kinderen ook geschikt om onderscheid te maken tussen "milde" en "ernstige" gevallen
  • Stop met piekeren
  • Gedumpt, wat nu ? - Deel I
  • Gedumpt, wat nu ? - Deel II
  • Making a Difference in ME/CFS (Chronic Fatigue Syndrome) and FM
  • Psychotherapie - Van theorie tot praktijk
  • Fibromyalgie, waardevolle dagbesteding en werk - Deel I
  • Fibromyalgie, waardevolle dagbesteding en werk - Deel II
  • Fibromyalgie
  • Europees instrument spoort fibromyalgie op
  • Gezinsgeluk heeft positieve invloed op werk
  • Cognitieve gedragstherapie bij depressie
  • Nooit meer hetzelfde...
  • Rugklachten en RSI beroepsziekten nummer 1
  • SOS ! Hulp voor ouders
  • Dr. Nancy Klimas opens new Chronic Fatigue Center
  • The dramatic story of microbiologist Elaine DeFreitas' discovery
  • Fibromyalgie - Genezing is mogelijk - Gratis boek !
  • Verdedig je tegen wintervirussen
  • 7 geheimen die vrouwen verzwijgen
  • Eén op de twee Belgen krijgt ooit last van reuma
  • Wie langdurig ziek wordt heeft nood aan informatie
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel I
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel II
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel III
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel IV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel V
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel VI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel VII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel VIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel IX
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel X
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XIV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XVI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XVII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XVIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XIX
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XX
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXIV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXVI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXVII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXVIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXIX
  • Doe een wens... - Make a wish...
  • 7 geheimen die mannen verzwijgen
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXX
  • Fibromyalgie - Genezing is mogelijk - GRATIS !
  • Af en toe een geheim is juist gezond
  • FM/CVS en verzekeringen - Info voor thesis
  • Mogelijke doorbraak MS-behandeling
  • Wees een winterdepressie voor
  • Vitamine B12-tekort - Een mogelijke oorzaak van Chronische vermoeidheid ? - Deel I
  • Vitamine B12-tekort - Een mogelijke oorzaak van Chronische vermoeidheid ? - Deel II
  • The Guaifenesin Story
  • A virus linked to chronic fatigue syndrome - Dr. Nancy Klimas interviews
  • Don't wait for a cure to appear
  • Gezonde chocoladeletters van Sinterklaas
  • Oorzaken van puisten
  • Sporten beter dan pauzeren bij RSI
  • Alles voor het goeie doel !!
  • Gewoon gelukkig zijn...
  • Chronic Fatigue Syndrome - La bête noire of the Belgian Health Care System
  • Persoonlijkheidstests
  • Vaccinatie risicogroepen H1N1
  • Geopereerd Prof. Johann Bauer - Een update (Greta)
  • Weersfactoren oorzaak van hoofdpijn
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part I
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part II
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part III
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part IV
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part V
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part VI
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part VII
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part VIII
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part IX
  • Challenges to conventional thinking about mind and body
  • What is CFS and what is ME ?
  • CVS-Referentiecentra - Opheffing en sluiting
  • Heb ik voldoende ontspanning ?
  • 7 tips tegen een overactieve blaas
  • Wallen en kringen onder de ogen
  • Recovered CFS/ME Patient Goes to Washington, D.C.
  • Chronische vermoeidheid zit niet tussen de oren
  • Dr. Bauer heeft mijn leven gered
  • Has your marriage been damaged by fibromyalgia or chronic fatigue syndrome ?
  • Vijf grootste bedreigingen gezondheid
  • Onbegrepen lage rugpijn beter te behandelen
  • Je beste antistresstip
  • Sufferers of chronic fatigue see life as a balancing act
  • Te hard gewerkt...
  • Prof. Dr. Johann Brauer op mijn blog
  • Geopereerd Prof. Johann Bauer
  • Is de griepprik gevaarlijk ?
  • Griep en verkoudheid - Deel I
  • Griep en verkoudheid - Deel II
  • Support the 500 Professionals of the IACFS/ME
  • Slanker met je hartritme
  • Enzym veroorzaakt gevolgen slaaptekort
  • Now we can get down to business
  • XMRV and chronic fatigue syndrome
  • Verslaving is een behandelbare hersenziekte
  • Kopstukken filosofie - Oktober 2009
  • Gek op je werk
  • Fikse schadevergoeding om antidepressivum
  • ME/CFS patients have retrovirus (XMRV) on YouTube

    Foto

    Archief per week
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2010
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 27/07-02/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008
  • 14/01-20/01 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 31/12-06/01 2008
  • 24/12-30/12 2007
  • 17/12-23/12 2007
  • 10/12-16/12 2007
  • 03/12-09/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 12/11-18/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 08/10-14/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 07/05-13/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005
  • 21/11-27/11 2005
  • 14/11-20/11 2005
  • 07/11-13/11 2005
  • 24/10-30/10 2005
  • 17/10-23/10 2005
  • 10/10-16/10 2005
  • 03/10-09/10 2005
  • 26/09-02/10 2005
  • 19/09-25/09 2005
  • 12/09-18/09 2005
  • 05/09-11/09 2005
  • 29/08-04/09 2005
  • 22/08-28/08 2005
  • 15/08-21/08 2005
  • 08/08-14/08 2005
  • 01/08-07/08 2005
  • 25/07-31/07 2005
  • 04/07-10/07 2005
  • 27/06-03/07 2005
  • 20/06-26/06 2005
  • 13/06-19/06 2005
  • 06/06-12/06 2005
  • 30/05-05/06 2005
  • 23/05-29/05 2005
  • 16/05-22/05 2005
  • 09/05-15/05 2005
  • 02/05-08/05 2005
  • 25/04-01/05 2005
  • 18/04-24/04 2005
  • 11/04-17/04 2005
  • 29/11-05/12 1999
  • 29/12-04/01 1970

    Foto

  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2010
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 27/07-02/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008
  • 14/01-20/01 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 31/12-06/01 2008
  • 24/12-30/12 2007
  • 17/12-23/12 2007
  • 10/12-16/12 2007
  • 03/12-09/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 12/11-18/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 08/10-14/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 07/05-13/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005
  • 21/11-27/11 2005
  • 14/11-20/11 2005
  • 07/11-13/11 2005
  • 24/10-30/10 2005
  • 17/10-23/10 2005
  • 10/10-16/10 2005
  • 03/10-09/10 2005
  • 26/09-02/10 2005
  • 19/09-25/09 2005
  • 12/09-18/09 2005
  • 05/09-11/09 2005
  • 29/08-04/09 2005
  • 22/08-28/08 2005
  • 15/08-21/08 2005
  • 08/08-14/08 2005
  • 01/08-07/08 2005
  • 25/07-31/07 2005
  • 04/07-10/07 2005
  • 27/06-03/07 2005
  • 20/06-26/06 2005
  • 13/06-19/06 2005
  • 06/06-12/06 2005
  • 30/05-05/06 2005
  • 23/05-29/05 2005
  • 16/05-22/05 2005
  • 09/05-15/05 2005
  • 02/05-08/05 2005
  • 25/04-01/05 2005
  • 18/04-24/04 2005
  • 11/04-17/04 2005
  • 29/11-05/12 1999
  • 29/12-04/01 1970

    Foto

    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    borboleta
    blog.seniorennet.be/borbole
    Foto


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!